රංජිත් එදා ආවෙත් නෑ.මන් බලාන උන්න ලිඳ ලඟ සෑහෙන වෙලාවක් එයැයි ඒවිය කියාල.ඒඋනාට එයා ආවෙ නෑ. එයා ආවෙ නැති එකගැන මට තිබ්බෙ ලොකු පුරස්නයක් වගේම හිතේ කොනකින් නැගගෙන ආවෙ දුකක් තනිකමක් වගේ දෙයක්.මට දැනුනෙ මන් හරියට එයා එනකම් බලා උන්නා වගේ හැඟීමක්.
මක්කටද ඒත් මන් එයා එනකම් බලාන ඉන්නෙ?
එදා දවසත් හවස් දරුව ගෙවිල ගියේ කිසිම සද්දයක් බද්දයක් නැතුව.
“මන් හෙනම් නිදියන්න යනව දුවේ.”
“මාත් යනව නැන්දෙ. හෙට උදේත් ඉස්කෝලෙ යන්න තියෙන හන්ද මාත් නිදියගන්නව”
එහෙම කියක නැන්දට වැඳල ඇවිදින් මන් ඇඳේ හාන්සි වෙච්ච ඩිංගට මට නින්ද ගියා.
“හෝඕඕඕඕඕඕ හෝඕඕඕඕඕඕ”
හෝ හෝ කියාල ඇහිච්ච මහ සද්දයක් එක්ක හුලංපාරක් ආයෙ මගේ ඇඟ පුරා ඇතිල්ලෙද්දි තමා මට ඇහැරුනේ.
“මේජනේලෙ එක්ක කොරන්න බෑ නොව”
කියාල ඇඳෙන් බැහැල ආවෙ හැබැටම නින්ද කැඩුනට තරහෙන්.
කලින් දවස් කීපෙකෙම පන්දම් එලිය දකින්න උනේ නැති හන්ද මන් හිතාන උන්නෙ කවුරු උනත් උන්දැ අන්තරස්දාන වෙලාය කියාල.
ඒඋනාට දවස් කීපෙකට පස්සෙ අද ආයෙ ඒ පන්දම් එලිය කැලෑව මැද්දෑවෙ එහෙට්ට මෙහෙට්ට යනව මන් දුටුවා. දෙයියනේ ඒ කියන්නෙ උන්දැ කවුරු උනත් ආයෙ එලි බැහෑල නෙවිද කියන සැකෙත් හිතේ තියාන මන් ජනේලෙ අද්දර හැංගිල එලිය දිහාවම බලන උන්න.
පහල මහ ඔරලෝසුවෙ ගන්ටාරෙ වැදිල අහවර වෙන සද්දෙ එක්කම මට ඇහුනෙ දෙයියනේ පුදුම සද්දයක්. මිනිහෙක් නම් වෙන්න බෑ ඒ සද්දෙ කොලේ. ගිරිය යටින් ගොර ගොර ගාන සද්දයක් එක්කල ගෑනියෙක් මහ හයියෙන් බෙරිහන් දෙන සද්දෙකුත් ආව.
මන් උන්නෙ ගල් ගැහිල උන්නු තැනම
“මක්කද ඒ සද්දෙ? කවුදැයි ඒ කෑගහන්නෙ?’
මන් මගෙන්ම එහෙම ඇහැව්වෙ හිතේ ඇතිවෙච්චි බයටමයි. කවුරු උනත් ඒ මුලින් කෑගහන සද්දෙ නම් මිනිහෙක් කොරාපු සද්දයක් වෙන්න බෑ දෙයියනේ.උගුර යටින් , ගිරිය පුප්පන් හරියට මහ සද්දෙට හොරවන සතෙක් ගේ සද්දයක් තමා මට ඇහුනෙ.
ඒ සද්දෙට තිගැස්සිලා අර පන්දම් එලියත් එක තැනක නතරවෙලා තියනව මන් දුටුවෙ එතකොට. පන්දම අරන් හක්මන් කොරන ඇත්තටත් ඒ සද්දෙ ඇහිල හන්දද උන්දැ නතරවෙලා උන්නෙ?
සද්දෙ ආවෙ කොයි පැත්තෙන්ද කියාල මට හිතාගන්න බැරිඋනේ, කැලෑව පැත්තෙන් තමා සද්දෙ ආවෙ කියල තේරුනට මුලු වලව්ව වටේම කැලෑව හන්ද කැලෑවෙ මොන ඉසව්වෙන්ද සද්දෙ ආවෙ කියන එක මට හැබෑටම නිච්චි නැතිඋනා.
පන්දම් එලිය ඩිංග ඩිංග කැලෑවෙන් මෑත්වෙලා වලව්ව තිබුන වත්ත පැත්තට එනව මන් දුටුවා.
මන් දිගටම කොලේ ජනේලෙ අද්දර හැංගීගෙන ඒ දිහාවම බලාන උන්නු එක.හිමීට හිමීට කැලෑව පැත්තෙ ඉඳන් ආව පන්දම් එලිය අපේ වත්තට ඇතුල් වෙද්දි ඒ පන්දම එලිය නිවුනා.
අඬ අදුරෙ උනත් මන් දුටුවෙ අඩි හයක් හේ උස මිනිහෙක්.උන්දැ මූන වැහෙන්න මොකද්දෝ රෙදි කඩ මාල්ලක් බැඳන් උන්න විත්තිය අඳුරෙ උනත් මන් දුටුවා. හිමීට හිමීට හොරෙක් හේ අඩිය තිය තිය උන්දැ ගියේ වලව්වෙ වහල තියන ලිඳ පැත්තට
“දඩස්…….”
එකපාරක් ජනේලෙ අද්දරටඇවිත් තටු ගහන්න ගත්ත වවුලෙක්ට බයවෙච්චි මගෙ අතින් ජනෙල් පියන ඇතෑරිල බිත්තියෙ වැදිච්ච මහ සද්දෙ ඇහිච්ච පන්දම් කාරයා එකපාර තිගැස්සිලා හේ මයෙ කාමරේ දිහාව බලාලා කැලෑව අස්සෙ අන්තරස්දාන උනා.
මන් තව ඩිංගක්වෙලා බලාන උන්නත් උන්දැවත් පන්දම් එලියවත් ආයෙ දකින්න ලැබුනෙ නෑ.
නිදියන්නය කියල ඇඳට ආවත් නින්දට හරස් කපන්න මයෙ හිත අස්සෙ ගොජ ගොජ ගගා බුබුලු දාන සැකේට ඇහැක් උනා.
“කවුදැයි ඒ ආවෙ? පන්දමක් අරන් රෑ තිස්සෙ හක්මන් කොරන්නෙ රංජිත්ද? ඒඋනාට උන්දැ උන්නෙම නෑනෙ මේ දවස් ටිකේ. කවුදැයි අනික අර මහ හයියෙන් කෑගැහුවෙ? කවුදැයි ඒ බෙරිහන් දුන්න ගෑනි?”
මගෙ හිත අස්සෙ තිබ්බ පුරස්න වලට රෑතිස්සෙම මන් උත්තර හෙව්වත් මට හම්බුනේ නෑ.
උදහැනැක්කෙ ලන් වෙද්දි මන් හිතුවෙ අද දවාලෙ පොකුනෙන් නාද්දි රංජිත් ආවොත් ඒ උන්දැ වෙන්නැති කියල හිත හදාගන්න මන් තීරනේ කොරල තමා අන්තිමේ ඇහැ පියවන්න තීරනේ කොලේ.
“අනෙ බුදු නෝනේ, මගෙ කෙල්ල හොයාල දෙන්න නෝනෙ. අපිට උන්නෙ එච්චරමයි නෝනෙ.”
පියවගත්ත ඇහැ උදැහැනැක්කේ ඇහැරගන්න අමාරු උනේ නැත්තෙ මහ හයියෙන් බෙරිහන් දීගෙන අඩා වැලපෙන සද්දයක් ඇහිච්ච හන්දා.
හනික ගවුමක් උඩින් දාන් මන් පල්ලෙහට දුවන් ගියේ මක්කද මේ වෙලා තියෙන වින්නැහිය කියාල බලන්නයි
ඉස්තෝප්පුවේ ඇඳි පුටුවෙ වාඩිවෙලා ඇස් වල කඳුලු පෙරන් උන්න නැන්දගෙ කකුල් දෙක අද්දර වැටික අඬ අඬ උන්නෙ මන් මින් මනත දැකල නැති ගෑනු මනුස්සයෙක්.ගිනි රතු වෙච්චි ඇස් එක්ක අවුල් වෙච්ච කොන්ඩ කෑලි ඇද ඇද ඒ ගෑනි පොලොවෙ පස් කන්න හදනව.
“අනෙ බුදු නෝනේ..මන් කෝමද නෝනෙ මේ විස්සෝපෙ දරාගන්නෙ? අපිට උන්නු එකම කෙල්ල නෝනෙ? අනෙ මයෙ අම්මා උඹ කොහෙද මගෙ දෙයියෝ?”…
ඒ ගෑනි අඬන අඬන වාරයක් පාසා නැන්දගෙ ඇස් වලින් වැක්කෙරෙන කඳූළු සීරාවත් අලුත් උනා. වෙලා තියෙන්නෙ මක්කද කියල මට හිතාගන්න එක මහ අමාරු රාජකාරියක් උනේ නෑ. ඉස්තෝප්පුවේ කෙලවරේ බිත්තිය අද්දරට වෙලා බය බිරාන්ත වෙලා උන්නු ලෙච්චමීව මන් දැක්කෙ එතකොට
“මක්කද ලෙච්චමී වෙලා තියේන්නෙ?”
කදුලු පිරිච්ච ඇස් වලින් මන් දිහාව බලාපු ඒකි යමක් කියන්න කට ඇරියෙ තව අලුතෙන් කදුලු පාරවල් දෙක තුනක් කම්මුල් දිගේ ගලන්න ඉඩ දීල අහවර වුනාට පස්සෙ.
“සුගුණි අන්තරස්දාන වෙලා ඉස්කෝලෙ නෝන
සුගුණි කියල ඒකිකිව්වට පස්සෙ තමා මට මතක් උනේ සුගුණි උන්නෙ අපෙ ඉස්කෝලෙ නේද කියලත්.
මන් උගන්නන බාලාංස පන්තිවල ලමේක් නෙවි, සුගුණි උන්නෙ කලා පංතියක.ලස්සන කෙල්ල.ඉස්කෝලෙ හැම වැඩේකදිම ඉස්සරහට ඇවිදින් කරාපු සුගුනි ඉස්කෝල අතර ක්රීඩා, සාහිත්ය තරඟ වලදිත් ඉස්කෝලෙ නම ඉහලින්ම රැඳෙව්ව ලමේක් විත්තිය ඉස්කෝලෙට ගියපු මේ ටික දවසින්ම මට දැනගන්න ඇහැක් උනා.එහෙම උන්නු ලමයට එකපාර මේ මක්කද උනේ?
“අනේ නෝනෙ කාගෙ ඇස් වහක් කටවහක් වැදුනද දෙයියනේ මගෙ කෙල්ලට? “
සුගුණිගෙ අම්ම ලතෝනි දෙන සද්දෙ එක්ක ඉස්තෝප්පුවට වටවෙලා උන්නු හැම බවලතෙක්ගෙම ඇස් වල කඳුලු පිරිල තිබ්බ.නැන්දගෙ ඇස් වල කදුලුපාරවල් අලුත් වුනේ නැතිවෙච්චි ස්වර්න ගැන මතකෙ ආයෙ අලුත් වෙච්ච හන්ද වෙන්නැති.
දෙයියනේ අම්මෙක් කෝමද දරාගන්නෙ? මට මක්කහරි උනොත් අපෙ අම්මත් මේම පොලොවෙ පස් කාවි නේද?
“ඊයෙ ඉස්කෝලෙ ක්රීඩා පුහුනුවීං වලට නතරවෙන හන්ද එන්න හවස් වේය කියල උදේ ගෙදරින් පිටත් වෙච්චි මයෙ කෙල්ල හවස් කොරේ ගෙදර ආවෙ නෑ බුදු නෝනෙ.”
“හවස් වෙනකනුත් කෙලී ගෙදර ආවෙ නැතිහන්ද මන් ඉස්කෝලෙට ගියාම තමා ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තය කීවෙ අද ක්රීඩා පුහුනුවීං කලින් අහවර කොරල ආසිරි මහත්තයත් ගෙදර ගියාය, ලමයි හැමෝමත් ගියාය කියල.හැම තැනම හෙව්ව නෝනෙ මුලු රෑම හම්බුනේ නෑ”
මෙච්චර වෙලා සද්ද නැතුව උන්න සුගුණිගෙ තාත්තාත් කට ඇරියෙ තව තමන්ගෙ දුක හිත අස්සෙ හංගන් ඉන්න බැරි හන්ද වෙන්නැති.
නැන්ද මක්කහරි කියන්න අර අරිද්දිම තමා මන් දුටුවෙ පන්සලේ ලොකු හාංදුරුවො මූලික කොරගෙන ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයයි, ආසිරියි වලව්ව දිහාවට එනව.
නැන්ද මන් දිහාව බලද්දිම හේ තමා මන් දුවල ගොහින් සුදු රෙද්දක් අරගෙන ඇවිදින් වලව්වෙ හාන්සි පුටුවෙන් එලුවෙ. සිවුරෙ පොටත් අතෙන් හද හද ලොකු හාංදුරුවො ගෙට ඇතුල් වෙද්දි ඉඳන් උන්නු තැන් වලින් හැමෝම නැගිට්ට.හාන්සි පුටුවට යන මග අවුරන් බිම වැතිරිලා අඬ අඬ උන්නු සුගුණි ගෙ අම්ම නැගිටින්නෙ නැතිව කඳුලු වක්කර වක්කර පස්සෙන් ඇදි ඇදී එහෙම්ම ඉස්තෝප්පුවේ මහ දොර අද්දරට කිට්ටු වුනේ නැගිටින්නවත් උන්දැට පන කෙන්දක් හිතේ හයියක් තිබ්බෙ නැති හන්ද වෙන්නැති.
“ලොකු හාංදුරුවනේ “
නැන්ද උන්නු තැනින් නැගිටල ගොහින් වැන්ද.මන් දුටුව ඒ අතරවාරෙ ආසිරි ඉස්තෝප්පුවේ කෙලවරකන්ඩිය අද්දරින් හිටගන්නව.මන් එයැයිදිහාව බැලුවම එයැයිතුත් මන් දිහාව බලලා එයැයිගෙ පුරුදු ඇල් මැරිච්චි හිනාවම පෙන්නුව.මාත් හිනාඋනේහිතේ මහ ගොඩක් කාරනා හංගන්.
“අද ඉස්කෝලෙ නිවාඩු දුන්න කුමාරිහාමි.මේ වින්නැහි අස්සෙ කවුරු උනත් බය සැකෙන් නෙව ඉන්නෙ තමන්ගෙ ලමයි බමයි එලි පහලියට යවන්න. “
ලොකුඉස්කෝලෙ මහත්තය තමා කතාවට මුල් පිරූවෙ.
“ඒක නම් හැබෑව ඉස්කෝලෙ මහත්තය.ඒඋනාට කවද වෙනකම් අපි මේ සන්තෑසි වෙනව බලන් ඉන්නද?”
ලොකු ඉස්කොලේ මහත්තයගෙ කතාවට උල්පන්දම් දෙන්න හේ ලොකු හාංදුරුවොත් කතාවට සම්මුතිය දුන්නා.
ලොකු හාංදුරුවො එහෙම කියල වට පිටාවෙ උන්නු හැමෝගෙම මූනු බැලුවෙ කවුරුහරි ලඟ ඒකට් උත්තරයක් තියෙද කියල හොයන්නැහේ. ඒඋනාට හැමෝම කොලේ ලොකු හාංදුරුවො බලන පමාවට බිම බලා ගත්තුඑක.
“දැන් මේ කීවෙනි දැරිවිද අන්තරස්දාන උනේ? අපිට තාම එක්කෙනෙක්වත් හොයාගන්න පුලුහන් උනාද? ම්ම්හ් නෑ.බලවත්තු කොයි තරම් එක්කහුවුනාද ? හෝඩුවාවක්වත් හොයාගන්න පුලුහන් උනේ නෑ.”
“හැබැටම ආසිරි මහත්තයො ඊයෙ මේ නැතිවෙච්චි කෙලී ඉස්කෝලෙ උන්නෙ කීය විතර වෙනකන්ද?”
ලොකු හාංදුරුවො එහෙම අහද්දි කලින් දවසක වගේම ආසිරි උන්නෙ අහස දිහා බලාන මංමුලා වෙච්චි ගානට.හාංදුරුවො පුරස්නෙ ඇහුවත් එක්කම උන්දැ උඩ ගිහින් බිම වැටිච්ච ගානට තමා අපි දිහාව බැලුවෙ
“මේ දවස්වල දිගටම හවස් කොරේ ඉස්කෝලෙ ක්රීඩා පුහුනුවීං තියනව හාංදුරුවනේ කලාප තරඟ ලඟ හන්ද. ඒකයි ලමයි ඊයෙ හවස් කොරේත් ඉස්කෝලෙ නතර වෙලා උන්නෙ”
මංමුලා වෙලා බලාන උන්න ආසිරිව බේරගන්න හේ ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තය ලොකු හාංදුරුවන්ට උත්තර බැන්දා.
“ඊයෙ හවස හත විතර වෙද්දි අපි පුහුනුවීං අහවර කොරා හාන්දුරුවනේ.මේ දවස්වල මේ කරදර හන්ද අපි දිගටම ඒ වෙලාවට වගේ තමා අහවර කොරේ.ඊයෙ පටන් ගත්ත වෙලේ ඉඳල සුගුණි හොඳට සෙල්ලම් කොලා.කිසිම වෙනසක් තිබ්බෙත් නෑ. හවස මන් යද්දි ලමයි පාරෙ යනව මන් දුටුව..එතන සුගුණි උන්නද කියලනම් මට මතක නෑහාංදුරුවනෙ.”
හැමෝම දිහාව බලාගෙන ගිය ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයගෙ ඇස් නතර උනේ සුගුණි ලගෙ පන්ති වලම උන්නු ලමේක් වෙච්චි නිල්මිනි ලඟින්
“නිල්මිනිලගෙ කැලෑසියෙ නේද පුතේ සුගුණි උන්නෙ? ඊයෙ උදේ කාලෙ ඒ ලමයගෙ මොකක්.හරි වෙනසක් තිබුනද?”
ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තය එහෙම ඇහැව්වම නිල්මිනි ගෙ ඇස් තිගැස්සෙනව වගේ මන් දුටුව.නිල්මිනි උන්නෙ බයෙන්ද? බය උනේ සුගුණි අන්තරස්දාන වෙච්චි හන්දද ? නැත්තම් නිල්මිනි මක්ක හරි දැනන් උන්නු හන්දද?
“ඉස්කෝ…ඉස්කොලෙ..දි”
ගොත ගහගහ නිල්මිනි මොකද්ද කියන්න තතනපු විදිහෙන්ම මට තේරුනා නිල්මිනි මක්කම හරි දන්න විත්තියත්, කියන්න බයෙන් ඉන්න විත්තියත්
“කියන්න පුතේ.බයවෙන්න කාරි නෑ”
නිල්මිනිගෙ බය අදුරගත්ත ඉස්කෝලෙ මහත්තය එහෙම කීවම තමා නිල්මිනි ආයෙ වතාවක් කට ඇරියෙ
“උදේ මක්කවත්ම තිබුනෙ නෑ.සුගුණි අප එක්ක හොඳට කතා බහ කර කර උන්න.විවේක කාලෙදි එලියට ගොහින් ආවට පස්සෙ තමා සුගුණි වෙනස් උනේ”
“ඇයි ඒ විවේක කාලෙදි මොකද ලමයො උනේ?’
ලොකු හාංදුරුවො ආයෙ ඇහැව්ව.
“විවේක කාලෙදි අපි එලියට ගොහින් වතුර හෙම බීම එද්දි සුගුනිගේ පොත් උඩ කොල කෑල්ල තියල තිබුන. ඒක කියව්ව පාර සුගුණි ගෙ මූන වෙනස් උනා. අපි ඇහුවට මුකුත් කීවෙවත් ඒ කොලේ අපිට බලන්න දුන්නෙවත් නෑ. “
“ඉන්පස්සෙ මොකද උනේ?”
ලොකු ඉස්කොලේ මහත්තය එහෙම අහද්දි මගෙ ඇස් තිබ්බෙ ආසිරි දිහාව.ආසිරි තාම මංමුලා වෙච්ච හේ ආකාහෙ දිහාව බලාන උන්න.හැබෑටම මේ මනුස්සයට දෙයියන්ගෙ හාල් කැවිලද ? මක්කවත් ඇහෙන්නෙ දැන්නෙ නැති හේ බලාන ඉන්නෙ?
“හවස ක්රීඩා පුහුනුවීං වලට සුගුණි ඉස්කෝලෙ නතර උනා.ඒ වෙනකම්ම සුගුණි උන්නෙ වෙන ලෝකෙක. තනියම හිනා වෙවී, වෙන ලෝකෙක තමා උන්නෙ.ඉස්කෝලෙ අහවර වෙලා අපි ගෙදර ගියාට පස්සෙ වෙච්ච එව්ව මන් දන්නෙ නෑ ඉස්කෝලෙ මහත්තය”
නිල්මිනි එහෙම කියල කතාව අහවර කරාට පස්සෙ හැමෝගෙම ඇස් ගියේ ආසිරි දිහාවට. හැබෑටම සුගුණිගෙ පොත් උඩ තිබ්බ කඩදාසියෙ තිබ්බෙ මක්කද? කවුදැයි ඒක තියල තිබ්බෙ කියන පුරස්නෙ මගෙ වගේම අනිත් අයගෙත් හිත්වලත් ඔඩු දුවන්න ඇති.
“හැබෑටම හවස පුහුනුවීං වලදි සුගුණි ගෙ මොකහරි අමුත්තක් තිබ්බද ආසිරි මහත්තය ?”
ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තය එහෙම ඇහුවම ආසිරි තිගැස්සිලා හේ තමා එයැයි උන්නු කල්පනාවෙන් මිදුනෙ.
“න්න් නෑ ඉස්කොලේ මහත්තය. වෙනද වගේම හොඳ් හැටි සෙල්ලම් කලා.”
“පුහුනුවීං අහවර වෙලා සුගුණි කා එක්කද දන්නෙ නෑ ගෙදර එන්න පිටත් උනේ.ඒගැන ඩිංගක් හොයල බැලුවනම් ඉස්කොලේ මහත්තය ?”
ලොකු හාංදුරුවො එහෙම කිව්වම ලොකු ඉස්කොලේ මහත්තය එතන උන්නු කොලු ගැටයෙක්ට අඩගහල කිව්ව ඊයෙ ක්රීඩා පුහුනුවීං කරාපු ලමේක් දෙන්නෙක් එක්කාන එන්නය කියල වලව්වට. වලව් වත්තෙන් පිටමං වෙන ඒ කොලු ගැටය දිහා බලාන ඉද්දි තමා අපි දුටුවෙ ඉස්ටීවන් මහත්තය වලව්ව දිහාවට එනව.
“ලොකු හාංදුරුවනේ ” කියාල කියාගෙනම ඉස්තෝප්පුවට ගොඩ වැදිච්චි ඉස්ටීවන් මහත්තය හාංදුරුවන්ට වැඳල ඉස්කොලේ මහත්තය අද්දරින්ම හිට ගත්තෙ ආසිරි දිහාව හොඳින් බලාගෙන.
“උදහැනැක්කෙ මේ විත්තිය ආරංචි වෙච්චි ගමන්මයි මන් පොලිසියට ගොහින් පැමිනිල්ලක් දැම්ම හාංදුරුවනෙ.මේක මේ මෙහෙම උන්දැලට අතෑරල දාන්න ඇහැක් කාරනාවක් නෙවිනෙ.දැන් ගෑනු ලමයි කී දෙනෙක් අන්තරස්දාන උනාද මේ ගමේ? පොලිසිය සද්ද නැතුව ඉන්නෙ අපි මේවයෙ හුල මුල හොයාගන්නකම්ද ?”
වෙනද දකින නිවිච්ච ඉස්ටීවන් මහත්තය වෙනුවට අද දකින්න ඇහැක් උනේ කේන්තියෙන් පිපිරෙන කෙනෙක්ව.
“හැබෑව හැබෑව.අපි මේ කතා කොර කොර උන්නෙත් ඒ ගැන ඉස්ටීවන් මහත්තය. මන් මේ කියන්න හැදුවෙ ඉස්කෝලෙ මහත්තය , මේ පුරස්න වලට විසදුමක් හොයාගන්නකම් අපි මේ හවස්කොරෙ පුහුනුවීං කටයුතු නතර කලොත් මොකද?”
“ඉස්කෝලෙ නම අරං යන්න කියල දේකට තියෙන්නෙත් එච්චරයි. අනික ඉහලින් එවන නීති රීති වලට අපිට විරුද්ද වෙන්න පුලුවනෑ හාංදුරුවනෙ?”
” ඔය කතා ඔක්කොම හැබෑව.ඒඋනාට මේ ලමයිආරස්සා වෙලා ඉන්න එපාය ආසිරි මහත්තය හැමදේටම කලියෙන්”
‘හාංදුරුවො කියන කතාව හැබෑව ආසිරි මහත්තය . ආසිරි කියන කතාවත් හැබෑව.ඔය හැම දේටම කලියෙන් අපි මේ සුගුණි හොයාගන්න හදමුකො ඉස්සෙල්ල.”
හාංදුරුවො කියාපුඑකට කේන්ති ගොහින් වගේ ආසිරි කතාකරපු එකේ ඇවිලිච්චි ගතිය නිවන්න ඉස්ටීවන් මහත්තය වතුර දැම්ම කියාලයි මට නම් හිතුනෙ.
කතාවෙන් කතාවෙන් තමා අපි දුටුවෙ පුහුනුවීං වලට නතර වෙච්ච ලමයි එක්කන් එන්න ගියාපු කොලු ගැටය තව ගෑනු ලමයි දෙන්නෙකුයි එයැයිලගෙ මව් දෙමව්පියො කියල හිතන්න ඇහැකි උදවියයි එක්ක එනව දුටුවෙ.
” ලමයි තනියම එවන්න බය හන්ද අපිත් ආව හාංදුරුවනේ “
එක ලමේක්ගෙ තාත්තා කියල හිතන්න ඇහැකි මනුස්සයෙක් බෝම යටහත් පාත් විදියට කරේ දාන් උන්නු සාලුව ගලවල ඔලුව නවාල කියද්දි අනිත් ඇත්තොත් ඒ විදිහටම ඔලුව පාත් කොලා.
“ඒකට කාරි නෑ.මේලමයි මේ අන්තරස්දාන වෙච්ච ලමයගෙ කැලෑසියෙමද?”
“ඔව් හාංදුරුවනේ.”
එතන උන්නු ටිකක් මහත කටකාරයි කියල පෙනිච්චි ලමය උත්තර දුන්නා.
“ඊයෙ හවහ පුහුනුවීං වලට ඔය ලමයිනුත් නතර වෙන්නෙ නැතෑ.හවහ මොකද උනේ ? “
කටකාර ලමයයිකිසි සද්දයක් නැතුව උන්නු ලමයයි ඒක ඇහැව්වට පස්සෙ මූනෙන් මූන බලාගත්ත.
“ඔය ලමයි එක්කද පුහුනුවීං අහවර වෙලා මේ අන්තරස්දාන වෙච්ච ලමය ගෙදර ගියේ”
ආයෙමත් ඒ ලමයි මූනෙන් මූන බලාගෙන ඉඳල කටකාර ලමය කට ඇරිය මක්කහරි කියන්න. මන් බලාන උන්නෙ ආසිරි දිහාව. එයැයි තාමත් ඔහෙ මංමුලා වෙච්ච විදිහට ආකාහෙ දිහා බලාන උන්නෙ මේ වෙන මක්කවත් එයෑයිට අදාල නෑ හේ.
“පුහුනුවීං ඉවරවෙලා යද්දි සුගුණි අපි එක්ක උන්නෙ නෑ.එයාව හැම තැනම හෙව්වත් අපිට එයාව මුනගැහිච්චි නැති හන්ද අපි හිතුවෙ එයා යන්න ඇත කියල අපිට කලියෙන්.ඒ හන්ද අපි ගෙදර ආව”
ඒ කතාව ඇහුවට පස්සෙ එල්ලෙන්න තිබිච්චි අන්තිම පිදුරු ගහත් නැතිඋනා හේ හැඟීමක් තබා අපිට දැනුනෙ.
“අනේ මන්දන්නෙ නෑ මේ ගමට මොන වින්නැහියක් වෙන්න යනවද කියල”
ඉස්කෝලෙ මහත්තය ඔක්කොම කතා අහවර වෙලා එහෙම කිව්වම අපි ඔක්කොම කොලේ බකන් නිලාගෙන බලා උන්නු එක.වෙන මක්ක කියන්නද?
ඉස්කෝලෙත් වැහැව්ව හන්ද අපි එදා ගෙදෙට්ට වෙලා උන්නෙ.නැන්දගෙ හිත බෝම පෑරිල තිබ්බ හන්ද මන් දවාලට කෑන හැදුවෙ උන්දැ කාමරේ ඇඳට වෙලා හොටු හූරන සද්දෙ මට ඇහිච්ච් හන්ද.
කෑම උයල අහවර වෙලා නාගන්න කියල මන් පොකුනට ගොහින් රෙදි පෙගෙන්න දාල පොකුනු ගැට්ටෙ වාඩිවෙලා කල්පනා කොලේ මේ වෙච්ච වින්නැහි ගැන., ඊයෙ මට ඇහිච්ච සද්දෙ ගැන.ඒ ගෑනියෙක් කෑගහනද ඇහුනෙ සුගුණි ද? ඊට කලියෙන් ගෙරවිල්ලක් ඇහුනෙ මොකෙක් හරි නපුරු සතෙක් කැලෑව අස්සෙ හැංගිලා ගෑනු දැරිවියො ඩැහැගන්නවද? ඊයෙ රෑ දැකපු පන්දම් එලි කාරයද මේ වින්නැහි පස්සෙ ඉන්නෙ? ඒ පන්දමක් අරන් හක්මන් කොරන්නෙ රංජිත් ද?
උන්දැ උන්නෙ නෑ නෙව මේ දවස් ටිකේම. ඊයෙ උන්දැ ආයෙ ඇවිත් ගෑනියෙක් ඩැහැගෙනද? මෙච්චර කල් මෙව්ව කොරල තියෙන්නෙ රංජිත් ද එතකොට?
“ආහ්හ් ගීතෝ, කාලෙකින් නෙව මුලිච්චි වුනෙ”
මන් කල්පනා ලෝකෙක හිරවෙලා ඉද්දි පිටිපස්සෙන් ඇහිච්චි කටහඬ මාව තව බිරන් තට්ටු කොලා කිව්වොත් හරි.
“රංජිත්…..”
ඒ කියන්නෙ රංජිත් ද මෙව්ව පස්සෙ ඉන්න මිනිහ? පන්දම් අරන් හක්මන් කොරන ගෑනු ඩැහැගන්න යකා?
දෙයියනේ……
-මතු සම්බන්ධයි-
උදතාරී
