“මේකත් අද ඉවර කරලා දෙන්න ඕන නැත්තං හෙට උදේ ගිහින් මූණ දෙන්නෙ කොහොමද ඒ මිනිස්සුන්ට?”
චන්ද්රා තමන්ටම කියාගත්තේ මහන මැෂිමේ පාදය තද කරමිනි. මැෂිමේ හඬට ඇගේ හඬ යටවී ගියද ඇය ඒ ගැන නොතැකුවාය. රෙද්දේ අගක් ඇඟිලි දෙකෙන් සීරුවට අල්ලාගෙන ඇය නැවතත් මැෂිමට පාදය තද කළාය.
“දහයක් දෙන්නං කිව්වා තාම කීයද කරගන්න පුලුවන් උනේ. තුනක් හෙට උදේට මහලා දෙන්නෝන. ඒ ගෑනිත් සල්ලි දෙන එක පරක්කු කරයිද දන්නෙ නෑ”
මොහොතකට ඇගේ පාදය මැෂිම මත නතර විය.
“සල්ලි සල්ලි සල්ලි”
ඇය හෙමින් හුස්මක් පිට කළාය.
“අර මිනිහා ඉන්න කාලෙ මේවා ගැන මෙහෙම හිත හිත ඔලුව කරදර කරගන්න ඕන වුණේ නෑනෙ.” ඒ වචන කියා අවසන් වනවාත් සමඟම චන්ද්රාගේ දෑස් මැෂිම ඉදිරිපිට තිබූ රෙදි කැබැල්ලෙන් ඉවතට ගියේය. කාමරයේ තිබූ හිස් පුටුව දෙස ඇය මොහොතක් බලා සිටියාය. අනතුරුව නැවතත් රෙද්ද මැෂිමට යට කළාය.
“දැන් ඉතින් මටම තමයි හැමදේම බලන්න වෙලා තියෙන්නෙ. මිනිහා ගියා කියලා දරුවො දෙන්නා කන්නෙ නැතුව ඉන්නවද? ගෙදර ලයිට් බිල, වතුර බිල, ඉස්කෝලෙ වියදම්, පොත්පත් ඒවාට කවුද සල්ලි දෙන්නෙ? මං තමයි. මං නැත්තං මේ ගෙදර මොනවා වෙයිද කියලා කවුරුහරි හිතනවද? කවුරුත් නෑනෙ. හැමෝම දන්නෙ මිනිහා ගියා කියන එක විතරයි. මිනිහා ගියා. හරි. ඒකෙන් පස්සෙ ඉතුරු වෙච්ච අපි තුන්දෙනා ජීවත් වෙන්නෙ කොහොමද කියලා කවුරුහරි ඇහුවද? නෑ. මාත් යන්න තිබ්බෙ. අනේ පිරිමින්ට වගේ ගෑනුන්ටත් ලේසියෙන් ඔහොම අත ඇරලා දාලා යන්න පුළුවන් නම් ඉතින් හරි ලේසි. සිද්දාර්ත කුමාරයත් ඉතින් ලේසියෙන් ගියේ පිරිමියෙක් හන්දනෙ. යසෝදරාට බුදු වෙන්න ඕන උනා නම් පුළුවන් වෙයිද ඔහොම මහ රෑ මිනිහයි ළමයයි දාලා අස්සයා පිටේ යන්න? බෑනෙ. ගෑනුන්ට බෑ එහෙම. ගෑනු ඉවසන්න ඕන.
මේ අහල පහල ඉන්න හැත්තටත් කතා කරන්න තියෙන්නෙ අර ගෑනි ගැනයි, මිනිහා ගැනයි, මොනවා කරලාද ගියේ කියන එකයි, කොහොමද සම්බන්ධෙ පටන් ගත්තෙ, කොහොමද සම්බන්ධෙ අහු උනේ කියන එකයිනෙ. කවුරුත් මගෙන් අහන්නෙ නෑ මට දැන් කොහොමද කියලා. මට මේ දේවල් කරන්න පුළුවන්ද කියලා. මං මහලා මහලා අතපය කඩලා වැටුණත් කමක් නෑ. ඒවා කමක් නෑ. ඒව මං කොහොමද කරන්නෙ කියලා අහන්න එකෙක් නෑ. උදේ නැගිට්ටම වැඩ. රෑ නිදාගන්න කලින් වැඩ. ඒ අතරෙ දරුවො දෙන්නා. උන්ට මොනවා ඕනද, මොනවා ඕන නැද්ද බලන්න ඕන. නෙත්මලීට විභාගෙ. ඒ කෙල්ලට සල්ලි ඕන. පොත් ඕන. පන්ති යන්න ඕන.
ඒවාටත් මං කොහෙන්ද සල්ලි හොයන්නෙ?
මට පුළුවන්ද මේ හැමදේම තනියම කරන්න? මට පුළුවන් කියලා කවුද කිව්වෙ?
ඇත්තටම තමුසෙට ලැජ්ජාවක් තිබ්බෙ නැද්ද මිනිහො? මේ ගෙදරින් ඔහොම ගිහින් දැන් හොඳට ඉන්න පුළුවන්ද? වෙන ගෑනියෙක් එක්ක ගියාම ඔක්කොම හරි කියලා හිතුවද? අවුරුදු ගාණක් එකට හිටපු ගෑනිට මොකද වෙන්නෙ? දරුවො දෙන්නට මොකද වෙන්නෙ මේ ගෙවල් දොරවල් වල වැඩ සිද්ද වෙන්නෙ කොහොමද කියලා එකපාරටම අමතක උනාද? හරි ලේසියිනෙ අතුල. හිතුවා, ගියා. ඉවරයි. ඒත් මෙතන ඉතුරු වෙලා ඉන්න අපිට මොකද්ද වෙන්නෙන් කියලා හිතුවද? අපි මැරුණත් කමක් නෑ කියලද ගියේ?
. මං මේ මහන මැෂිමක් ඉස්සරහා රෑ දවල් නැතුව ඔට්ටු වෙනවා. මේවා කවුද කරන්නෙ? ඔයාද? නෑනෙ ඔයාට පුළුවන් වෙන ගෑනියෙක්ගෙ ගෙදරකට ගිහින් නිකන් ඉන්න. මේ ගෙදර ලයිට් බිල ගෙවන්නෙ කවුද? දරුවන්ගෙ වියදම්? නෙත්මලීගෙ විභාගෙ? පොත්පත්? පන්ති? ඒවා කවුරු කරන්නද? මං නේද? මං තමුසෙට මොන වරදක් කරාටද මට මෙහෙම කරේ? ආ කියපං කියපං මට? මං මොන වරදක් කරාටද මට මෙහෙම කරේ? මෙහෙම දාලා යන්න නම් දරුවො දෙන්නෙක් හැදුවෙ මොන රෙද්දටද? මං හොඳ ගෑනියෙක් නෙවෙයි කියලා හිතුවා නම් ඒක මට කියන්න තිබුණා. මං නරකයි කියලා කියන්න තිබුණා. මං කෑගහනවා කියන්න තිබුණා. මං රණ්ඩු කරනවා කියන්න තිබුණා. ඒ හැම එකක්ම මං අහගෙන ඉන්නවා. ඒත් ඔයාට අයිතියක් තිබුණෙ නෑ අපිව මෙහෙම දාලා යන්න. අර ඔච්චර වටින්න මගෙන් වෙච්ච අඩුපාඩුව මොකද්ද? කියන්න අතුල කියන්න. මොනවද ඒ ගෑනි ළඟ තිබුණෙ මං ළඟ නැති? ඔයාට බත් ඩිංග උයලා දුන්නෙ මං. ඔයා අසනීප උනාම ළඟ හිටියෙ මං. ඔයාගෙ දරුවො හදලා දුන්නෙ මං. දැන් ඒ ඔක්කොම අමතකයි. වෙන ගෑනියෙක් හම්බුණාම චන්ද්රා කවුද කියලාත් අමතකයි. හොඳයි අතුල. ඔයා ගියා. යන්න. හැබැයි මං මේ දරුවො දෙන්නව අතාරින්නෙ නෑ. ඔයා වගේ පැනලා යන්නෙ නෑ මං. මට බැරි උනත්, මං වැටුණත්, මං අඬුවත්, බඩගින්නෙ මළත් මේ දෙන්නව මං බලාගන්නවා.
ආයෙ මං ඔයා ළඟට නම් එන්නෙ නෑ වතුර පොදක් ඉල්ලගෙන” කියමින් චන්ද්රා උන්නේ තමන් සනසවනු පිණිස හිතෙන් අතුල තමන් ඉදිරියේ ඉන්නවා යැයි සිතා සිතෙන් කතා කරන එකය. මහ රෑ තිස්සේ නැගිට දවස පුරාම ගෙදර අනෙකුත් වැඩ කරන අතරවාරයෙම මහන මැෂිමක් එක්ක ඔට්ටු වීම කොපමණ අමාරුදැයි දන්නේ එය කළ අයෙකුම පමණකි.අතේ ඇඟිලි තුඩු රිදෙද්දීත්, කොන්ද කකියද්දීත්, ඇස් දෙක නිදිමතෙන් බර වෙද්දීත් වැඩ නතර කරන්නට ඇයට හැකියාවක් තිබුණේ නැත.
මන්ද ඇයට නතර වීමට අවසර දෙන කිසිවෙකු දැන් මේ නිවසේ සිටියේ නැත. අතුල සිටි කාලයේ දරුවන්ගේ අවශ්යතා ගැන දෙදෙනාම කතා කර තීරණ ගත් දේවල් දැන් තනිවම තීරණය කරන්නට සිදුව තිබුණේ චන්ද්රාටය.
විශේෂයෙන්ම නෙත්මලී ගැන සිතන විට ඇගේ හිත තවත් බර විය. නෙත්මලීගේ විභාගයට තව තිබුණේ මාස කිහිපයකි. පොත් ගන්නට තිබුණි. පන්ති ගාස්තු ගෙවන්නට තිබුණි. ඉස්සර අතුල සමඟ කතා කර, “මේ මාසෙ නෙත්මලීගේ පන්ති ගාස්තුව ගෙවන්න ඕන” කියා කියන්නට පුරුදුව සිටි චන්ද්රාට දැන් ඒ වචන කියන්නටවත් කෙනෙකු නොවීය.
එහෙත් මේ කිසිවක්, විශේෂයෙන්ම අම්මාගේ වේදනාවේ කිසිම තැනක් නොපෙනුණ නෙත්මලී දුටුවේම තාත්තා නැති වූ හිස්තැන පමණි. චන්ද්රාට පෙනුණේ ඒ හිස්තැන පුරවන්නට දිනපතා තමන්ට වෙහෙසෙන්නට වූ ආකාරයයි.
එකම එක මිනිසෙකු ගෙදරින් පිටව ගොස් තිබුණේය.
ඔහු නෙත්මලීගෙන් තාත්තා කෙනෙකුගේ ආදරය රැගෙන ගොස් තිබූ අතර, චන්ද්රාගෙන් ගෙදරක වගකීම් බෙදාගෙන ගෙන යා යුතු මිනිසෙකුගේ සහය රැගෙන ගොස් තිබුණේය. ඒ හිස්තැන් දෙක එකිනෙකට වෙනස් වුවත් ඒ දෙකේම බරෙහි අන්ධකාර හෙවනැල්ල වැටී තිබුණේ එකම නිවසක බිම්කඩ මතය.
චන්ද්රා මැෂිම නැවතත් ක්රියාත්මක කරේ එවන් සිතුවිලි පෙර දැරිවය. රෙදි කැබැල්ල මැෂිමට යට කරන අතර ඇගේ දෑස් නෙත්මලීගේ කාමරයේ වසා තිබූ දොර දෙසට යොමු වූයේ අනාගතය ගැන අවිනිශ්චිත බලාපොරොත්තු හිත පතුළේ ගොඩගසා ගන්නා අතරවාරයේය.
“ විභාගෙවත් හරියට කරගනීවිද දන්නෙ නෑ”
ඇය තමන්ටම කියාගන්නා අතරවාරයේම නැවතත් මැෂිමට පාදය තද කළාය.
