කිසිදු හෙවිල්ලක් බැලිල්ලක් නොමැතිව නිවස තුළට පැමිණි මාන්නක්කාරයා කුඩා සෝපාවේ හිඳ ගෙන දෙදණ මත දෑත තබා ගත්තේය. සිදුවන කිසිවක හරිහැටි තේරුමක් නොමැති තරුණිය පසෙකට...
කවීන් ඒ ඩීල් එක කටින් විතරක් කරලා නතර කරන ජාතියේ මිනිහෙක් නෙවෙයි කියලා ආකර්ෂා දැනගෙන උන්නා.
මිනිහා තමන්ගේ මේසේ ලාච්චුව ඇරලා, නිල් පාට ලෝගෝ එකක්...
වෛද්යවරයා උන් දෙසිය විසි එක කාමරයට යාමට තිබුණේ ප්රධාන පෙළේ ඇස් කණ්ණාඩි සපයන ආයතනයක් පසු කරගෙනය. ඒ කාමරයෙහි වූ ඝනකම් වීදුරුව ආවරණය වී තිබුණේ...
කවීන්ගේ කටින් "මාස හයකට මගේ කෙල්ල වෙන්න" කියන වචන ටික පිටවුණා විතරයි, ආකර්ෂාගේ ඇස්වලින් වැටෙන්න ගිය කඳුළු කැට දෙක එකපාරටම වාෂ්ප වෙලා ගියා වගේ...
වෛද්යවරයා හමුවට යාමට අවැසි ලියකියැවිලි වේලාසනින්ම සකස් කර තැබූ නුලාරා මුළුතැන් ගෙයවෙත ඇවිද ගියේ සිහින් කුසගින්නක් දැනෙන්දීය.
“චූටි නෝනා….”
ඇයව දුටු හැටියේම කලබලයෙන් ඉදිරියට ආ සෝමා...
" ඔය අඬන එක නවත්ත ගන්නවද ආ.. ? "
එවර මාන්නක්කාරයාගේ ගොරහැඬි වචන මන්ද ස්වරයකට හැරවී තිබුණේය . නමුත් ඒ බසට කන් නුදුන් තරුණිය තමා...
කවීන්ගේ කෝල් එකෙන් පස්සේ මුළු රෑම ආකර්ෂාට ඇහැ පියාගන්න පුළුවන්කමක් ලැබුණෙ නැතිම තරං. අනික තාත්තත් ගෙදර නැතුව ආකර්ශා පුදුමාකාර බයෙන් වගේ තමයි මේ දවස්...
" උඹ එදා හිරේ ගියේ, මාව බේරන්න සස්මිත ..."
විහඟි සහ චායා ද, අම්මාද උස් හඬින් හඬා වැටුණහ. තාත්තා උන්නේ ඊලඟ තත්පරය කෙලෙසින් වේවිදැයි සිතාගන්නට...
" ප්රජෙක්ට්ස් ෆයිල්ස් ටික ඇවිල්ලා නැත්තන් ගෙන්නගන්න දිසානායක. අද දවස ඇතුළත ඒ ඔක්කොම මගේ ටේබල් එක උඩ තියෙන්න ඕනේ. ගන්කන්දට කියන්න තැප්රොබේන් එකේ මීටින්...
සස්මිතගේ තත්වය සාමාන්ය තත්වයේ බව පැයකින් පමණ චරකට දන්වනු ලැබීය. සස්මිතව විනාඩි කිහිපයකින් විහඟිගේ රෝහල් කාමරය වෙතටම කැටුව එන මෙන් සස්මිත කීවේ, දරුවා දැකීම...
