වසන්තය තව දුරද
“ඉගිලිලා ගියේ සමුගෙන අපේ කුඩුවෙන්
ඔබත් කුඩුවක් තනන්නනේ
ඉගිලිලා ගොසින් තනපු කුඩුවත් අරන්
නැවත එන්න පියඹලා දුවේ //
නැවත එන්න පියඹලා දුවේ
නැවත එන්න පියඹලා දුවේ
ඉගිලිලා ගොසින් තනපු කුඩුවත්...
“ඔයාලාගෙ කසාද ගැන කවදහරි කතා කරන්නෝන විත්තිය දැනගෙන උන්නට ඒව මෙච්චර ඉක්මනට කතා කරන්න වෙයි කියලා මම ඇත්තටම හිතුවෙ නෑ” කියා අම්මා උණු කිරි...
චන්ද්‍රා අතුල දෙස මොහොතක් බලා සිටියාය. ඒ මුහුණේ තිබුණේ තරහක් නොවේ. සමහරවිට කලක් තිස්සේ තමන්ගෙන්ම ඇසූ ප්‍රශ්නයකට පිළිතුර සොයාගත් ගැහැනියකගේ නිහඬ බවක් එහි තිබෙන්නට...
“චන්ද්‍රා මොකද හිතන්නෙ අපෙ පුතා නලින්ද්‍ර ළම්යාව කසාද බඳින එක ගැන?” කියා අතුල ඇහුවේ රාත්‍රී කෑමෙන් පස්සේ චන්ද්‍රා විසින් හදා ගෙනවිත් දුන් කෝපි කෝප්පය...
“වැඩි දෙයක් මං හැදුවෙ නෑ පුතා. මං හිතුවෙ මේ අපි ටික විතරයි කියලනෙ” කියා ච්න්ද්‍රා කිව්වේ සිනාසෙමින් වුවද ඒ වචන අස්සේ තිබුණේ තමන් අමුත්තෙකු...
“දැන් කවුද ඔය එනවය කියන අමුත්තා?” කියා චන්ද්‍රා ඇහුවේ “නලින්ද්‍ර අයියා අද ඩිනර් එකට එනවා කිව්වා. තව අමුත්තෙකුත් එක්කරගෙන එනවා” කිව්වා කියා නෙත්මාල් පැමිණ...
“ප්‍රශ්න විසඳගන්න ඕන විදි ගැන අපිට දාහක් බණ කියලා තාත්තා ප්‍රශ්නෙ විසඳගන්න තිබ්බ ගොංම විදියට ප්‍රශ්නෙ විසඳගත්ත එකයි තාත්තෙ මට තාම තේරුං ගන්න බැරි”...
“දරුවෙක්ගෙ කාරණාවකදි අම්මලා තාත්තලා තමන්ගෙ පෞද්ගලික ප්‍රශ්න ඉස්සරහට දාගන්න නරක විත්තිය මං නොදන්නවා නෙවෙයි පුතා. මං මහ ලොකුවට ඉගෙන ගත්ත ගැනියෙක් නෙවෙයි. මං අතුල...
දික්කසාදය ලැබෙන්නට ගිය මාස කිහිපයේ නලින්ද්‍රත් නෙත්මලීත්, නෙත්මලීගේ ගෙදර අයත් අතරේ වුණ සම්බන්ධය වඩා හොඳින් තර වුණා යැයි කීම බොරුවක් නොවේ. නෙත්මාල් කොහොමත් එහෙමකට...
“චන්ද්‍රා එහෙම කතාවක් නොකිව්වා නංනෙ පුතා අපි පුදුම වෙන්නෝන. ගැනු අම්මලා උනාම උන් හිතන්නෙ තමන්ට වෙච්ච දේවල්ව්ලටම තමයි කවදහරි තමන්ගෙ දරුවන්ටත් මූණ දෙන්න වෙන්නෙ...
