“භානුකී ඉස්සර උදේට මට කන්න හදලා දෙන්නෙ ඔය ව්රැප්ස් වගේ දේවල්. නිතරම බර දේවල් කන්න හොඳ නෑ කියලා එයා කියනවනෙ. ආයෙ මේ පොඩි කෙල්ලෙක්ව මැරි කරාට මං ඉතින් දැන් වයසක මනුස්සයෙක්නෙ” කියලා මනුසත් හිනා වෙවී කිසිම ගාණක් නැතුව කියද්දි මට ඇත්තටම ඕන උනා මම උදේ පාන්දර ඇහැරගෙන එයා වෙනුවන් හදාපු බත් පෙට්ටිය පොළොවෙ ගහන්න.
මම එදා ඒ බත් පෙට්ටිය දිහා බලාගෙන හිටියේ හරියට මගේ මුළු ජීවිතේම ඒක අස්සේ හිරවෙලා තියෙනවා වගේ. උදේ පාන්දර හතරට ඇහැරිලා, නිදි කිරිකිරා හිටපු ඇස් දෙක හෝද හෝද මම සර්ට, නෑ මනුසත්ට මගේ අතින්ම රසට මොනවා හරි හදලා දෙන්න ඕන කියල හිතලා තමයි ඒ හැමදේම කරේ. ඒත් එයා හිනා වෙවී “භානුකී නම්…” කියලා කියපු ඒ වචන ටික මගේ කන් අස්සේ දෝංකාර දුන්නේ හරියට මගේ මුළු ආත්මෙටම ගහපු මහා ලොකු කම්මුල් පාරක් වගේ.
මනුසත්ට ඒක සාමාන්ය දෙයක් වෙන්න ඇති.
හැබැයි මට ඒක මරණීය වේදනාවක් වුණා.
දෙවැනි කසාදෙක ගෑනියක් වෙනවා කියන්නේ කවදාවත් තමන්ට මුල් තැන අයිති නැති ලෝකෙක සදාකාලිකව තනිවෙන එක වගේ දෙයක් නේද කියලා හිතෙන්න මේ කසාදෙ අස්සෙ මට තාම කල් වැඩි කියන එක මම දැනගෙන හිටියත් ඒ හැඟීම හිතෙන් අහක් කරගන්නෙ කොහොමද කියන එක ගැන කිසිම අදහසක් මට තිබ්බෙ නෑ. වෙලාවකට මට හිතුනෙ මම නිකන් භානුකී අත ඇරලා දාපු දෙයක් මහා ලොකු වටින දෙයක් කියලා හිතාගෙන බදාගත්තා වගේ.භානුකී පයින් ගහල විසික් කරපු දෙයක් මම බදා ගත්තා වගේ. ඒ ගේ ඇතුළේ මම හුස්ම ගත්තෙත් භානුකී ඉතුරු කරලා ගියපු හුස්ම පොදකින්ද කියලා මට හිතිච්ච වාර තිබ්බා. මම උයන ඒවයි රහ, මම අතුගාන විදිය, මම ඇඳ හදන විදිය අස්සෙ මනුසත් මේ හැමදේකම හෙව්වේ භානුකීව. මට ඕන වුණේ මනුසත්ගේ පපුව අස්සේ ලිහිණි වෙන්න උනාට මනුසත්ට ඕන වුණේ මගේ ඇඟ ඇතුළෙන් භානුකීට පණ දෙන්න.
මනුසත් මාව එදා ඒ ගෙදර තනියෙන් දාලා කැම්පස් එකට ගියයින් පස්සෙ එදා මම කුස්සියට වෙලා තනියම ඇඬුවේ ඇත්තටම මම තනිවෙලා කියලා දැනුනට වඩා “මෙතන නෙවෙයි නේද මට නතරවෙන්න තිබ්බ තැන” කියලා මගෙ හිත කිව්වා හන්දා. මේ කසාදෙ අස්සෙ පළවෙනි වතාවට “අම්මලා කිව්ව දේ හරි නේද?” කියලා හිතිච්ච හන්දා. ඊටත් එහා භානුකීව හම්බෙච්ච වාරවල භානුකි මං දිහාව බලලා දාපු හීනි හිනාව අස්සෙ තිබ්බෙ “උඹ මිනිහව අල්ලගත්තට මිනිහගෙ ජීවිතේ අස්සෙ තියෙන මගෙ හෙවණැල්ල කවදාවත් මනුසත්ගෙන් ගලවලා අයින් කරන්න උඹට බෑ” කියන කතාව විත්තිය මට තේරිච්ච හන්දා. මට දැනුණේ මම මහා විසාල හුදකලාවක අතරමං වෙලා වගේ. මම මනුසත්ගේ පරිණතයි කියලා මං හිතුව ආදරේට රැවටිලා මේ මාලිගාවට ආවේ රැජිනක් වගේ ජීවත් වෙන්න. ගමේ ඉඳන් ටවුන් එකට ඇවිත් ගොඩ ගිය එකියක් වෙන්න. ඒත් අන්තිමේ මට හම්බුණේ භානුකී දාලා ගියපු කැඩිච්ච බිඳිච්ච සිංහාසනයක් විතරයි. මම ඒක උඩ වාඩි වෙලා හිටියට මගේ හිත තිබුණේ පිච්චි පිච්චී. මම කරන හැම වැඩක්ම, මම කියන හැම වචනයක්ම භානුකී එක්ක කම්පෙයාර් වෙද්දී මට දැනුණේ මම හරිම අසාර්ථකයි කියලා. මට මගේම කියලා වටිනාකමක් නෑ වගේ හැඟීමක් මාව ඇතුළෙන් කාගෙන කාගෙන ගියා.
මේ ගෙදරින් මනුසත්ගෙයි භානුකිගෙයි ඒ දෙන්නගෙ ළමයින්ගෙයි පරණ පින්තූර අයින් කරලා ඇති, භානුකීගේ ඇඳුම් අයින් කරලා ඇති.
ඒත් මනුසත්ගේ හිත අස්සේ භානුකීට තියෙන ඒ පළවෙනි තැන මකන්න මගේ මේ තරුණ කමටවත්, මගේ මේ අසීමිත ආදරේටවත් පුළුවන් වුණේ නෑ. ඒ පැරදිච්ච හැඟීම මට මහා ලොකු බරක් විදියට දැනුනෙ. හැබැයි මගේ හිතේ තියෙන ඒ දැවිල්ල, ඒ තනිකම කාටවත් පේන දෙයක් උනේ නෑ. මොකද මම ඉන්නේ මාලිගාවක. “මාලිගාවක ඉන්න අය ඉන්නෙ සන්තෝසෙන්. අපි දුන අඳුනන්නෙ නැති අය. මාලිගාවල ඉන්න මිනිස්සු කොහෙද දුකෙන් ඉන්නෙ? එයාලට හැමදේම අතට පයට ළඟට හම්බෙනවනෙ” කියලා කියන, හිතන මිනිස්සු ළඟට ගිහින් හයියෙන් කෑගහලා මේ මාලිගාවේ හැම ගඩොලක්ම භානුකීගේ මතකවලින් සිමෙන්ති කරලා තියෙන්නෙකියලා කියන්න පුළුවන් උනා නම් සමහර විට මගේ හිතේ තිබිච්ච බරෙන් චුට්ටක් හරි අඩුවෙන්න තිබ්බා. මට මගේම කියලා හුස්මක් ගන්නවත් ඒ මාලිගාව ඇතුළේ ඉඩක් තිබුණේ නැහැ කියලා කාටහරි කියන්න පුළුවන් උනා නම් මට පොඩ්ඩක් හරි සැනසෙන්න තිබුණා කියලා මං හිතුවා.
“විභාග වලදී පලවෙනියා වෙන්න කියලා අපි උඹලට නොකිව්ව බව ඇත්ත දුවේ. ඒත් මතක තියාගනින්… කසාදෙ වගේ තැන්වල දෙවෙනියා වුණාම මුළු ජීවිත කාලෙම උඹට ජීවත් වෙන්න වෙන්නෙ පළවෙනියගෙ හෙවණැල්ලට වැහිලා. ඒ හෙවණැල්ලෙන් එහාට උඹේ එළිය කවදාවත් යන්නෙ නෑ.” කියලා අම්මා කිව්ව කතාවට එදා මම කොච්චර විරුද්ධ උනත් ඒ කතාව අමූලික ඇත්ත කියලා මට තේරුණේ මනුසත්ගෙ අම්මා අපේ කසාදෙන් පස්සෙ පලවෙනි වතාවට අපෙ ගෙදර ආවයින් පස්සෙ.
මනුසත්ගේ අම්මා මං හදලා දුන්න තේ කෝප්පෙ මේසෙ උඩින් තිබ්බේ මං දිහා මහ අමුතුවට බලාගෙන. එයා සාලේ වටපිට බැලුවේ නිකන් මං සාලෙ තිබ්බ දේවල් මොනාහරි හංගගෙනද කියලා චෙක් කරන්න වගේ සීසීටීවි ඇස් දෙකකින් උනාට මං උන්නෙ කරකියාගන්න පුළුවන්කමක් ඇතුව නෙවෙයි. හරිනම් මේ මාලිගාවෙ නමට හරි මම රැජිණ වෙද්දි මනුස්සයගෙ අම්මා ඇවිල්ල උනත් රෝන් ටෝක් දානවනම් ඒකට විරුද්ධ වෙන්න මට පුලුවන්කම තියෙනවා කියලා දැනගෙන උන්නට මට එහෙම කරන්න කොන්ද පණ තිබ්බෙ නැ. අනික් අතට තාත්තගෙ වයසෙ මනුස්සයෙක්ව කසාද බැඳගත්තට මං එහෙම රණ්ඩු කරගෙන යන ජාතියෙ කෙල්ලෙක් නොවිච්ච හන්දා මට එහෙම කරන්න හැකියාවක් තිබ්බෙ නෑ. අන්න ඒ හන්දමයි මම කිසිම දෙයක් නොකියා බිම බලාගෙන හිටියෙ. මගේ ඒ සද්ද නැතිකම ඇතුළේ දාහක් දේවල් කියවෙන්න තිබුණත්, “මේ ඉතින් මනුසත්ගෙ අම්මනෙ” කියලා හිතිච්ච හිතුවිල්ල මාව සයිලන්ට් කරලා තිබ්බා.
“අනේ මන්දන්නෙ නෑ ඉතින්… ඔය ළමයව මේ ගේ අස්සෙ තනියෙන් දාලා අපේ මෝඩයා කැම්පස් එකට යනවා. ඔය වගේ තරුණ ළමයි මේව අස්සට දවස තිස්සෙ කවුරු ගෙන්න ගන්නවද කියලා අපි දන්නවද” කියලා ඒ මනුස්සයා කියද්දි තමයි මට මතක් උනේ “මේ ඉන්නෙ මනුසත්ගෙ අම්මා” මිසක් මගේ අම්මා නෙවෙයි කියන එක.
“අපේ මෝඩයා නොදන්නවට ඕන කෙනෙක්ට තේරෙනව ඔය ලමයා මේ තමන්ගෙ තාත්තගෙ වයසට කිට්ටු මනුස්සයෙක්ව කසාද බැඳගත්තෙ මොකටද කියන එක. ආදරේට කිව්වට ඉතින් අපි නොදන්නවද මේ ටවුන් එකේ කැම්පස් යන කෙල්ලෝ සල්ලි තියෙන, හොඳ රස්සාවක්, කොළඹින් ගෙයක් දොරක් තියෙන මනුස්සයෙක් අල්ලගන්න දඟලන දැඟලිල්ල? දික්කසාද උනත් භානුකී මේ ගෙදර ඉද්දි අපිට ඒ වගේ ප්රශ්න මුකුත් තිබ්බෙ නෑ. වැදගත් පවුල්වල ළමයිනෙ. ඔය ළමයා වගේ ගමක ඉඳන් ආපු කෙනෙක්ට මේවා ඉතින් මැජික් වගේ ඇති.
දැන් ඉතින් හරිනම් මේවා අපි කතා කරලා වැඩක් නෑ. වෙන්න තියෙන දේවල් ඉතින් වෙලා ඉවරනෙ. දැන් ඉතින් බලන්නෝන මේව මේ නාස්ති නොවෙන විදියට පරිස්සම් කරගන්න විදිය, මොක උනත් ඉතින් කවදහරි මේවා මනුසත්ගෙ දරුවන්ටනෙ. මොකෝ ආය මනුසත් ඔය ළමයා එක්ක ළමයි හදන්නය.
ඔය ළමයා ඉතින් මනුසත්ව මොන විදියට රවට්ටගෙන හිටියත්, අපේ ඇස් වහන්න බෑ. දැන් ඉතින් ඔයා බලන්න ඕනේ මනුසත්ගේ වයසට ගැලපෙන විදියට, භානුකී කරපු දේවල්හගෙන කරගෙන හරි මනුසත්ගෙ තත්ත්වෙට ගැලපෙන්න ඉන. නැතුව මේ පොඩි කෙල්ලෙක් වගේ මල් ගවුම් ඇඳගෙන සාලේ මැද්දෙ හිටියට මේ ගෙදරට ගැළපෙන ගෑනියෙක් වෙන එක ලේසි කියලා හිතන්න එපා ළමයො “
