පොරොන්දු වූ පරිදිම පැය භාගයක් ඇතුළත රිහාන් ශෙනෝලිගේ නිවාස සංකීර්ණය අසලට පැමිණියේය. ඔහු එන බව දැනගත් මොහොතේ ශෙනෝලිට ඉශිනිව සිහිපත් වුවද, රිහාන් මේ ගමන...
හෝරා කිහිපයක්ම සෝපාව මත ගුලිව උන් තරුණිය වියළී ගිය කඳුළු වැල් සහිත රත් පැහැ ගත් උවනින් තමා ඉදිරියේ ඇති ටීපෝව මත තිබූ මඳක් අවපැහැ...
රාත්‍රිය ගෙවී යමින් තිබුණද රිහාන්ගේ සිතට සැනසීමක් වූයේ නැත. ඉශිනිව මුණගැසී පැමිණි පසු ඇයගෙන් කිසිදු පණිවිඩයක් නොලැබුණු බැවින් ඔහු කිහිප වතාවක්ම ඇගේ දුරකථනයට ඇමතුම්...
" මිහිදුමී..?"
" තිසර නේද ?"
" ඔව්. "
" එන්න ..වාඩි වෙන්න..!"
කෝපි අවන්හලේ කෙළවරක වූ මේසයක හිඳ ගත් මිහිදුමී තමා ඉදිරියේ සිටි තරුණයාට හිඳ ගැනීමට ආරාධනා...
නිවසට පැමිණි ඉශිනි නිදන කාමරය වෙත පැමිණ අත්බෑගය කන්නාඩි මේසය මත තබා යහන මතට වැටුණේ දවස පුරාම ගත කළ වෙහෙසකර කාලයෙන් මඳක් නිදහස් වීමටය....
නිවාස සංකීර්ණයේ රථ ගාලෙන් තම මෝටර් රථය නතර කළ මිහිදුමී තම අත් බෑගයත් , තව ගමන් මල්ලකුත් ගෙන රථගාල පසෙකින් වූ විදුලි සෝපානය වෙත...
යමෙකු තමාගේ නම අමතනවා ඇසුණු සැණින් ඒ දෙස හැරී බැලූ ඉශිනීගේ මුහුණේ ඇඳී ගියේ මොහොතකට පෙර තිබූ සියලු නොසන්සුන්කම් අමතක කරවන තරමේ පුළුල් සිනහවකි....
" සමන් දෙයියනේ.. දුමී..!"
හිමිදිරියේම මහවලතැන්න ගෙමිදුලට ඇතුළු වූ මෝටර් රථය දුටු විශාඛා විගසින් නිවසේ ඉදිරිපස පඩිපේළි කිහිපය බැස ගත්තාය.
" අම්මා..!"
" අනේ කරදරයක්ද මගේ රත්තරනේ..!"
වෙව්ලන...
අශේන්ගේ අවධානය නැවතත් පුහුණුවීම් වෙත යොමු වීම සඳහා මඳ වේලාවක් ගත වුවද, ඉන් පසුව වැඩි අපහසුවකින් තොරව සියලු දෙනාම පුහුණුවීම් ඉදිරියට ගෙන ගියේ වෙනදා...
හංගන්නට මේ වේදනා
සමුගෙන යා යුතුව වුනා
දවසක අත අතැරෙන බැව් දැන නුඹට ලංවුනා
අපි වෙනුවෙන් අපි නැවතිලා
දෙතැනක තනි වෙන්න වුනා
තව අතහැර ගනු බැරි ඇයි හිත නිතර...
