හරිනම් උදේ 10:30ට විතර වෙද්දී රමීසා ලෑස්ති වෙන්න ඕනේ ඉස්කෝලේ යන්න.
ඒ වුණාට එදා උදේ මොකක් හරි ලොකු අමුත්තක් තිබුණා.
හැමදේම පටන් ගත්තේ හරිම පුංචි දෙයකින්. සාමාන්‍ය කෙනෙක් නම් ඒක දැකලා ගණන් ගන්නේ නැතුව යන්න යන තරමේ පුංචිම පුංචි දෙයකින්.
ඒ තමයි සපත්තුවක්!
කිසි කතාවක් බහක් නැති නිශ්ශබ්ද ෆ්ලැට් එකක, එක දොරක් ඉස්සරහා මේ සපත්තුව දාලා ගිහින් තිබුණා. මුලින්ම බලද්දී ඒක මහ ලොකු දෙයක් නෙවෙයි. පොඩි ළමයෙක්ගේ නොසැලකිලිමත්කමකට, සාමාන්‍ය තැනක වුණු සාමාන්‍ය වැරදීමක් වගේ විතරයි පෙනුණේ.
හැබැයි රමීසාගේ අම්මා, පර්වීන් අක්තර්ට නම් ඒක දැක්ක ගමන් හිතට හරි නැති වුණා. මොකක්දෝ බයක් දැනුණා.
මොකද, ඒ සපත්තුව අයිති එයාගේ දුවට!
අනික ඒක තියෙන්න ඕනේ තැනක නෙවෙයි තිබුණේත්
අම්මා මොහොතක් එතන ගල් ගැහිලා බලාගෙන හිටියා, තමන් මේ දකින දේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව.
අල්ලපු ගෙදර දොර ඉස්සරහා තමන්ගේ දුවගේ සපත්තුවක් තියෙන්නෙ මොකටද?
මේකත් මේ වෙනදා වගේම සාමාන්‍ය ඉස්කෝලේ යන උදෑසනක්. හරිනම් රමීසා ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වෙන්න ඕනේ, කොණ්ඩේ බඳින්න ඕනේ, පොත් බෑග් එක අස් කරන්න ඕනේ, නැත්නම් හෝම්වර්ක් ගැන දාහක් ප්‍රශ්න අහන්න ඕනේ
හැබැයි ඒ වෙනුවට මුළු ගෙදරම තිබ්බෙ සයිලන්ට් වෙලා.
ඒක කිසිසේත්ම එතනට නොගැලපෙන, බය හිතෙන සයිලන්ස් එකක්.
අම්මා ගැහෙන හදවතින්ම ඒ දොරට තට්ටු කළා.
මුලින්ම නම් ඒක සාමාන්‍ය අම්මා කෙනෙක් කරන දෙයක් කියලා තමයි ඕනම කෙනෙක්ට හිතෙන්නෙ. එයා දුවගේ නම කියලා කෑගහනවා, බලන් ඉන්නවා, දැන්ම නැතත් තත්පරයකින් දෙකකින් උත්තරයක් ලැබෙයි කියලා හිත හදාගන්නවා.
හැබැයි මේ වතාවෙ නම් එහෙම කිසිම දෙයක් උනේ නෑ. අන්න ඒ නිසාම අම්මා ආයෙමත් දොරට තට්ටු කළා.
මේ පාර කලින්ට වඩා හයියෙන්.
ඒත් ඒ පැත්තෙන් කිසිම සද්දයක් ඇහුණෙ නෑ.
අන්න ඒ ගෙවීගෙන ගිය තත්පර ගාණ ඇතුළේ, වෙනදා දකින සාමාන්‍ය ඉස්කෝලේ යන උදෑසනක තිබුණු සැනසිල්ල එකපාරටම දෙදරාගෙන ගියා වගේ තමයි මේ අම්මට දැනුණෙ
ඒ බිල්ඩින් එක ඇතුළේ, අර වහලා තිබුණු දොර පිටිපස්සේ ඒ වෙනකොටත් වෙන්න ඕනේ දරුණුම දේ වෙලා ඉවරයි කියලා ඒ වෙලාවෙ අම්මා කෙනෙක් විදියට එයා කීයටවත් හිතුවෙ නෑ.
එළියෙ හිටපු කිසිම කෙනෙක් ඒ ගැන මෙලෝ දෙයක් දැනන් හිටියේත් නැහැ.
අල්ලපු ගෙවල්වල මිනිස්සු දන්නෙත් නැහැ. පාරේ යන එන අය දන්නෙත් නැහැ. ඇයි, තමන්ගේ පපුව ඇතුළෙන් බය හෙමින් හෙමින් උඩට මතු වෙනවා දැනෙන ඒ අම්මාවත් තවම ඇත්ත දන්නේ නැහැ. සාමාන්‍යයෙන් ලොකු විපතක ඇත්ත එළියට එන්න කලින් හිතට දැනෙන ඒ මහා මූසල බය දැන් අම්මව වෙලාගෙන ඉවරයි.
ඊටපස්සේ හැමදේම සිද්ධ වුණේ හිතාගන්න බැරි වේගෙකින්.
හැමතැනම හෙව්වා
හිතට ලොකු සැකයක් ආවා
සෙනඟ ටික ටික වටවුණා
හැබැයි අර වහලා තිබුණු දොර ඒක මොනම විදිහකින්වත් ඇරගන්න පුළුවන් වුණේ නෑ.
අන්තිමේදී ලෝකේ කිසිම අම්මා කෙනෙක්ට කවදාවත් මුහුණ දෙන්න ලැබෙන්න එපා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරන ඒ දරුණුම ඇත්ත අම්මා තේරුම් ගත්තා.
පුංචි රමීසාගෙ ශරීරෙන් වෙන් කරපු හිස ඒ ගෙදර බාත් රූම් එකෙ නාන බකට් එකක තිබිලා දකින්න ලැබෙනවා.
ඒ ෆ්ලැට් එක ඇතුළේ සිද්ධ වුණු දේ සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය පස්සේ 34 හැවිරිදි සූහෙල් රානා සහ එයාගේ බිරිඳ ස්වප්නා අක්තර්ව අත්අඩංගුවට ගත්තා. පොලිස් පරීක්ෂකවරු පවසන විදිහට රමීසාව ඒ ගේ ඇතුළේදී දරුණු ලෙස අපයෝජනයට ලක් කරලා, ඝාතනය කරලා තියෙනවා. සැකකරුවන් ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ එක එක ප්‍රකාශ කරලා තිබුණත්, හැම තොරතුරකම ඇත්ත නැත්ත අවසානයේදී තීරණය වෙන්නේ අධිකරණ වෛද්‍ය වාර්තා සහ සාක්ෂි මත උසාවියෙන් විතරයි.
හැබැයි නීතියෙන් මේකට තීන්දුවක් ලැබෙන්නත් කලින්, මේ කතාව නිකන්ම නිකන් පොලිස් වාර්තාවකට වඩා හිතට දරාගන්න බැරි මහා බරක් වුණා මුළු ලෝකෙටම.
මොකද, මේක කොහේදෝ දුරක තියෙන අඳුරන්නේ නැති පළාතක වුණු අතුරුදන්වීමක් නෙවෙයි. කවුරුවත් නොදන්න පාරක වුණු අභිරහසක් නෙවෙයි. මේ හැමදේම සිද්ධ වුණේ තමන්ගේම අල්ලපු ගෙදර!
රමීසා කියන්නේ හරිම කීකරු, ඒ වගේම දක්ෂ ළමයෙක්. ඉස්කෝලේ විභාගෙන් පන්තියේ පළවෙනියා වුණෙත් එයා. පුංචි පුංචි ලස්සන හීන එක්ක ඒ දූ පැටියාගේ අනාගතය හැඩගැහිලා එන්න පටන් ගත්තා විතරයි.
රමීසා ගැන කතා කරද්දී ඉස්කෝලේ ගුරුවරුන්ට ඇත්තටම ඇඬුණා. තමන්ගේ පන්තියේ යාළුවෙක්ගේ ඩෙස්ක් එක ආයෙ කවදාවත් පිරෙන්නේ නැති එක හිස්තැනක් විතරක්ම වෙලා ඉතිරි වුණේ ඇයි කියලා තේරුම් ගන්න ඒ පුංචි දරුවන්ට තේරුණේ නැහැ. පස්සේ දවසක ඒ පන්තියට ආපු රමීසාගේ තාත්තා, තමන්ගේ දුව වාඩි වෙලා හිටපු ඒ පුංචි පුටුව බදාගෙන අඬද්දී එතන හිටපු හැමෝගෙම දෑස් කඳුළින් තෙත් වුණා.
කාලය කෙමෙන් ගෙවිලා ගියත් හැමෝගෙම හිත්වල ඉතිරි වුණු ලොකුම ප්‍රශ්නය ඒ අපාට්මන්ට් එක ඇතුළේ වුණු දේ නෙවෙයි.
තමන්ගේම ගෙදරට මෙච්චර කිට්ටුවෙන් මෙහෙම දෙයක් වුණේ කොහොමද කියන එක.
පුංචි දරුවෙක් සනීපෙට නිදාගන්න කාමරේට මෙච්චරම ළඟින්, එකම එක බිත්තියකට එහායින් මෙච්චර දරුණු අනතුරක් හැංගිලා තිබුණේ කොහොමද?
ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වුණු ලස්සන උදෑසනක්, අන්තිමේදී මහා අපරාධයකින් කෙළවර වුණේ කොහොමද?
අපි හැමදාම දකින අල්ලපු ගෙවල්වල මිනිස්සු, කොරිඩෝ, බිල්ඩින් පහු කරගෙන අපි දාහක් දේවල් හිත හිත යද්දී අපිට මෙන්න මෙච්චර කිට්ටුවෙන්, එකම එක බිත්තියකට එහා පැත්තේ මෙන්න මෙච්චර බිහිසුණු විපතක් සිද්ධ වෙනවා ඇති කියලා අපි කීයෙන් කී දෙනාද හිතුවේ?
පොලිස් පරීක්ෂණ දිගටම සිද්ධ වෙද්දී, වගේම නීතිමය කටයුතු උසාවියේ ආරම්භ වෙද්දී සාක්ෂි, කටඋත්තර සහ නඩු තීන්දු මත අවසානයේදී සාධාරණය මොකක්ද කියලා තීරණය වේවි.
හැබැයි ඒ උසාවි බිත්තිවලින් එපිට, මුළු සමාජයකගේම හිත්වලින් අයින් වෙන්න අකමැති තවත් එකම එක ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි වෙනවා.
තමන් හොඳටම අඳුරන මිනිස්සු වට කරගෙන ඉන්න, තමන්ට හුරුපුරුදු, ජීවිතේ ආරක්ෂිතම තැන කියලා හිතපු තමන්ගේම ගෙදර අයිනේ ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වෙන පුංචි දරුවෙක්ටවත් තමන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරගන්න බැරි නම්
ඇත්තටම අපේ දරුවන්ට මේ මහපොළොව උඩ ආරක්ෂිතම තැනක් කියලා තවත් ඉතිරි වෙලා තියෙන්නේ කොහේද?
