"ඔයා මාව දාලා යන් නෑ කියල මං දන්නව.බැඳීමක් කියන්නෙ එහෙම දේකටනෙ. ඔයා විකුම් එක්ක කිසිම සතුටකින් ජීවත් වෙලා නෑ කියන දේ මට තේරෙන්නේ ඔයා...
මම තව තවත් සන්සුන් වීමි. මල් වෙඩිලි වාගේ පුපුරා විසිර යන්නට අරාඳින සිතිවිලි එකත්පස් කර ගෙන සන්සුන් වෙනවා කියන්නේ, ප්රේමය විෂයේ නම් භාවනානුයෝගී වෙමින්...
මට ආයේ හිතන්න දෙයක් නෑ..මං තීරණයක් ගත්තේ හොඳට හිතලා මතලා ඒ තීරණේ ගැන ආයේ හිත හිතා නාස්ති කරන්න මට කාලයක් නෑ"
යොමාල් එහෙම කියලා ගෙදරින්...
"ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් එන්න ළඟයි නේද?"
ඉන්නා පරිසරය ගැන කිසිදු කතාවක් නැවත නොපැවසූ විකුම් නිලුපුලීගෙන් එසේ අසා එවා තිබිණි. නිලුපුලී බය සහ චකිතය ඇති ඉමෝජියක්...
ඔස්ටින් රිය නැලැවිල්ලේ හෙමිහිට ඉදිරියට ධාවනය වෙමින් තිබිණ. එය පදවා ගෙන යන විහාර වෛශාක්ය අමරසිංහ ගීයක් උරුහම් බෑවේ ය. ඒ ගීතය කුමක් දැයි තාලය...
"කිසල් වෙඩ්ස් නිපුනි"
ඒ කැප්ශන් එකත් එක්ක ලස්සන ජෝඩුවකගෙ වෙඩින් ෆොටෝ එකක් ෆේස්බුක් ෆීඩ් එකට ආවෙ හිතාගන්න බැරි තරමෙ රිදුමක් මානවී ගෙ හිත අස්සෙන් මතු...
නිලුපුලී එදින නැවත අන්තර්ජාල සබඳතාවය ක්රියාත්මක කළේම නැත. ඇය රාත්රියට ඔහේ ගෙවී යන්නට ඉඩ දුන්නා ය. ඇයට ඒ රාත්රිය දිගු විය. නින්ද අහිමි වග...
දරු ගැබ මෝරා වැඩෙමින් නංගී ගේ ගර්භණී බවෙහි හැඩ තල කැපී පෙනෙන්නට ගත්තේ ය. ඇගේ කුස ඉදිරියට නෙරා ආවේ ය. දෙකොපුල් ද පයෝධර ද...
"ජීවිතේ විඳවන්න ගත්තට පස්සේ අපි කාලයක් යනකම් ඒ විඳවිල්ලට පුරුදු වෙනවා . සමහර වෙලාවට ලෙඩක් සනීප වුණාමත් හිස්කමක් එන්නේ. අර පරණ ජනකතාවක් තියෙන්නේ ගමරාලගෙන්...
ජීවිතය කියන්නේ ජීවත් වෙන්නට ආශා හිතෙනා මොහොතවල් කෝටි ගණනක් විය යුතු යයි විහාර වරෙක කීවේ ය. එසේ නම් මේ රාත්රිය ද මට එවැන්නකි. අවපසට...
