"හැමදාම මට මේ විදිහට ගෙදරට වෙලා ඉන්න බෑනේ මනුසත්... ඔයා ඔෆිස් යනකම් විතරයි මට වැඩක් කියලා දෙයක් තියෙන්නේ. ඔයා ගියාට පස්සේ මේ මාලිගාව ඇතුළේ...
"මං ඉතුරු ටික කියන්න කලින් උඹ ෆෝන් එක කට් කරානෙ. තිදස් අයියා මගෙන් උඹේ නම්බර් එක ඉල්ලුවා. ඒත් මම ඌට නම්බර් එක දුන්නේ නෑ...
“තිදස් අයියව උඹට අමතක නැතුව ඇති නේද?”
උෂාණි ඒ නම කියද්දී මගේ පපුව ගැස්සුණා.
කාලයක් තිස්සේ මගේ මතකේ කොනක දූවිලි වැදි වැදි තිබ්බ ඒ නම ආයෙත්...
“මහ ලොකුවට උඩ පැනගෙන කරගත්ත කසාදෙ අස්සෙ උඹ ඉන්නෙ සන්තෝසෙන්ද කියලා මං අහන එක වරදක් වෙන්න පුළුවන්, ඒ උනාට මට එහෙම අහන්නෙ නැතුව ඉන්න...
පිරිමින්ට හිතෙන්නෙ ගෑනියෙක්ට ඉන්න හිටින්න ලොකු ගෙයක් දොරක් හදලා දීලා, කන්න බොන්න අඩුවක් නොකරනවා නම් ඒ ගෑනිට තවත් මොනවා අඩුද කියලා.
පිරිමි හිතන්නෙ කසාද බැඳලා...
“ඔයා දැන් කසාද බැඳලා හන්දා භානුකී එක්ක ට්රිප් එකක් යන එක වැරදි නේද? මිනිස්සු මොනවා නොකියාවිද?” කියලා මම ඇහුවෙ ඇත්තටම මනුසත් ඒ අලුකුත්තේරු කතාව...
හරියට තමන්ගේ පරණ ගුහාවට හෙමින් සීරුවේ, ඒත් මහා ලොකු අණසකකින් අඩි තියන සිංහ ධේනුවක් වගේ, භානුකී ගෙදර දොරකඩින් ඇතුළට ආවා.
ඒ ඇවිදීම ඇතුළේ තිබ්බෙ...
ඊළඟ දවසේ උදේ මට දැනුණේ පුදුමාකාර සැහැල්ලුවක්.
හැබැයි ඒ සැහැල්ලුව ඇතුළේ තිබුණේ මැරිච්ච මනුස්සයෙක් ළඟ තියෙන සීතල සයිලන්ස් එකක් වගේ දෙයක්.
මම ඇහැරුණේ එලාම් එක වදින්නත්...
“මං දන්නෙ නෑ ළමයො ඔයාලා වගේ ඉගෙන ගත්ත ළමයින්ට අපි මෙතන මෙයාකාර අවවාද අනුසාසනා දෙන්නෝනද කියලා. උඹට තාම වයස අඩු බව ඇත්ත. විශ්ව විද්යාලෙ...
“මේ ගෙදර තමයිනෙ ඉතින් අපි චූටි කාලෙ ඉඳලා හිටියෙ. ඔයා කියන්න ඕන නෑ මේ ගේ ගැන විස්තර අපිට” කියලා මනුසත්ගෙ දුව වෙච්ච මන්දාරා කියද්දි...
