සෝමා ගෙන විත් තැබූ බීම වීදුරුව එහෙමම තිබියදී නුලාරා නැගී සිටියේ ඒ ගැන වගක්වත් නැතිවය. මඳක් එහාට වන්නට වූ ජංගම දුරකථනය නාද වූයේ එවේලෙහිය....
“සම්බන්ධයක් නැත්තම් අහවල් එහෙකටද එක එක ගෑනුන්ව මෝටර් සයිකලේ දාගෙන තේ කඩවල් අස්සෙ රිංගන්නෙ?” කියමින් හොටු හූරන ගමන් අම්මා කාමරයේ හිඳ කරන නඟන හැඬුම...
" ම.. මහත්තයා.. අපි හරි පොඩි මිනිස්සු මහත්තයෝ.. සෝමතිලක නැති උනත් හරි අපි නොවිඳිනා දුක් වින්ඳා . මගේ මේ දරුවා සඳැස්වි නොකා නොබී...
හේමමාලී දිගින් දිගටම කඳුළු වගුරවමින් සිටියාය.
" දැන් ඇති අම්මේ.. , අඩු තරමේ අපි දැන් වෙලා තියන ඇත්ත සිද්ධියවත් දන්නවනේ.. "
" මොකටද බං එහෙම ?...
“අනියම් සබඳතාවයක පැටලුණ මනුස්සයෙක්ගෙන් මුලින්ම නැතිවෙලා යන්නේ එතෙක් කල් එයාගේ ඇස්වල තිබුණු අවංකකම.
එයා ගෙදර ඉන්න මිනිස්සුන්ගේ ඇස් දිහා කෙළින් බලන එක එකපාරටම මගහරින්න පටන්...
“තාත්තා අද ඔෆිස් ඉවර වෙලා මරදානෙ පැත්තෙ ගියාද?” කියා නෙත්මාල් අහද්දී අතුල සමරසිංහ අතින් රාත්රී ආහාරය පිණිස කපමින් උන් කුකුල් පලුව ගිලිහී බිම ඇද...
හැඩිදැඩි දේහදාරියාගේ දෑතම සුදු පැහැ යහනට තද වී මිට මෙළවී තිබුණේය. වේගයෙන් ඉහල පහල යන උරපතුද කමිසය අතරින් ඉලිප්පී පෙනෙන නහරද ඔහුගේ හදවත තුළ...
" මට නං පුදුම වෙන්න දෙයක් තිබ්බේ නෑ. එක දිගට සිද්ධ වෙච්ච දේවල් එක්ක කොයි වෙලේක හරි අනුජ් නතර වෙන්නේ පොලීසියෙන් කියලා මට ඉව...
“කොහොමද ඉතින්..”
රන්දික ඇසුවේ වටපිට බලමින්ය. කුඩා කාමරයත්, මුළුතැන් ගෙයක් එකම රාමුවකට දෑස් වලට හසු කරගන්නට ඔහු සමත් විය. තවමත් සංකල්පනීගේ දෑස් නතරව තිබුණේ ඇඳ...
“දූ ඉන්නෙ මං එක්ක මොකක් හරි තරහකින්ද?” කියා නෙත්මලී විමසන්නට අතුලට හේතු කාරණා සැපයුවේ එදා නෙත්මලීගේ කටෙන් පිටවුණ ඒ කතන්දරයයි.
"කොහොමත් මට පිට මිනිස්සු විස්වාස...
