ඒකි මහ බඩුවක් බං” කියලා ප්‍රමෝද මං ගැන තැන් තැන්වල ගිහින් කියන විත්තිය මට ඇවිත් කිව්වෙ නයනි. නයනිගෙ අයියලා ප්‍රමෝදවල චුට්ටක් විතර ඈතින් දන්නවා. නයනිට තිබ්බ ලොකුම ප්‍රශ්නෙ ප්‍රමෝද මං ගැන එහෙම කියන එක නෙවි, ප්‍රමෝද එහෙම කියන එක ගැන මං කිසි සද්දයක් නොකර ඉන්න එක.
“උඹට කිසි ගාණක් නැද්ද බං ප්‍රමෝදයා එහෙම තැන් තැන්වල ගිහිල්ලා උඹ ගැන අවලං කතා කියන එක?” කියලා නයනි මගෙන් අහද්දි මං කරේ හිනාවෙච්ච එක. වෙන ඉතින් මොකෝ අඬන්න කියලද? ඇඬුවා කියලා මොකෝ ප්‍රමෝද මං ගැන එහෙම කියන එක නතරවෙනවා කියලද? නෑනෙ නෑනෙ. ඉතින් මං හිනා උනා.
“නෑ ඉතින් උට කියන්න උගේ කතාවක් තියෙනවා. මට කියන්න මගෙ කතාවක් තියෙනවා” කියලා මං කිව්වෙත් හිනාවෙවී. ඒක ඇත්තටම අඬන්න බැරිකමට කරපු හිනාවක් විත්තිය දැනගෙන උන්නෙ ඉතින් මං විතරයි.
“ඌ නම් උගෙ කතාව ඕන එකාටයි එපා එකාටයි හැම එකාටම කියන ගමන් නෙ ඉන්නෙ. උඹේ කතාව කවුරුවත් දන්නෙ නෑනෙ. එතකොට හැමෝම හිතන්නෙ ඌ කියන කතාව ඇත්ත කියලා. එක්කො උඹ උඹේ කතාව ඌ කියනවා වගේම මිනිස්සුන්ට කියපං”
“ඇයි මං එහෙම කරන්නෙ?”
“උඹට ඕන නැද්ද උඹ වැරදි නෑ කියලා මිනිස්සුන්ට කියන්න”
“මොකටද ඉතින් එහෙම කියන්නෙ? මොකද්ද එහෙම කිව්වා කියලා මට ලැබෙන්නෙ? මුකුත් නෑනෙ. අනික උඹ හිතනවද මම කොච්චර හගිස්සවලා කිව්වත් මිනිස්සු මං කියන කතාව අහන්න කැමති වෙයි කියලා. මිනිස්සු ආස බං ගෑනු නරකයි කියලා කියන කතන්දර වලට. ඒකි බඩුවක් කියලා කියන කතන්දර වලට. පිරිමි දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක උන්නා කියන කතන්දර වලට මිසක් ඒ පිරිමියා ඒ ගෑනිව කන්ට්‍රෝල් කරනවා, කරදර කරනවා, නිදහසක් දෙන්නෙ නෑ කියන ජාතියේ කතන්දර වලට නෙවෙයි” කියලා මං කියද්දි මං නයනිගෙ ඇස් දෙකෙන් නොදැක්කා නෙවෙයි ඒකි මාව ජජ් කරනවාය කියන එක. ඒකිගෙ ඇස් අස්සෙ ලියවිලා තිබ්බා “අනෙ පලයං බං යන්න, කොල්ලො එක්ක යාලුවෙලා, උන්ව අන්තිමේ බොරු හේතු හදාගෙන අත ඇරලා දාලා දැන් අන්තිමේ බණ කියන්න නම් උඹ දන්නවා නේද?” කියන එක.මං හැබැයි නයනිට එහෙම හිතන්න දුන්නා. මට ඕන උනේ නෑ නයනි එහෙම නොහිත බොරුවට නිකන් මාව හෙන උඩින් තියාගෙන ඉන්නවා දකින්න. අනික මං දැනන් උන්නා කොයි වෙලාවෙ හරි ඒකි ඕක මගෙන් අහන විත්තිය. ඒකි එහෙමයි. හිතේ දෙයක් තියෙනම් ඒ දේ මොන විදියෙ වචනවලින් හරි එළියට දානවම තමයි.
“ඒ උනාට උඹට හිතෙන්නෙ නැද්ද ප්‍රමෝද ඔය ඔක්කොම කරේ උඹව පරිස්සං කරන්න කියලා?” හැබැයි ඒකි ඇහුවමනං මට පොඩ්ඩක් විතර හිනත් ගියා.
“පරිස්සං කරන්න? මාව කාගෙන්ද?”
“නෑ බං ඌ උඹට ඔය ඔෆිස් එකේ යාලුවො එක්ක ට්‍රිප් එක යන්න දෙන්නෙ නැත්තෙ ඒවට කොල්ලොත් එනවනෙ බං. උන් බීලා මොනාහරි පිස්සුවක් නටාවි, ඉන්පස්සෙ උඹට කරදරයක් වේවි කියලා උට බය ඇති. අනික ඌ උඹට කොටට අඳින්න එපා කියන එකේ වරදක් නෑනෙ. ඌ උඹට ආදරේ හන්දනෙ බං ඔක්කොම කරන්නෙ. නිදහස නැති කරනවා කියලා උඹ හිතාගෙන උන්නට ඌ ඒ ඔක්කොම කරන්නෙ ආදරේට කියලා උඹට චුට්ටක් කල්පනා කරලා බැලුවොත් තේරෙවි” කියලා ඒකි කියද්දි මට තව ටිකක් හයියෙන් හිනා ගියා.
නයනි කියන දේවල් අහගෙන ඉන්නකොට මට හිතුණෙ එක දෙයයි. මේකි මේ කියන්නෙ ප්‍රමෝදගෙ වචන ටිකම නේද කියලා.
“ඒත් බං, උඹත් පොඩ්ඩක් හිතපං. උඹ කියන හැම දේම වැරදි කියලා නෙවෙයි මං කියන්නෙ. හැබැයි ප්‍රමෝද උඹට ආදරේ නැත්තං ඌ ඔච්චර උඹ ගැන හොයන්නෙ නෑනෙ.”
නයනි එහෙම කියද්දි මං එයා දිහා බලන් උන්නා. මට ඒකිත් එක්ක තරහ යන්න තිබ්බා. “උඹට තේරෙන්නෙ නෑ” කියලා කියන්න තිබ්බා. “උඹ දන්නෙ නෑ මං විඳපු දේවල්” කියලා කියන්න තිබ්බා.
ඒත් මං මුකුත් කිව්වෙ නෑ.
මොකද මට එකපාරටම තේරුණා, ප්‍රමෝද මාව තේරුම් කරවන්න උත්සාහ කරපු විදියටම නයනිත් මාව තේරුම් කරවන්න උත්සාහ කරනවා කියලා.
වෙනසකට තිබ්බෙ එකයි.
ප්‍රමෝද ඒක කළේ මට ආදරේ කරනවා කියලා පෙන්නගෙන. නයනි ඒක කළේ මට හොඳක් වෙන්න කියන හිතාගෙන.
“ඌ උඹට කියලා තිබ්බෙ නැද්ද කොටට අඳින්න එපා කියලා? ඒක වැරදිද බං? පිරිමි කොහොමද කියලා ඒ වගේ ගෑනු දිහා බලන්නෙ කියන එක දන්නෙ බං පිරිමයි. අපි ගෑනුනේ. අපි හිතන් ඉන්නෙ අපි එහෙම කකුල් පේන්න එහෙම ඇඳගෙන ගියාම පිරිමි අපි දිහා ආදරේට බලනවා කියලා උනාට නෑ බං උන් බලන්නෙ වලත්තකමට.”
නයනි කියන හැම වචනයක්ම මට අලුත් දෙයක් නෙවෙයි.
ඒ වචන මං කලින් අහලා තිබ්බා.
“මං උඹව සැක කරනවා නෙවෙයි, මං දන්නවා අනිත් පිරිමි ගැන.”
“මං උඹට යන්න එපා කියන්නෙ උඹේ හොඳට.”
“මං උඹට නිදහස නැති කරන්නෙ නෑ. මං උඹව පරිස්සම් කරනවා.”
ඒ හැම වචනයක්ම එදා මට ඇහුණේ ආදරේ වගේ.
ඒත් අද ඒවා මතක් වෙද්දි මට ඇහෙන්නෙ වෙන දෙයක්.
බයක්.
එයාට තිබ්බේ මාව නැතිවෙයි කියන බයක් නෙවෙයි.
එයාට තිබ්බේ මාව තමන්ට ඕන විදියට තියාගන්න බැරි වෙයි කියන බයක්.
“උඹ දන්නවද නයනි” මං අන්තිමට කිව්වා. “කෙනෙක් උඹට දෙයක් කරන්න එපා කියන එකයි, ඒක කරන්න උඹට ඉඩ නොදෙන එකයි දෙකක්.”
නයනි මං දිහා බැලුවා.
“ඒත් ඌ උඹට නරකක් කරන්න හිතලා නෙවෙයිනෙ බං එහෙම කරන්නෙ, කියන්නෙ.”
ඒක තමයි අමාරුම කොටස.
මිනිස්සු හිතාමතා නරක දේවල් කරන එක තේරුම් ගන්න ලේසියි.
හැබැයි කෙනෙක් ඔයාට රිද්දන දෙයක් කරලා, ඒක ආදරේ නිසා කියලා විශ්වාස කරවන්න හදනකොට ඒක තේරුම් ගන්න අමාරුයි.
මං නයනිට කියන්න හිටියෙ ප්‍රමෝද මට කීපාරක් මගේම තීරණ ගැන සැක කරන්න සැලැස්සුවද කියලා.
මං කියන්න හිටියෙ මං යාලුවෙක් එක්ක කතා කළාමත්, මං කැමති ඇඳුමක් ඇන්දමත්, මං මගේම ජීවිතේ ගැන තීරණයක් ගත්තමත් මට ඒක සාධාරණීකරණය කරන්න සිද්ධ උන හැටි.
ඒත් මං ඒ කිසි දෙයක් කිව්වෙ නෑ.
මොකද ඒ මොහොතේ මට තේරුණා.
මට මගේ කතාව කියන්න පුළුවන්.
ඒත් අනිත් කෙනා අහන්න සූදානම් නැත්තං, මගේ ඇත්තත් එයාට තවත් එක කතාවක් විතරයි.
නයනි එදා ගෙදර ගියාට පස්සෙත් මට හිතාගන්න බැරි උනේ එක දෙයක්.
ප්‍රමෝද මං ගැන කියපු කතාව මිනිස්සු විශ්වාස කරපු එක නෙවෙයි.
ප්‍රමෝද ඒ කතාව කියන්න ඕන තරම් පහසු විදි හදලා තිබ්බ එක.
මොකද කෙනෙක් ගැන නරක කතාවක් විශ්වාස කරන්න මිනිස්සුන්ට ලේසියි. විශේෂයෙන්ම ඒ කතාව ගෑනියෙක් ගැන නම්.
“ඒකි එහෙමයි.”
“ඒකිව විශ්වාස කරන්න බෑ.”
“දාර බඩුවක්”
“ඒකි එක්ක ඉන්න බෑ.”
මේ වචන ටික කියන්න කාටවත් සාක්කි ඕන නෑ.
හැබැයි,
“එයා මාව ටික ටික මගේම ජීවිතෙන් ඈත් කළා.”
“එයා මගේ තීරණ මටම වැරදියි කියලා හිතෙන්න සැලැස්සුවා.”
මේ කතාව කියන්න ගියාම මට හැම දෙයක්ම මුල ඉඳන් පැහැදිලි කරන්න වෙනවා.
කොහෙන් පටන් ගන්නද කියලා හිතාගන්න බැරි තරම් දිග කතාවක්.
ඒත් ප්‍රමෝදට තිබ්බ පුදුමාකාර වාසියක්.
එයාට තිබ්බේ කියන්න එක වාක්‍යයක් විතරයි.
“ඒකි මහ බඩුවක් බං.”
ඒ වචන හතර ඇතුළෙ මගේ අවුරුදු ගාණක ජීවිතේම මිනිස්සු තීරණය කරලා ඉවරයි.
මට හදිසියේම මතක් උනා, ප්‍රමෝද මට එක දවසක් කියපු දෙයක්.
“මං උඹ ගැන කාටවත් කියන්නෙ නෑ. මොකද මං දන්නවා ඇත්ත.”
එදා ඒ වචන ඇහෙද්දි මට හිතුණෙ ඒක ආදරේ කියලා.
එයා මාව ආරක්ෂා කරනවා කියලා.
ඒත් අද මට තේරෙනවා.
සමහර වෙලාවට කෙනෙක් ඔයාගේ කතාව ලෝකෙට කියන්නෙ නැත්තෙ ඔයාට ගෞරව කරන නිසා නෙවෙයි.
එයාට ඕන නිසා ඔයාගේ කතාව එළියට එන්න ඉඩ නොදී ඉන්න.
මොකද ඔයා නිහඬ වෙන තරමට, එයාගේ කතාව ඇත්ත වගේ පේනවා.
මං නයනි ගැන හිතුවා.
ඒකි නරක කෙනෙක් නෙවෙයි.
ඒකිට මාව රිද්දන්න ඕන උනේ නෑ.
ඒකි කළේ එකම දෙයයි.
ප්‍රමෝද කියපු කතාව විශ්වාස කරපු එක.
ඒත් ඒකම තමයි ප්‍රමෝදට ඕන උනේ.
මාව තනියම අයිතිකරගන්න නෙවෙයි.
මං තනිවෙලා කියලා මටම හිතෙන්න සලස්වන එක.
එදා නයනි අහපු ප්‍රශ්නෙ ආයෙත් මගේ ඔලුවට ආවා.
“උඹට හිතෙන්නෙ නැද්ද ප්‍රමෝද ඔය ඔක්කොම කරේ උඹව පරිස්සං කරන්න කියලා?”
මං එදා ඒකට හිනා උනා.
අදත් මට හිනා යනවා.
හැබැයි වෙනස් හේතුවකට.
මොකද මට දැන් තේරෙනවා.
මාව පරිස්සම් කරනවා කියලා මගේ ලෝකෙ ඇහැට පේන්නෙ නැති තරං පොඩි කරපු කෙනාගෙන් බේරෙන්න මට වැඩිම කාලයක් ගියේ, එයා මට ආදරේ කරනවා කියලා මං විශ්වාස කරපු නිසා.
ඒක තමයි ප්‍රමෝදගේ ලොකුම ජයග්‍රහණය.
මාව නැති කරපු එක නෙවෙයි.
මාව නැති කරපු එකටත්, මං එයාට ස්තුති කරන තැනට මාව අරන් ගිය එක.
මොකද මිනිස්සු දන්නෙ නෑ සමහර වෙලාවට ගෑනු තමන්ගෙ පැත්තෙ කතාව කියන්නෙ නැතුව නිහඬ වෙන්නෙ කියන්න කතාවක් නැති හන්දා නෙවෙයි දහස් වාරයක් තමන් වැරදි නෑ කියලා ඔප්පු කරන්න මහන්සි වෙලා හති වැටිච්ච හන්දා කියලා.
