සස්මිත එදින රැය ගෙවා දැමුවේ ද නිදි වර්ජිතවය. තමා තීරණය කර අවසන් වුවද, චායාට තමා සැබැවින්ම යහපතක් සිදු කරනවාද නැතිද යන අදහස සස්මිතට තහවුරු කර ගැනීම පහසු වූයේ නැත. චායාට අවැසි වන ජීවිතය මෙයයැයි තමා විසින් තීරණය කිරීමෙන් අනතුරුව තමාට අවැසි පරිදි තමන් දෙදෙනා අතරේ වන සියලු දෑ සිදු කිරීම කෙතරම් නිවැරදිදැයි සස්මිතට තීරණය කර ගත හැකි වූයේ නැත. ඔහු කිහිප වතාවක්ම නවාතැනෙහි ඒ මේ ඇත ඇවිද්දේය. චායාගේ අවහිර කර දැමූ අංකයට ඇමතුමක් ගන්නට සිතුවේය. නන්නාදුනන අංක වලින් විත් තිබූ ඇමතුම් ඇයගෙන් විය හැකිදැයි සිතා එම අංක එකින් එක අමතන්නට සිතුවේය. එහෙත් යළි යළි තම ජීවිතය ඇගේ ජීවිතය හා හා වීමෙන් ඇයට සිදුවිය හැකි දෑ සිතුවේය.
” නැහැ මැණිකේ … මං ආයේ ඔයාගේ ජීවිතේට එන්නේ නැහැ.. මීට අවුරුදු දොළහකට කලින් හිතුවක්කාර වෙලා ඔයාගේ ජීවිතෙන් ගිය සස්මිත ආයෙම, ඒ හිතුවක්කාරකමින්ම ඔයාගේ ජීවිතෙන් යනවා… හැබැයි මේ වතාවේ යන්නේ, ඔයාට බලාගෙන ඉන්නවත් ඉඩක් දීලා නෙවෙයි … ඔයා මට සාප කරයි .. මට වෛර කරාවි මැණික .. ඒත් ඔයා හිත හදා ගනිවි .. සර් ඔයාට හිත හදාගන්න උදව් කරාවි.. ඔයා මගෙන් ඇහුවේම ඒ ඔයා නොඋන්න කාලේ මම වෙන කෙනෙක්ව ලීගලි මැරි කරේ නෑනේද කියලා…මම නෑ කිව්වා.. ඒත් දැන් මම දරුවෙකුත් එක්කම ඔයාගේ ඉස්සරහ… ඔයාට ලේසි වෙන එකක් නැහැ මැණික .. ඒත් ඔයාව මං වගේ අනාතයෙක්ගේ ජීව්තේට කැන්දගෙන පවු පුරවගන්න බැහැ මට …. ලස්සන ආදරණීය පවුලක ඉන්න, ආදරේ ලබන්න, එහෙමම පවුලකට ආයේ එකතු වෙන්න වාසනාව තියෙන ඔයාව .. මං .. මං පහලට ඇදගන්නේ නෑ චායා … මං කොහේ හරි මැරිලා යාවි චායා..ඔයා දැනගන්න එකක් නැහැ…”
සස්මිත රැය පහන් වනතුරුම එලෙසින් කරුණු කාරනා ගලපමින් තීරණ ගනිමින් වෙනස් කරමින් , යළි ගලපමින් උන්නේය. පසුදින උදෑසන ඔහු ඇහැරුනේ නවාතැනෙහි සීතල පොළව මතිනි. තමා බිම වැතිරුණේ කොයි වෙලාවකදැයි ඔහුට සිහියක් වූයේද නැත. තමා පියවි සිහියෙන් ඔබ්බට කෙලෙසින් රැය ගෙවා දැමුවාදැයි සස්මිත සිතුවේද නැත.
ඔහු යළි චරකට ඇමතුමක් ගෙන උදෑසන පැමිණ තමාට අයත් දෑ රැගෙන යන්නදැයි විමසුවේය. චරක කීවේ අවශ්ය වේලාවක පැමිණෙන ලෙසත්, පැමිණීමට පෙර ඇමතුමක් දෙන ලෙසත්, පැමිනෙන්නේ කුමකටද යන වග අමතක නොකරන ලෙසත් ය. සස්මිත උදෑසන එකොළහ වනවිට කොළඹට පැමිනියේය. ආහාර ගන්නට තරම් පිරියක් නොවූ නිසා ඔහු කිරි පැකට්ටුවක් පානය කලේය. පිටකොටුවෙන් මොරටුව බසයකට නැග ගත්තේය. කොටුවේ සිට ඇය සමග කැබ් රියේ ආ ගිය හැම දවසක්ම සිහියට එමින් තිබුණි. වැල්ලවත්තේ වූ තරු පන්තියේ හෝටල් නවාතැන පසුවෙද්දී සස්මිතගේ හද රිදුම් දුන්නේය. ඕ ඒ නවාතැනකට පවා තමා පසුපස එන්නට දෙවරක් නොසිතුවාය. ඕ තමාට ප්රේම කලා නොවේ. තමා විශ්වාස කලාය. තමා හැරෙන්නට මුලු ලෝකයම එක් මිටකට ගෙන අත් හැරිය හැකි බව තමාට දැනෙන්නට හැරියාය. එහෙත් තමා.
සස්මිත සැනින් තම කල්පනාව වෙනස් කලේය. මේ කරන්නේ සිදු කල යුතු දෙයමය.
ඔහු ගල්කිස්ස පසුවෙද්දී චරකට තමා පැමිනෙන බව කීවේය. චරක කීවේ තමා නිවසේ සිටින බවත්, පැමිනෙන ලෙසත් ය. චරකට තමා මේ සිදු කරන්නේ කිනම් ආකාරයේ ක්රියාවක්දැයි හරිහැටිම වැටහුනේ නැත, එහෙත්, චායා ගේ අනාගතයද, පවුලේ යහපතද වෙනුවෙන් මේ තීරණය වැදගත් බව ඔහු සිතුවේය. සස්මිත ගේ ප්රේමය වටිනා බව නොවැටහෙනවා නොවේ. එහෙත්, නැගණියට ජීවත් වීම සඳහා ප්රේමයම පමනක් දරනා මිනිසෙකු තෝරා දීම චරකට කිසිලෙසකින් කල හැකි වූයේ නැත.
” ඔයා අද හෙට නැතත්, දාක මේ හැමදේම තේරුම් ගනීවි නංගී .. ඇයි අයියේ මට මෙහෙම කලේ කියලා අහනවා වෙනුවට, අයියා නිසා මගේ ජීවිතෙ අද මේ තැන තියෙනවා කියලා කියාවි…”
මොරටුවෙන් බැස ගත් සස්මිත හෙල ගෝ රියක් වෙන් කරවාගත්තේය. හදවත රිදෙන්නේය. වේගයෙන් ගැහෙන්නේය. මුදල් ගෙවා ත්රීරෝද රියෙන් බැසගත් සස්මිත වසා තිබූ ගේට්ටුවෙන් පිටතට වී මද වේලාවක් ගත කලේය. රෝලර් ගේට්ටුවට පසෙකින් වූ කුඩා ගේට්ටුව විවෘත නොකර එතැනට වී හිඳීමේ හැඟීම සස්මිතට නොසෑහෙන්න බරට දැනුණි එම ගේට්ටුවෙන් ඇතුලු වී විජේසිරි සමඟ චායා දැකීමේ සම්පූර්න බලාපොරොත්තුව සමග නිවෙසට ඇතුලු වූ දිනයේ සිට චායාව මුණ නොගැසේවාය යන ප්රාර්තනාව උඩු හිතේ දරමින් සිටින දවස දක්වා කාලය සිතුවම් පටයක් සේ සස්මිතගේ සිතෙහි දිග හැරුනේය. වසර දොළහක් පිරූ පාරමිතාවක්, මාස ගනනාවකට පමණක් සැබෑවී , ඉන් පසුව ක්ෂයව යෑම මිනිසෙකුට දරාගන්නට පහසු අත්දැකීමක් නෙවේය. එවන් අත්දැකීමකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවීමෙහි පටන් සියල්ලම මරණිය වෙයි.
” සර් ඉන්නවාද ?..”
විවෘත වූ ගේට්ටුවෙන් මද දුරක් ඇවිද යද්දී පැමිණි දන්නා සගයෙකුගෙන් සස්මිත විමසද්දි ඔහු හිස සලා නිවෙස දෙස පෙන්වූයේය. සස්මිත ට හිස ඔසවා උඩු මහල දෙස බලන්නට අවැසි විය. හිස පසෙකට හරවා අඹ ගස යට බලන්නට අවැසි විය. එහෙත් ඔහු බිම බලාගෙනම නිවෙස දෙසට ගමන් කලේය.
” ආහ් සස්මිත .. යන්න .. රූම් එක ලොක් කරලා ණනැහැ .. අවශ්ය දේවල් ටික ගන්න ….”
සස්මිත පිළිබඳව කිසිඳු වගක් නැතිවාක් මෙන් චරක කීවේය. සස්මිතට චරක හා පවසන්නට කිසිවක් වූයේ නැත. ඔහු හිස සලා නිවෙස වටෙන් කාමරය වෙත යන්නට පිටව ගියේය.
” කිසි දෙයක් ඉතුරු තියලා යන්නෙපා සස්මිත … උබට ගෙනියන්න ඕනි නැති දෙයක් තියෙනවා නම් රංජිට දීලා පලයං විසි කරන්න .. උඹ ට අදාල ණැති දේවල් මෙහෙන් අරගෙන යන්නත් එපා.. ආයේ හොයන්න එන්න බැහැ..”
” හරි සර් ..”
