විහඟි අවසානයේ චරක පවසන්නක් අසා සිටින්නට එකඟ වූවාය.
" මේ හදිසියේ එහෙම මුකුත් කරන්න ඕනි නෑ .. අයියා ගිහිල්ලා එන්න ... මම ඉන්නම් මෙහෙම .......
" ඕකේ සර් ! ගුඩ් නයිට්. !"
ෂියෝනා බොතේජුගේ නිවස පිහිටි මහල් නිවාස සංකීර්ණය අසලින් මනුහස්ගෙන් සමු ගත් සචින්ද්ර තම නවාතැන් පළ කරා ඉගිල ගියේය...
තිදස් ඒ අහපු ප්රශ්නෙත් එක්ක මගේ මුළු ලෝකයම එක තත්පරේකට නතර වුණා වගේ මට දැනුණා. මම අතේ තියාගෙන හිටපු කොෆි කෝප්පය මේසය උඩින් තිබ්බේ...
" අයියේ ... මට පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න ... ඔයාට මාව විශ්වාසයිනේ ?... පොරොන්දු වෙනවා මම, මගෙන්වත් .. මේ දරුවාගෙන්වත්, ඔයාටවත්, ඔයාගේ පවුලේ අයටවත් කිසිම හානියක් වරදක් වෙන්නේ නෑ කියලා...
මනුහස් වේගයෙන් අඩි තබා ප්රශ්න කිරීමේ කුටිය වෙත ගොස් එහි දොර බලෙන් විවර කරමින් ඇතුළට පිවිසියේය. කඳුළු පිරි දෙනෙතින් එහි තිබූ යකඩ පුටුවක් මත...
එකෝමත් එක කාලෙක, අපේ මේ ලෝකේ සිතියම්වල කොහේවත් සටහන් වෙලා නැති හරිම ලස්සන මායාකාරී දේශයක් තිබුණා.
මේ දේශයේ කෙළවරකට වෙන්න, අහසෙ ගෑවෙන තරම් උසට හැදුණු මහා දෙළුම් ගහක් තිබුණා. හැබැයි මේක අපි දකින ජාතියේ දෙළුම් ගහක් නෙවෙයි. මේ ගහේ අතු රිදී පාටින් දිලිසෙනවා, කොළ තද නිල් පාටයි. ඒ වගේම රෑට මේ ගහේ කොළවලින් හරිම ලස්සන නිල් පාට එළියක් විහිදෙනවා.
දැන් ඔයාලට හිතේවි මේකේ මොකක්ද තියෙන විශේෂත්වය කියලා. මේ ගහේ තමයි ලෝකේ තියෙන වටිනාම දේ හැදෙන්නේ. ඒ තමයි මතකයන්. අපේ ලෝකේ ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ට තමන්ගේ ජීවිතේ තියෙන වටිනාම දේවල් අමතක වෙද්දී ඒ කියන්නේ තමන් මුලින්ම ආදරේ කරපු හැටි, අම්මා කෙනෙක් දරුවෙක්ව වඩාගෙන නලවපු හැටි, නැත්නම් හිත පිරෙන්න සතුටු වුණු දවසක් මේ වගේ දේවල් අමතක වුණාම ඒ මතකය නිකම්ම මැකීලා යන්නේ නැහැ. ඒ අමතක වුණු මතකය රතු පාට, මැණික් කැටයක් වගේ දිලිසෙන පුංචි දෙළුම් බීජයක් බවට පත් වෙනවා. ඊටපස්සේ මේ බීජ හුළඟේ පාවෙලා ඇවිත් අර මහා දෙළුම් ගහේ අතුවල ඇලවෙනවා.
ඉතින් මේ ගහේ මුදුනෙම තිබුණා ලොකුම ලොකු රතු දෙළුම් ගෙඩියක්. ඒක තමයි සියා කුමාරියගේ ගෙදර. සියා කියන්නේ හරිම ලස්සන, හරිම කරුණාවන්ත කෙල්ලෙක්. එයාට තිබුණේ අඳුරු කළු පාටට දිලිසෙන හරිම දිග කොණ්ඩයක්. එයා හැමතිස්සෙම ඇඳලා හිටියේ රත්තරන් පාට වාටි දාපු සුදුම සුදු සේද ඇඳුමක්. සිය මේ දෙළුම් ගෙඩිය ඇතුළේ ඉඳගෙන ලෝකෙටම රහසක් වුණු ලොකු රාජකාරියක් කළා.
සියා කරන්නේ අර හුළඟේ පාවෙලා ඇවිත් අතු අස්සේ හැංගිලා තියෙන මතක බීජ එකින් එක අතට ගන්න එක. එයා ඒ බීජයක් තමන්ගේ ඇඟිලි තුඩු වලින් අල්ලපු ගමන්, ඒ මතකය සියාට පේන්න ගන්නවා. හරියට පුංචි ෆිල්ම් එකක් වගේ. එක බීජයක පේනවා දරුවෙක් තමන්ගේ තාත්තා එක්ක වෙරළේ වැලි මාලිගා හදන හැටි. තව බීජයකින් පේනවා වයසක කෙනෙක් තමන්ගේ පරණ යාළුවෙක්ව හම්බවෙලා සතුටු වුණු හැටි.
සියා ගාව තිබුණා රත්තරන් පාටින් දිලිසෙන හීනි නූලක්. එයා කරන්නේ මේ මතක බීජ එකින් එක අරගෙන, තමන්ගෙ උකුල උඩ තියෙන සුදුම සුදු සේද රෙද්දක ලස්සනට එම්බ්රොයිඩර් කරන එක. එයා හරිම පරෙස්සමෙන්, හරිම ආදරෙන් ඒ මතකය මලක් වගේ ඒ රෙද්දේ මහනවා. සියාඅ ඒ මැහුම ඉවර කරලා නූල කපපු ගමන්, අර මතකය අමතක වෙච්ච මනුස්සයාට එකපාරටම "ආ... මට මතක් වුණා!" කියලා ඒ සතුට හිත ඇතුළෙන් ආයෙමත් දැනෙන්න ගන්නවා.
සියාගේ මේ ලෝකය හරිම නිහඬයි. එයාට ඇහෙන්නේ එයා අදින නූලේ සිරි සිරි සද්දය විතරයි. එයා හිතුවේ තමන්ට කරන්න වෙලා තියෙන්නේ ලෝකේ තියෙන ලස්සනම වැඩේ කියලා. මොකද එයා මහන හැම මැහුමකින්ම ලෝකේ කොහේ හරි ඉන්න කෙනෙක්ගේ නැතිවුණු සතුට ආයෙමත් ලැබෙනවනේ.
ඔහොම ඉන්නකොට දවසක් හවස් වෙලාවක, මේ මහා දෙළුම් ගහ පාමුලට අමුතු තරුණයෙක් ආවා. එයා පින්තාරුකරුවෙක්. එයා ඒ ගහ පාමුල වාඩි වෙලා බලාගෙන හිටියෙ හරිම අසරණ විදිහට. එයා තමන්ගේ පින්තාරු පොත අතේ තියාගෙන හිටියත්, එකම එක ඉරක්වත් ඒ...
එදා දවස ගෙවුණේ හරියට අවුරුදු ගාණක් ගෙවෙනවා වගේ හරිම ස්ලෝ.
වැඩ ඇරෙන වෙලාව එනකම්ම තිදස් මගේ පැත්තවත් බැලුවේ නෑ. අඩුම ගානේ පණිවිඩයක්වත්, මැසේජ් එකක්වත් නෑ....
විහඟි උන්නේ වඩා දැඩි බව පෙන්වමිනි. ඕ ඒ දැඩි බව උහකා ගත්තේ වසර දහතුනක් තිස්සේ තම මිතුරිය වූ චායා දෙස බලා හිඳය. සස්මිතගේ අතුරුදන්...
" කාටවත් නෝණ්ඩි නොකරන්න ඕන නිසා තමා ඔච්චර ඇක්ටින් එකක් දැම්මේ. අරූ විසි හත රෑ ලොක් එක ඇරන් රූම් එක ඇතුළට එද්දි මල්දෙණිය කාරයා...
තිදස්ගේ ඒ සද්දෙ ඇහුණා විතරයි, මුළු කැබින් එකම නිකන් ගල් ගැහුණා වගේ එකපාරටම සද්ද නැතුව ගියා.
අපි දෙන්නම එකපාර තිදස්ගේ මූණ බලලා, ඊළඟ තත්පරේදී එකිනෙකාගේ...
