සස්මිත එවර චායා දෙස බලාගෙනම කිවේය. චායාගේ දෑස් විසල්ව ගොස් තිබුණි. මුව අයාගෙන ඕ බලා උන්නේ මහා භීතියක් දෑස් අභිමුව ඇති ලෙසය.
” බොරූ ..”
ඕ අසීරුවෙන් එලෙස පවසා ගත්තාය. එහෙත් සස්මිත ඇය දෙස බලා උන්නේ තමා පවසන්නේ මුසාවක් නොවන බව පෙන්වමිනි. චායා එය විශ්වාස කරන්නට තමා සූදානම් නොවන බව පෙන්වමින් බලා උන්නාය.
“මට සමාවෙන්න චායා .. ඇත්තටම මම මෙහෙම ඔයාගේ ඉස්සරහ ඉන්න වටින්නේත් නැහැ … ඒත්, චරක මට දුන්න දඬුවම මේක ..”
චායා ගොලුව යමින් උන්නාය. සස්මිත ඒ මතින් තමාට අවශ්ය වන අදහස තහවුරු කරගනිමින් උන්නේය.
” මං ඔයාට ආදරේ කරන තරමටම මට ඔයා ගැන ලෝබයි චායා .. අතාරින්න බෑ.. ඒත්, ඒත්, තවදුරටත් චරක .. චරක සර් මට ඔයාව අල්ලන් ඉන්න දෙන්නේ නෑ .. සර් කිව්වේ එක්කෝ මේ හැමදේම ඔයා ඉස්සරහ පිළිඅරගෙන ඔයාගේ ජීවිතෙන් ඈත් වෙන්න.. එහෙම නැත්නම්, මේක සර්ගේ පිළිවෙලට විසඳන්න දෙන්න කියලා… චායා ..
මං ඔයාට ආදරේ තරමටම මට ආදරේ කරන, මාව විශ්වාස කරන ගෑණියෙක් ඉන්නවා චායා.. මාව විශ්වාස කරලා ඒකි දරුවෙකුත් හදලා, බලාගෙන ඉන්නවා.. මා එක්ක ජීවිතේ ඉස්සරහට සැනසීමෙන් ජීවත් වෙන්න .. මං ආයෙම ඔයාව හොයාගෙන එද්දී, මට තේරුනේ නැහැ මං ඒකිව රවට්ටලා කරන්නේ වරදක් කියලා රත්තරන් … මට ඕනි වුනේ, ඔයාව … ඔයා .. ඔයා මාව පිළිගත්තම, හෙමින් සීරුවේ එයාව ඩිවෝස් කරලා ඔයා එක්ක ජීවත් වෙනවා හිතුවා.. එයා මා එක්ක, ඔයා එක්ක හැප්පෙන්න තරම් හයියක් තියෙන ගෑණියෙක් නෙවෙයි ..
අහිංසක පොඩි කෙල්ලෙක් .. මටත් වඩා අවුරුදු දහයක්ම බාල කෙල්ලෙක් … ඒත් එදා මම එයාව හමුවෙන්න යද්දි සර් මාව ෆලෝ කරලා .. සර් හැමදේම දැනගත්තා .. ඉන් එහාට මගේ ලෝකේ කුඩුපට්ටම් වුනා..”
චායා උන්නේ ගල් ගැසීගෙනය. මේ අයියා සස්මිතට තර්ජනය කර ඔහු ලවා කියවන කතාවක් විය හැක. එහෙත්, සස්මිත අයියාට එතරම් නතු විය යුතුද ?.. චායාට ඉන් එහා කිසිවක්ම සිතුනේ නැත.
” මට සමාවෙන්න චායා..”
සස්මිත යලි පවසද්දීම, චරක අවන්හල තුලට ඇතුලුවෙනු සස්මිත දුටුවේය. තමා විසින් පුපුරා හෙලූ බෝම්බය සුලුපටු නොවන බව සස්මිත දැන උන්නේය
” ඇයි අයියේ මෙහෙ එන්න කිව්වේ ?…”
චරක හා සමඟ පැමිණි හුරුබුහුටි තරුණියක් සස්මිත වෙත ඇවිද ආවේ කුඩා දරුවෙකුද වඩාගෙනමය. සස්මිත ඇය වටා අත දමාගෙන තමා වෙත නතු කරගත්තේය.
” මං ඔයාට කිව්වේ සර්ගේ නංගි ගැන බබා .. මේ ඒ මිස් .. මේ මිස් අපිට රට යන්න හදලා දෙන්න පුලුවන් කියලා ඒ ගැන කතා කරගන්න මම සර් එක්ක ආවේ… ඔයා අම්මලාගේ ගෙදර උන්න නිසා මම එහෙමම පික් මී එක දැම්මේ ඔයාටත් එන්න …. සර් කිව්වා ඩිනර් ගන්න ඔයාවත් ගෙන්නගන්න කියලා … ඔයාව මූන ගැහෙන්න කතා කරන්නවත් උන් නෑ කිව්වා සර් . එන්න .. වාඩිවෙන්න ….”
සස්මිත තරුණිය අතේ උන්, දරුවා වඩාගෙන හිඳගන්නා අතරේ කීවේය. චායා එය වටහා ගන්නට නොහැකිවා මෙන් , තිදෙනා දෙසමද ඒ මේසයේ චායා අසලින් හිඳගත් චරක දෙසද බලමින් සිහි එළවාගන්නට තැත් කලාය.
” දෙන්නාටම එක වෙලාවේ යන්න ඕනි කිව්ව හින්දා තමා මේක ඉතින් ඩිලේ උනේ.. කමක් නෑ ..තව මාසයක් දෙකක් ඉන්න පුලුවන්නේ ඔහොම .. මෙච්චරකල් උන්න එකේ.. අපේ නංගී ගේ යාලුවෝ ඉන්නවා .. බලලා වැඩේ කරලා දේවි සස්මිත ..”
” අනේ තැන්ක් යූ සර් ..”
” නංගී …”
” අහ් ..”
” විස්තර කතා කරන අතරේ, ඩිනර් ඕර්ඩර් කරන්නද ?..”
” හ්..”
චායා යාන්ත්රිකව හිස සැලුවාය. සස්මිත දරුවා උරිස්සට වන සේ තබාගෙන පිටට තට්ටු දමමින් උන්නේ ඔහු උන් පීඩනය සහ නොසන්සුන්කම නොපෙනෙන්නටය. තරුණියද සස්මිත සහ දරුවා දෙස ප්රේමාන්විත බැල්මන් හෙලමින් උන්නාය. චායා ඔවුන් දෙදෙනා දෙස වරින් වර බලමින් තමාගේ පියවි සිහිය පවත්වා ගන්නට උත්සාහ කරමින් උන්නාය.
චරක ආහාර ඇණවුම් කලේය. චායා එක්වරම නැගිට්ටාය.
” අනේ අයියා .. මට ගෙදර යන්න ඕනි .. එක්ස්කියුස් මී..”
ඕ වහා නැගිට්ටේ සස්මිතද ඕ හාම නැගිට්ටෙද්දීය. ඇයව අල්ලා වැලඳගෙන මෙම නාටකය පිළිබඳව පවසා අවසන් කරන්නට සස්මිතගේ යටි සිත වලි කෑවේය.
එහෙත්, චරකගෙන් තමාට ගැලවීමක් නොලැබෙන බවත්, ඉන් චායාගේ ජීවිතයද අඳුරටම හෙලෙන බව ඔහු යලි තමාටම ඒත්තු ගන්වා ගත්තේය.
චායා අවන්හලෙන් පිටතට දිව යද්දී, චරක සස්මිත සහ තරුණිය දෙස බලා හිසින් සන් කර , සස්මිත මේසය මත තබා තිබූ යතුරද ගෙන චායා පසුපස දිව ගියේය.
ඔහු වාහනය අසලට යන විටද, චායා උන්නේ පිටුපස දොර අසලට වාරු වීගෙනය. චරක ඕ වත්තන් කරගෙන ඉදිරිපස රියැදුරු අසුනට යාබද අසුනෙහි හිඳෙව්වේය. අසුන් පටි ලූවේය.
ඒ වෙද්දීද ඕ උන්නේ හුස්ම හිරකරගෙන, ආයාසයෙන් බව චරක එවෙලෙහි දුටුවේය.
ඔහු වහා රියැදුරු අසුනෙහි හිඳගෙන අසුන් පටි දමා ගත්තේය. ඉන් පසුව චායා දෙස බලමින්මවාහනය පණ ගැන්වූයේය.
වේගයෙන් විනාඩි පහක් පමණ වාහනය ගෙන ගියේය. එක්වරම චායාගේ හඬ උස් හඬින් ඇසුණි. ඕ දෑතින්ම මුහුණ වසාගෙන හඬමින් උන්නාය. අසුන් පටියෙන් හිරවී උන් නිසා, ඇය උන්නේද අපහසුවෙනි. චරක වහා වාහනය පසෙකට කර නැවැත්වූයේය.
ඇගේ අසුන් පටිය ගලවා පසෙකට කලේය.
” චායා … කෝ … “
” අනේ අයියේ .. ඒ බොරු නේද අයියේ . මට කියන්න අයියේ .. ඒ බොරු කියන්න …අනේ..”
චායා විටින් විට වචනයෙන් වචනය ආයාසයෙන් කියෙව්වාය. චරකගේ හදවත නොසිතූ වේගයෙන් නාය යමින් තිබුණි. ඔහු චායා මෙතැනදී කෙලෙස හැසිරේවිදැයි සිතා තිබුනේනැත. එහෙත් මෙය වඩා සන්සුන්ද වඩා කලබලකාරීද යන්න පවා චරකට සිතාගන්නට හැකි වූයේ නැත.
