ආදිත්යා ට අවශ්ය සියලු පහසුකම් සලසන්නට සඳසීලී වග බලා ගත්තා ය. විකුම් ගේ චර්යාව තුළ ඇති ව තිබෙන වෙනසත් එක්ක, මින්දුල ව සේ ම...
එදා කාමරේදී සිද්ධ වෙච්ච ඒ කතාබහෙන් පස්සේ කවීන් දවස් කිහිපයක් යනකම්ම ආකර්ෂා එක්ක ලොකුවට කතාවකට ආවේ නැහැ. මඟහැරියා කිව්වොත් හරියටම හරි. උදේට බ්රෙක්ෆස්ට් එකට...
නොලාරා කාමරයේ සිට ආලින්දයට පැමිණියේ චාරුකව සොයාගෙනය. ඔහු බොහෝ දුරට නිවසේ රැඳී සිටින්නේ ඉරිදා දිනයක පමණි. ආලිදයේ එක් පසෙක වන කණුවකට සිය දකුණත තබාගෙන...
" ආදරේ කියලවත් කිව්වෙ නැත්තං උඹලා දෙන්නා අතරෙ තියෙන්නේ මොන වගේ සම්බන්ධයක්ද බං ?"
සඳැස්විගේ හදවත පුරා නැවත නැවතත් විමර්ෂාගේ පැනය දෝංකාර දුන්නේය.
ඇත්තටම ඇයි එහෙම...
“තමුසෙ මාර ගෑනියෙක්නෙ ඕයි. තමුසෙ කොහොමද එහෙම එක පාර හිතිච්ච හිතිච්ච හැටියට වෙස් මාරු කරන්නෙ?” කියලා කවීන් ඇහුවෙ බ්රෙක් ෆස්ට් එක ඉවර වෙලා ආපහු...
එක් අයෙකුට වුවත් අපහසුවෙන් වැඩ කළ හැකි කුඩා මුළුතැන් ගෙය තුළ උන් සංකල්පනී යහමින් කිරිපිටිත් තේ කොලත් යොදා සාදාගත් තේ එක රැගෙන ධනුක සොයා...
" හෙලෝ.. !"
" කොහෙද බං ඉන්නේ ?"
" ආර්ට් එකේ ඕපන් එකේ. "
" අද උදේ වැඩ නැද්ද ?"
සැඳැස්විය සොයා ආ විමර්ෂා බෑගය අසල තිබූ බංකුවක්...
ඒක නිකන් කවුරු හරි බිම දිගේ බර දෙයක් ඇදගෙන යනවා වගේ සද්දයක්.
"ග්රීස්... ක්රීස්..."
ඊට පස්සේ ඇහුණේ පිරිමි කෙනෙක් වේදනාවෙන් කෙඳිරිගාන සද්දයක්. ඒ කටහඬ කවීන්ගේ වගේමයි!
"එපා......
ධනුක දුම්වැටියක් දල්වා ගෙන මිදුලට බැස්සේ යෙහෙළියන් දෙදෙනා දිගින් දිගටම දොඩමළු වද්දීය. ඔවුන් කතා කරමින් සිටියේ පාසල් ජීවිතය පිළිබඳවය. ධනුකට ඒ මාතෘකාව නීරස එකක්...
" මැඩම්...!"
" congratulations දරුවෝ... ඔයාගේ වැඩ නියමයි . සියත්ර ඔයා ගැන ගොඩක් පැහැදිලා ඉන්නේ. "
" බොහොම ස්තූතියි මැඩම්.. "
" මං මේ ටිකේම ඉන්විටේශන් දෙන්න...
