“චන්ද්‍රා මොකද හිතන්නෙ අපෙ පුතා නලින්ද්‍ර ළම්යාව කසාද බඳින එක ගැන?” කියා අතුල ඇහුවේ රාත්‍රී කෑමෙන් පස්සේ චන්ද්‍රා විසින් හදා ගෙනවිත් දුන් කෝපි කෝප්පය...
අලුයම තුනත් පසුවී තිබූ බැවින් රිහාන්ගේ නිවස පුරා පැතිර තිබුණේ ගැඹුරු නිහඬතාවයකි. වෙනදාට ප්‍රසංගයක් නිමා වී තම පුතු නිවසට පැමිණෙන වේලාව පසුවී බොහෝ වේලාවක්...
" දුමී ගෙදරින් ගිහින් තියෙන්නේ පාන්දර 3:20 ට."
ආරක්ෂක කැමරා පද්ධතිය පරීක්ෂා කළ අෂ්මිල ගෙමිදුලේ උන් තේජ් හා ශමෙල් වෙත පැමිණ පැවසුවේය.
" අපි එන්න පැයකට...
“වැඩි දෙයක් මං හැදුවෙ නෑ පුතා. මං හිතුවෙ මේ අපි ටික විතරයි කියලනෙ” කියා ච්න්ද්‍රා කිව්වේ සිනාසෙමින් වුවද ඒ වචන අස්සේ තිබුණේ තමන් අමුත්තෙකු...
මධ්‍යම රාත්‍රිය පසුවී ගොස් පැයකටත් ආසන්න වී තිබූ බැවින් ගෝල් ෆේස් පිටිය වෙනදාට වඩා නිහඬව පැවතුණි. දිවා කාලයේ මිනිසුන්ගෙන් පිරී ඉතිරෙන මුහුදු තීරය අසල...
" කොහෙවත් නෑ කියන්නේ මොකද්ද අම්මා.. හොඳට බලන්නකෝ ගේ වටේ "
" බැලුවා ළමයෝ බැලුවා. නැති නිසානේ මේ කියන්නේ ?"
අෂ්මිල මොහොතක් කෝපයෙන් පුපුරු ගසමින් මව...
අශේන් විමසූ දෙයට පිළිතුරක් දීමට නොනැවතුණු ශෙනෝලි දෑත් සෝදාගෙන අවසන් කර ඔහුව මග හැරගෙන නැවත ශාලාව වෙතට පැමිණියාය. ඒ මොහොතේ ඇය ඉදිරියට පැමිණි ඉශිනි...
“දැන් කවුද ඔය එනවය කියන අමුත්තා?” කියා චන්ද්‍රා ඇහුවේ “නලින්ද්‍ර අයියා අද ඩිනර් එකට එනවා කිව්වා. තව අමුත්තෙකුත් එක්කරගෙන එනවා” කිව්වා කියා නෙත්මාල් පැමිණ...
" ආ.. සුදු අයියා..!"
" හෙන අමාරුයි ඕයි "
දින එකහාමාරක පමණ වැඩ මුරයක් අවසන් කර පැමිණි අෂ්මිල මුව ඇද කරමින් මිහිදුමී හිඳ සිටි කෑම මේසයේ...
ශෙනෝලි වෙනස් වෙමින් උන්නාය. සැබෑවටම හෝ මවා පෑමට හෝ ඇය කිසිවක් නොතකන, තමන්ගේ හැඟීම්වලට වඩා රාජකාරියට සහ තමන් වටා සිටින මිනිසුන් වෙනුවෙන් කළ යුතු...
