ආකර්ෂා වික්රමසිංහ මහත්තයව බලාගන්න වැඩේ පටන් ගත්තෙ ආන්න ඒ විදියට. මෙච්චර දවසක් උදේ දවල් රෑ වෙනසක නැතුව කාමරෙ අස්සටම වෙලා හිරවෙලා උන්න වික්රමසිංහව ගෙදර...
නිවස තුළ සිටියත්, එකම යහන බෙදා ගත්තත්, එක්ව කෑම මේසයට අසුන් ගත්තත් නුලාරා උන්නේ චාරුකව මගහැර යාමට බැරි කමකින් සේය. ගෙවී යන දවස් ඔහුට...
" අපේ පැති වල නම් බඩ දරු අම්මලට කෙහෙල් මුව කන්න දෙන්නෑ.. "
සිහින් තීරු තීරු වලට ලියැවුණු කෙහෙල්මුව තීරු ලුණු සහ කහ වතුරට දමමින්...
“අපේ තාත්තා කියන්නෙ මාර ස්ට්රෝන්ග් මනුස්සයෙක් ආකර්ෂා. මේ දැන් ඉන්න විදියයි තාත්තා ඉස්සර උන්න විදියයි දෙකම මම දැකලා තියෙන හන්දා වෙලාවකට මටම හිතාගන්න බෑ...
නුලාරා තම සැමියා සමග වෛද්යවරයා හමුවට ගියත් ඔහුගේ වදන් සියයකට ඇය ලබා දුන්නේ එක පිළිතුරකි. වෛද්ය සොහාන් එදිනක් පැවසූයේ ඇයත් දරුවාත් හොඳ සෞඛ්ය තත්වයක...
" ස්.. ස.. සයුල් තමුන්ට පිස්සු. හොඳටම පිස්සු. "
වෙව්ලන දෙතොලින් කණගාටුව සේම කෝපය පිරී ඉතිරී ගිය හඬක් නැඟෙන්නට විය. වේගයෙන් සුසුම් ළමින් සඳැස්වි දෙස...
මෙච්චර දවසක් අතනින් මෙතනින් එළියට පැන පැන, බඩු අවුස්ස අවුස්ස පිස්සු නට නට උන්න කවීන්ලගෙ පිස්සු හැදිච්ච තාත්තා මෙදා පොටේ අල්ලලා තියෙන්නෙ එසේ මෙසේ...
“මම නුලාරාගෙන් ඒ වගේ දෙයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ.”
අවසන චාරුක පැවසූයේ මද හඬකින්ය.
“නුලාරා ගැන වැරදියට හිතන්න එපා චාරුක. කවද හරි දවසක එයාට ඔයා නැති වෙයි...
" සඳා..!"
විමර්ෂාගේ හඬින් තිගැස්සුණු සඳැස්වි වහා කොපුල් දිගේ රූරා වැටුණු කඳුළු බිඳු කිහිපය පිසදා දැමුවාය .
" උඹ අඬනවද බං ?"
ඈ අසලින්ම ගල් බංකුවේ පසෙකින්...
කවීන් තත්පර ගාණක් ආකර්ෂා දිහා බලන් උන්නෙ හරියට කියන්න කිසිම දෙයක් නෑ වගේ. ආකර්ෂා බලන් උන්නෙ ඒ තත්පර ගාණ කල්ප ගාණක් දිගයි වගේ. හැබැයි...
