අහස පුරා කළු පැහැති වලාකුළු රොද බැඳෙමින් තිබුණේ මුළු මහත් රාජධානියම මහා ශෝකයකින් වෙළාගන්නාක් මෙනි.
රජ මාලිගාවේ උස් පවුරු මත වැදී දෝංකාර දුන්නේ මහා වර්ෂාවක පෙරනිමිති පවසන ගොරවන හඬයි. සඳලුතලයේ සිටි රජුගේ මුහුණේ වූයේ දැඩි, නොසැලෙන තීරණයකි. තම එකම දියණිය වූ සඳමිණි කුමරිය, රාජකීය ලේ උරුමයට නිගා කරමින් සාමාන්ය වැසියෙකු සමඟ ප්රේම සබඳතාවක් පවත්වන බව සැලවීම රජුගේ ඉවසීමේ සීමාව ඉක්මවා යන්නට හේතු විය. කුලය, සම්ප්රදාය සහ රාජකීය ගෞරවය හමුවේ පිය සෙනෙහස පරාජය වී තිබුණි.
“ඇයව අදම මාලිගයෙන් බැහැර කළ යුතුයි. දකුණු දිග දේශසීමාවේ පිහිටි ආරණ්ය මාලිගයට ඇයව පිටමං කරනු!” රජුගේ හඬ ගිගුරුම් හඬ පරදා නැගී සිටියේය. රැජිනගේ දෑසින් ගලා ගිය කඳුළු දිය වැල් වලට රජුගේ හදවත උණු කිරීමට නොහැකි විය. රාජකීය ගෞරවය රැකගනු පිණිස කුමරියව වහාම පිටුවහල් කිරීමට සියලු කටයුතු සූදානම් කෙරිණි.
මාලිගාවේ පිටුපස දොරටුව අසල රතු පැහැති වස්ත්රයෙන් ආවරණය කරන ලද, කැටයම් දැමූ දෝලාව සූදානම් කර තිබුණි. ඒ සඳහා රජු තෝරා ගත්තේ තමන්ගේම විශ්වාසවන්තම සහ ශක්තිමත් සේවකයන් දෙදෙනෙකි. එක් අයෙකු ඇත් මුහුණක හැඩය ගත් වෙස් මුහුණක් පැළඳ සිටි අතර, අනෙක් සේවකයා සිය හිස ජටාවකින් වසාගෙන සිටියේය. වැසි බිඳු දෝලාවේ වහල මත පතිත වෙද්දී, සඳමිණි කුමරිය සෙමින් දෝලාව තුළට පිවිසියාය. ඇගේ දෑස කඳුළින් පිරී තිබුණි. ඇය අවසන් වරට මාලිගාව දෙස බැලුවේ තමන් පණ මෙන් ආදරය කළ ඒ තරුණයාට කුමක් වනු ඇත්දැයි සිතමිනි.
“ඔබව මට යළි කිසිදා දකින්නට නොලැබේවිද?” ඇය තමාටම කියා ගත්තාය. දෝලාවේ තිර රෙදි වැසී ගිය අතර, දෝලා සේවකයන් දෙදෙනා දෝලාව උර මත හොවාගෙන ගමන ආරම්භ කළහ.
වැස්ස ක්රමයෙන් දරුණු විය. මඩ සහිත, ලිස්සන සුළු මාවත දිගේ ඔවුන් ඉතා පරීක්ෂාවෙන් ඉදිරියට ඇදුණහ. දෝලාව තුළ වූ අඳුරේ හුදෙකලා වූ කුමරියට ඇසුණේ වැසි බිඳුවල රිද්මය සහ පිටතින් ඇසෙන බරැති පියවර හඬ පමණි. ඇය දෝලාවේ කුඩා සිදුරකින් පිටත බැලුවාය. මීදුමෙන් වැසුණු උස් වූ තල් ගස් යුගලක් සහ ඈතින් පෙනෙන ගංගාව ඇගේ සිතේ වූ පාලු බව තවත් වැඩි කළේය.
ඇයට මතක් වූයේ ඔහු සමඟ ගෙවූ ඒ සොඳුරු අතීතයයි.
රජ මාලිගාවේ මල් උයනේ සුවඳ හමන සැඳෑවන්වල ඔවුන් දෙදෙනා රහසේ මුණගැසුණු හැටි, ඔහුගේ දෑසින් කියවුණු ඒ අවංක ආදරය ඇය සිහිපත් කළාය.
“සඳමිණි, මේ තල් ගස් හෙවණේ අපි මුණගැහෙන අවසන් වතාව මේක වුණොත්?” එදා ගජ ඇගේ දෑස් දෙස බලා එසේ ඇසූ විට ඇය ඔහුගේ මුව අතින් වැසුවාය.
“එහෙම කියන්න එපා ගජ… මගේ පිය රජු කොයිතරම් දැඩි වුණත්, අපේ ආදරේ ඉස්සරහා ඒ හිත උණු වෙයි,” ඇය එදා පැවසුවේ දැඩි විශ්වාසයකිනි.
එහෙත් ගජගේ දෑසේ වූයේ මහා බියකි. “ඔබ කුමරියක්, මම සාමාන්ය වැසියෙක්. මේ ලෝකෙ හැමදාම දිනුවේ කුලය මිසක් ආදරේ නෙවෙයි සඳමිණි. ඒත් මම ඔබට පොරොන්දු වෙනවා, මොන බාධකය ආවත් මම ඔබව ආරක්ෂා කරනවා.”
“ඔබ සාමාන්ය වැසියෙකු වුවත්, ඔබේ හදවත රජෙකුටත් වඩා උතුම් බව මම එදා දැන සිටියා,” ඇය දෝලාව තුළ සිට ඉකිබිඳිමින් තමන්ටම මුමුණා ගත්තාය.
“බය වෙන්න එපා සඳමිණි, වැස්සට පස්සේ අහස හරිම පැහැදිලියි. අපේ ආදරෙත් ඒ වගේම වේවි.”
තමන් රහසේ මුණගැසුණු බව රජුට දැනගන්නට ලැබුණේ කෙසේදැයි ඇය නැවත නැවතත් කල්පනා කළාය. “කවුද අපේ රහස පාවා දුන්නේ? මාලිගාවේ ඉන්න අපිව දන්න කෙනෙක්ද?
ඔබ කොහේ ඉන්නවද ගජ? මම මේ මරණාසන්න බය දැනෙන මොහොතේ මට ඔබව මතක් වෙනවා වැඩියි,” ඇය දෑස පියාගෙන රහසින් මිමිණුවාය.
වැස්ස ක්රමයෙන් දරුණු විය. අහසින් වැටෙන දිය බිඳු දෝලාවේ වහල මත පතිත වූයේ බෙර හඬක් මෙනි. දෝලාව ඇතුළත වූයේ අඳුරත්, තෙතමනය මුසු වූ මැටි සුවඳත් පමණි. සඳමිණි කුමරිය තමන් ඇඳ සිටි රතු පැහැති පට වස්ත්රයේ කෙළවරක් තදින් අල්ලාගෙන, මඳක් වෙව්ලමින් දෝලාවේ බිත්තියට හේත්තු වූවාය. ඇගේ දෑසින් ගලා ගිය කඳුළු ඇගේ කොපුල් තල දිගේ වැගිරී වස්ත්රය මත තෙත පැල්ලම් සෑදුවේය.
හදිසියේම දෝලාව මඳක් ගැස්සී ගියේය. පිටතින් ඇසුණේ ගංගාවේ රළු ජල පහරේ හඬයි. කුමරිය සෙමින් දෝලාවේ තිරය මඳක් ඉවත් කර පිටත බැලුවාය. මීදුම අතරින් බොඳ වී පෙනෙන තල් ගස් පෙළත්, වැසි දියෙන් පිරුණු ගංගාවත් ඇගේ හිතේ වූ බිය තවත් වැඩි කළේය.
“ඔබ කොහේ ඇත්ද මගේ ප්රේමවන්තය…?” ඇය මෘදු හඬින් මුමුණා ගත්තේ තමන්ටමය.
සඳමිණි කුමරියගේ මතකය ඒ අතීතයේ සුන්දරම සැඳෑව වෙත පියඹා ගියේ, අද ඇද හැලෙන මේ මූසල වැස්සේ සීතලත් සමඟමය. එදා ඇය මාලිගාවේ උයනේ නිදහසේ සැරිසරමින් සිටියේ තනිවමය. හදිසියේම අහස අඳුරු කරමින් වැසි බිඳු වැටෙන්නට වූ විට, ඇය අසල වූ පැරණි කල්පවෘක්ෂය අසල පිහිටි කුඩා ශෛලමය මණ්ඩපය වෙත දිව ගියාය.
එහිදී ඇය දුටුවේ මීට පෙර කිසිදා දැක නොතිබූ තරුණයෙකි. ඔහු රාජකීය උද්යාන සේවකයෙකුගේ මෙන් රළු වස්ත්රයෙන් සැරසී සිටියත්, ඔහුගේ පෞරුෂය තුළ සාමාන්ය සේවකයෙකුට වඩා වැඩි ගාම්භීරත්වයක් ගැබ්ව තිබුණි. ඔහු ඇය දැක කලබල නොවූ අතර, ඉතා ගෞරවයෙන් මඳක් පසෙකට වී ඇයට මණ්ඩපයේ ඉඩ ලබා දුන්නේය.
“කුමරියනි, මේ වැස්ස ඔබේ රුව තවත් ඔපවත් කරනවා,” ඔහු සෙමින් මිමිණුවේය. ඔහුගේ හඬ මධුර වූ අතර එහි කිසිදු බියක් හෝ චකිතයක් නොවීය.
සඳමිණි පුදුමයෙන් හා මඳක් අමනාපයෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය. “ඔබ මා හඳුනනවාද? මාලිගාවේ සේවකයන් කුමරියන් සමඟ මෙසේ සෘජුව කතා කරන්නේ නැහැ. එය දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්!”
ඔහු මඳ සිනහවක් පෑවේය. ඒ සිනහවේ තිබූ අවංක බව ඇගේ කෝපය නිමේෂයකින් දිය කර හැරියේය. “මම මේ මාලිගයේ අලුතින් වැඩට ආපු කෙනෙක්. මගේ නම ගජ. මම දන්නේ නැහැ කුමරියන් එක්ක කතා කරන රාජ නීති ගැන… මම දන්නේ මේ වැස්සට වඩා ලස්සන ඔබේ නිල්වන් දෑස බව විතරයි.”
ඔහුගේ කතාවේ තිබූ අමුතුම නිදහස් බව ඇයව මවිතයට පත් කළේය. ඔහු සාමාන්ය සේවකයෙකු සේ නොව, පුරාණ කාව්ය ශාස්ත්රය හැදෑරූ උගතෙකු මෙන් අරුත්බරව වචන හැසිරවීය. එදා ඔවුන් දෙදෙනා ඒ මණ්ඩපය තුළ හෝරා කිහිපයක් කතාබස් කළහ.
“ඔබ උගතෙකු වගේ කතා කරනවා. ඉතින් ඇයි මේ වගේ සේවකයෙකු වුණේ?” ඇය කුතුහලයෙන් ඇසුවාය.
“කුමරියනි, රජ මාලිගාවල ඉන්නේ මිනිස්සුන්ගේ හිස් වලට වඩා ඔටුනු වලට ආදරේ කරන අය. ඒත් මේ මල්වලට සේවය කරද්දී මට දැනෙන්නේ මම රජෙකුටත් වඩා නිදහස් කියලා. මල් බොරු කියන්නේ නැහැ, ඒවා ආදරය විතරයි ලෝකෙට ඉතුරු කරන්නේ,” ඔහු පැවසූ ඒ වචන අදටත් ඇගේ හදවතේ රන් අකුරින් ලියැවී ඇත.
එදා ඒ වැස්ස නතර වූ විට ඔහු තමා සතුව තිබූ විශාල කුඩය ඇයට දිගු කළේය. “මෙය රැගෙන යන්න. වැසි බිංදුවක්වත් ඔබේ රාජකීය සළු මත වැටෙනවා දකින්න මම කැමති නැහැ.”
ඔහුගේ ඒ සෙනෙහස පිරි දෑසින් එදා ඇරඹුණු ප්රේමය, අද මේ දෝලාව තුළ ඉකිබිඳින මහා විලාපයක් දක්වා දුර දිග යනු ඇතැයි ඇය එදා සිහිනෙකින්වත් නොසිතුවාය. ඔහු සේවකයෙකු වුවත්, ඔහුගේ දෑසින් කියවුණු ඒ අචල ආදරය ඇගේ මුළු ලෝකයම බවට පත් විය. දෝලාවේ තිර රෙදි අතරින් වැසි දිය ඇතුළට වැගිරෙද්දී, ඇය දෑස පියාගෙන එදා ඔහු ඇයට පෑ ඒ නිහතමානී ආදරයේ උණුසුම සිහිපත් කළාය.
දෝලාව නැවතත් ස්ථාවර විය. ඉදිරිපස සිටි සේවකයා ඉතා ශක්තිමත් ලෙස දෝලාව සමබර කළේය. ඔහුගේ දෑතේ නහර ඉලිප්පී ඇති අයුරුත්, වැසි දියෙන් තෙත් වූ ඔහුගේ සිරුරේ හැඩයත් දෝලාවේ කුඩා කවුළුවෙන් කුමරියට පෙනුණි. ඒ සිරුරේ හැඩය සහ පියවර තබන විලාසය ඇයට ඉතා හුරුපුරුදු බවක් දැනුණි. එහෙත් එය හුදෙක් සිතේ ඇති වූ ව්යාකූලත්වයක් යැයි සිතා ඇය එය බැහැර කළාය.
තම පියාගේ අණ පරිදි ඇයව මෙසේ පිටුවහල් කරන්නේ කවදා හෝ නැවත ගෙන්වා ගැනීමටද, නැතහොත් සදාකාලිකවම හුදෙකලා කිරීමටදැයි ඇය දැන සිටියේ නැත. මාලිගාවේ උණුසුම සහ සුඛෝපභෝගී ජීවිතය වෙනුවට දැන් ඇයට උරුම වී ඇත්තේ මේ සීතල වැස්ස සහ නොහඳුනන ගමනාන්තයකි.
ඉදිරිපස යන සේවකයා හදිසියේම සිය පියවර මඳක් බුරුල් කර, දෝලාව දෙසට හැරී බැලුවේය. ඒ වෙස් මුහුණට යටින් ඇති දෑස කුමරියගේ දෑස සමඟ මොහොතකට ගැටුණි. ඒ දෑසේ තිබූ තීව්ර බව සහ සෙනෙහස ඇගේ හදවත මොහොතකට නතර කළේය.
“ඒ ඔහුද? නැත… එය විය නොහැකියි. ඔහු රජුගේ විශ්වාසවන්තයෙකු වන්නේ කෙසේද?” ඇය තමාගෙන්ම ප්රශ්න කරගත්තාය. ඇගේ හදවතේ බලාපොරොත්තුවක කුඩා පහනක් දැල්වුණත්, යථාර්ථයේ කටුක බව එය නිවා දැමීමට උත්සාහ කළේය. වැසි බිඳුවලින් තෙමුණු මඩ මාවත දිගේ ඔවුන් තව තවත් අඳුරු වනාන්තරය දෙසට ඇදී ගියහ.
ගමන තවත් දුෂ්කර විය. අඳුර රජයමින් තිබූ අතර, වනාන්තරයේ ගස් අතරින් හැමූ සීතල සුළඟ දෝලාවේ තිර රෙදි අතරින් රිංගා කුමරියගේ ගත වෙළා ගත්තේය. ගංගාව අසල ඇති වංගුවක් පසු කරද්දී, හදිසියේම විශාල අකුණු සැරයක් අහස දෙබෑ කරමින් පතිත විය. ඒ ක්ෂණික ආලෝකයෙන් කුමරිය දුටුවේ ඉදිරිපස යන ගජ වෙස් මුහුණ පැළඳි සේවකයාගේ අතේ වූ කුඩා කැළලකි.
ඇගේ හදවත මොහොතකට නතර විය. ඒ කැළල ඇයට ඉතා හුරුපුරුදුය. එදා දිනක් මල් උයනේදී රෝස කටු වලට ඇගේ අත සීරුණු විට, එය බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළ මොහොතේ ඔහුගේ අතේ ඇති වූ ඒ සලකුණම නොවේද මේ?
“දෙවියනේ… ඒ ඔහුමද?” ඇය තමාගෙන්ම විමසා ගත්තාය.
නමුත් ඒ සිතුවිල්ල සම්පූර්ණ කිරීමට පෙර, මඩ සහිත බෑවුමකදී දෝලාව එකවරම ලිස්සා ගියේය. පිටුපස සේවකයාට පය පැටලී ඇද වැටුණු අතර, දෝලාව එක් පසකට ඇලවී ගංගාව දෙසට පෙරළෙන්නට විය. කුමරිය බියෙන් මහා හඬින් කෑගැසුවාය. එහෙත්, ඉදිරිපස සිටි සේවකයා ඉතා කඩිනමින් ක්රියාත්මක විය. ඔහු දෝලාවේ බර තනිවම උර මත දරාගෙන, ගංගාවේ සැඩ පහරට හසු වීමට නොදී එය ස්ථාවර කරගත්තේය.
ඔහුගේ දෑතේ නහර ඉලිප්පී, වෙහෙස නිසා ඔහු බරැති හුස්මක් හෙළුවේය. ඒ හුස්ම හඬ ඇගේ කන් අසල වැදෙද්දී, ඇයට ඔහුගේ සුවඳ දැනුණි. ඒ ඇය ආදරය කළ පියුම් සුවඳ මුසු වූ මනුෂ්ය සුවඳමය.
“බිය නොවන්න…” ඔහු ඉතා පහත්, ගොරෝසු හඬින් පැවසුවේය. ඔහු තම හඬ වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කළත්, ඒ වචන උච්චාරණය කරන විලාසය කුමරියට රහසක් නොවීය.
වැස්ස මඳක් තුරල් වෙද්දී ඔවුන් ගඟ අසල වූ පැරණි අම්බලමක නතර වූහ. පිටුපස සේවකයා ගිනි මැලයක් දැල්වීමට උත්සාහ කරද්දී, ඉදිරිපස සේවකයා දෝලාව අසලම රැඳී සිටියේය. කුමරිය දෝලාව තුළ සිටිමින් තම දෑසින් ගලන කඳුළු පිසදා ගත්තාය. ඇයට දැන් සියල්ල වැටහෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණි.
තම පියාගේ දරුණු විධානය හමුවේ, ඇයව ආරක්ෂා කිරීමට ඔහු රජුගේ විශ්වාසවන්තම සේවකයෙකු ලෙස වෙස් වලාගෙන පැමිණ ඇත. රජු සිතා සිටින්නේ තම දියණියව පිටුවහල් කරන බවයි, නමුත් සැබවින්ම සිදුව ඇත්තේ ඇගේ පෙම්වතා ඇයව ආරක්ෂිතව රැගෙන යාමයි.
“ඇයි ඔබ මෙවැනි අන්තරායකර රාජකාරියක් භාර ගත්තේ?” ඇය සිතින් ඔහුගෙන් විමසුවාය. ඇයට දෝලාවෙන් බැස ඔහු වැළඳ ගැනීමට දැඩි වුවමනාවක් තිබුණත්, පිටුපස සිටින අනෙක් සේවකයා රජුගේ ඔත්තුකරුවෙකු විය හැකි නිසා ඇය ඉවසා සිටියාය.
දෝලාව උර මත තබාගෙන යද්දී ඔහු විඳින වේදනාව ඇයට දැන් තදින්ම දැනේ. තම කුමරිය වෙනුවෙන් සාමාන්ය වැසියෙකු වූ ඔහු කරන මේ කැපවීම, ලෝකයේ කිසිදු රජෙකුට කළ නොහැකි බව ඇය තේරුම් ගත්තාය. අඳුර සහ වැස්ස මැදින් ඔවුන් නැවතත් ගමන ඇරඹූහ. දැන් කුමරිය අඬන්නේ ශෝකයෙන් නොව, තම ප්රේමවන්තයා තමා අසලම සිටින බව දැනුණු නිසා ඇති වූ සතුටු කඳුළිනි.
රාත්රියේ අවසන් යාමය උදා වෙද්දී වැස්ස ක්රමයෙන් තුරල් වී ගියේය. මීදුම අතරින් ඈතින් පෙනෙන ආරණ්ය මාලිගයේ පියැසි මතට අලුත් හිරු රැස් පතිත වන්නට විය. දෝලාව සෙමින් මාලිගාවේ ප්රධාන දොරටුව අසල නතර කෙරිණි. දකුණු දිග දේශසීමාවේ පිහිටි මේ හුදෙකලා මාලිගය දැන් සඳමිණි කුමරියගේ අලුත් නිවහනයි.
පිටුපස ආ සේවකයා වෙහෙස නිසා මඳක් ඈතට වී ගිමන් හරිද්දී, ඉදිරිපස සිටි ගජ වෙස් මුහුණ පැළඳි සේවකයා දෝලාව අසලට පැමිණියේය. ඔහු ඉතා පරීක්ෂාවෙන් අවට බලා, කිසිවෙකු නොමැති බව තහවුරු කරගෙන දෝලාවේ රතු පැහැති තිර රෙදි සෙමින් ඉවත් කළේය.
සඳමිණි කුමරිය දෑසේ කඳුළු පිසදාගෙන දෝලාවෙන් බැසීමට සූදානම් වූවාය. ඇය ඔහු දෙස බැලුවේ දැඩි කුතුහලයකිනි. සේවකයා සෙමින් සිය හිසෙහි වූ රළු ඇත් වෙස් මුහුණ ඉවත් කළේය.
ඇගේ හදවත මොහොතකට නතර විය. ඒ ඇය පණ මෙන් ආදරය කළ, මාලිගාවේ මල් උයනේදී හමු වූ ඒ අහිංසක තරුණයාමය!
“සඳමිණි…” ඔහු ඉතා රහසින් ඇගේ නම උච්චාරණය කළේය. ඒ හඬ ඇගේ මුළු ආත්මයම සනසාලන්නක් විය.
“ඔබ… ඔබ කොහොමද මේ වගේ දෙයක් කළේ? රජතුමා දැනගත්තොත් ඔබේ ජීවිතය අනතුරේ නේද?” ඇය වෙව්ලන හඬින් ඇසුවාය.
ඔහු ඇගේ දෑතින් අල්ලා ගත්තේය. ඒ දෑතේ තිබූ උණුසුම ඇයට මුළු ගමන පුරාම දැනුණු ආරක්ෂාව තහවුරු කළේය. “මම දන්නවා කුමරියනි. නමුත් ඔබව තනිවම පිටුවහල් කරනවා බලන්න මට ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ. මම රජතුමාගේ විශ්වාසවන්තම ආරක්ෂකයා ලෙස මාස කිහිපයක් වෙහෙස මහන්සි වී සේවය කළේ මේ වගේ දවසක ඔබ ළඟ ඉන්න අවස්ථාවක් ලැබෙයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.”
සඳමිණි කුමරියගේ දෑසින් නැවතත් කඳුළු කඩා හැළුණි. එහෙත් මෙවර ඒවා සතුටු කඳුළුය. තමන් පිටුවහල් කළේ දඬුවමක් ලෙස වුවත්, දෛවය ඇයට ලබා දී ඇත්තේ තෑග්ගකි. රජු සිතා සිටින්නේ ඇයව තම පෙම්වතාගෙන් වෙන් කළ බවයි. නමුත් ඇයව ඒ පෙම්වතාගේම දෑතට රජු විසින්ම භාර දී ඇති බව ඔහු සිහිනෙකින්වත් දැන සිටියේ නැත.
“දැන් අපි මොකද කරන්නේ?” ඇය ඇසුවාය.
“මේ ආරණ්ය මාලිගයේ පාලකයා මගේ සමීපතම මිතුරෙක්. ඔහු අපිට රහසේ ජීවත් වෙන්න ඉඩ ලබා දේවි. රජතුමා හිතන්නේ ඔබ මෙහේ හුදෙකලාව ඉන්නවා කියලා. නමුත් ඔබ කිසිදා තනි වෙන්නේ නැහැ සඳමිණි,” ඔහු ඇය දෙස බලා පැවසීය.
ඈතින් තල් ගස් අතරින් නැගී එන රන්වන් හිරු රැස් වැසි දියෙන් තෙත් වූ පොළොව සිප ගනිද්දී, දෝලාව හිස්ව තිබුණි. වැස්ස අවසානයේ පායන දේදුන්නක් මෙන්, ඔවුන්ගේ ජීවිතයටත් නව බලාපොරොත්තුවක් උදා වී තිබුණි. කුලය සහ සම්ප්රදාය පරදා, සැබෑ ආදරය සහ කැපවීම ජයගෙන තිබුණි. මඩ සහිත මාවත දිගේ පැමිණි ඒ දුෂ්කර ගමන, ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ සුන්දරම ආරම්භය බවට පත් විය.
