ජීවිතේ එක වෙලාවක් එනවා තදින් අල්ලන් ඉන්න එකට ගෙවන්න වෙන වන්දිය, ඒක අතඅරිනවාට වඩා ගොඩක් වැඩියි කියලා ඔයාටම තේරෙන.
ඒක දැන් තමන්ගේ කියලා දැනෙන්නේ නැති, හිතට සැනසීමක් නැති රිලේෂන්ෂිප් එකක් ඉවර කරන එක වෙන්න පුළුවන්.
නැත්නම් ඔයාගේ සතුට ටිකෙන් ටික නැති කරපු ජොබ් එකකට බායි කියන එක වෙන්න පුළුවන්.
එහෙමත් නැත්නම්, දැන් ඔයාට සෙට් වෙන්නේ නැති ඔයාගේම පරණ version එකක් අතහැරලා දාන එක වෙන්නත් පුළුවන්.
හේතුව මොකක් වුණත්, හැමදේම ආයෙ මුල ඉඳන් පටන් ගන්න එක ලේසි නැහැ.
ඇත්තටම කිව්වොත්, ඒක අපි ජීවිතේදී ගන්න බය හිතෙනම තීරණවලින් එකක් වෙන්න පුළුවන්
ලොකු ලොකු ජයග්‍රහණ ගත්ත මිනිස්සුන්ව අපි ඕන තරම් අගය කරනවනේ. හැබැයි, වැටුණු තැනින් ආයෙමත් මුල ඉඳන්ම පටන් ගන්න කෙනෙක්ට ඕන වෙන ඒ ගැම්ම, කොන්ද කෙළින් තියාගන්න එක ගැන අපි කතා කරන්නේ හරිම අඩුවෙන්. අපි දකින්නේ අලුත් බිස්නස් එක, හිනාවෙන් පිරුණු අලුත් සම්බන්ධතාවය, විශ්වාසයෙන් පිරුණු හිනාව, නැත්නම් New Beginning එක විතරයි.
හැබැයි ඊට කලින් ඒ මනුස්සයා විඳපු තනිකම, හිතේ තිබ්බ බය අපි දකින්නේ නැහැ. නින්ද නැතිව ගෙවපු රෑවල්, “මං ගත්තේ වැරදි තීරණයක්ද” කියන බය, සහ “අනේ හැමදේම හරියාවිද” කියලා තනියම දුක්වුණ මෝමන්ට්ස් අපි දකින්නේ නැහැ.
මොකද, අලුතෙන් පටන් ගන්නවා කියන්නේ ශෝ එකට, ලෝකෙට පෙන්නන්න කරන දෙයක් නෙවෙයි.
ගොඩක් වෙලාවට ඒක හරිම සාමාන්‍ය, නිහඬ දෙයක්
ඒක කටපාඩමෙන් තියෙන ෆෝන් නම්බර් එකක් අයින් කරලා දාන එක වෙන්න පුළුවන්.
මාස ගණනක් හිත හිත ඉඳලා අන්තිමේදී ජොබ් එකෙන් අයින් වෙන්න ඊමේල් එකක් දාන එක වෙන්න පුළුවන්.
කවුරුත්ම ඔයාව අඳුරන්නේ නැති තැනකට පළමු පාරට අඩිය තියන එක වෙන්න පුළුවන්.
හැබැයි, ඔය එක එක පුංචි තීරණයකට පුළුවන් ඔයාගේ මුළු ජීවිතේම යන අත, වෙනස්ම පැත්තකට හරවන්න
මිනිස්සු අලුතෙන් පටන් ගන්න බය වෙන, ඒකට ඉඩ නොදී ඉන්න ලොකුම හේතුවක් තමයි, නොදන්නා දෙයකට වඩා පුරුදු දේ හිතට ආරක්‍ෂිතයි කියලා දැනෙන එක. අපි සතුටින් නැතත්, නොදන්නා දෙයක් වෙනුවෙන් රිස්ක් එකක් ගන්නවාට වඩා, අපි දන්න, පුරුදු අසන්තෝසෙ ඇතුළේම ඉන්න අපි තෝරාගන්නවා. ඒ කියන්නේ වෙනස් වීමකින් අපේ ජීවිතේ මීට වඩා ලස්සන වෙන්න පුළුවන්කම තියෙද්දිත්, තියෙන විදිහෙන්ම ඉන්න අපේ හිතේ තියෙන ස්වාභාවික කැමැත්ත.
අපේ මොළය නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේ අපිව සන්තෝසෙන් තියන්නම නෙවෙයි, අපිව ආරක්‍ෂිතව තියන්න
අන්න ඒ නිසයි, “ඊළඟට මොකද වෙන්නේ” කියලා නොදන්නා ඒ අවිනිශ්චිත භාවය හිතට මෙච්චර වදයක්, අසහනයක් දෙන්නේ.
හැබැයි ඒ comfort එක සහ growth එක එකම තැනක තියෙන්න තියෙන ඉඩ හරිම අඩුයි
තවත් ලොකුම අභියෝගයක් තමයි, අපි හිතෙන් මවාගත්ත ජීවිතය නැති වුණු එක ගැන හිතලා දුක් වෙන එක. අපි අලුතෙන්ම පටන් ගන්න හදද්දී, අපි අතඅරින්නේ මිනිස්සුන්ව විතරක් නෙවෙයි. අපි අපේ ලොකු බලාපොරොත්තු, ප්ලෑන්වලටත් බායි කියන්න ඕනේ. අපි සැලසුම් කරපු අනාගතය දැන් නැති වෙන්න පුළුවන්, ඉතින් ඒ අහිමි වීම ගැන හිතට දුකක් දැනෙන එක හරිම සාධාරණයි.
ඒකෙ කිසිම වැරද්දක් නැහැ
හිත සුවපත් වෙන්න පටන් ගන්නේ දුක දැනෙන එක නතර වුණු දාට නෙවෙයි.
ඒ දුකට ඔයාගේ අනාගතය පාලනය කරන්න තියෙන ඉඩ ඔයා නතර කරපු දාටයි
අලුතෙන්ම පටන් ගන්නකොට අපෙන් ගොඩක් අයට කරන්න අමාරු තව දෙයක් ඕන වෙනවා. ඒ තමයි “හැමදේම හරියටම ප්ලෑන් කරගන්න ඕනේ” කියන මුරණ්ඩු හිත අතහැරීම.
අපි ගොඩක් වෙලාවට හිතන්නේ පළමු අඩිය තියන්න කලින් හැමදේම 100%ක් ෂුවර් වෙන්න ඕනේ කියලා. “ඊළඟට වෙන්නේ මොකක්ද කියලා හරියටම දැනගත්තාම මං මේකෙන් අයින් වෙනවා” කියලා අපි අපිටම කියාගන්නවා.
හැබැයි ජීවිතේ කවදාවත් ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ ඒ විදිහට නෙවෙයි
හැමදේම පැහැදිලි වෙන්නේ, අපි අඩියක් ඉස්සරහට තිබ්බට පස්සෙයි.ඊට කලින් නෙවෙයි.
පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්න, තමන්ගේ ජීවිතේ අලුතෙන්ම ගොඩනගාගත්ත මිනිස්සු දිහා බලලා ඔයා ඒ අයව අගය කරපු, ඒ අය ගැන ආඩම්බර වුණු වෙලාවල් ගැන.
සමහර විට එයාලා වයස අවුරුදු හතළිහ පහු වෙලා ජොබ් එක සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරපු අය වෙන්න පුළුවන්. නැත්නම් තනියම අලුත් නගරයකට පදිංචියට ගිය, රිදවීම් පිරුණු රිලේෂන්ෂිප් එකක් අතහැරලා දාපු, එහෙමත් නැත්නම් අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ ආයෙමත් ඉගෙනගන්න පටන් ගත්තු අය වෙන්න පුළුවන්.
ඒ කතා අහද්දී අපේ හිත් ගැස්සෙන්නේ, අපිට ලොකු ඉන්ස්පිරේෂන් එකක් දැනෙන්නේ එයාලගේ හිත්වල බයක් තිබුණේ නැති නිසා නෙවෙයි.
ඒ බය හිත ඇතුළේ තියෙද්දිත්, එයාලා අඩිය ඉස්සරහට තියපු නිසයි
කොන්ද කෙළින් තියාගැනීම කියන්නේ බය නැති එකට නෙවෙයි.
තමන්ගේ ජීවිතේ හැම තීරණයක්ම ගන්න බයට ඉඩ දෙන්නේ නැතුව ඉන්න තෝරාගැනීමට.
හැමදේම අලුතෙන් පටන් ගන්න එකෙන් අපේ තවත් මාර පැත්තක් අපිටම එළියට අරන් දෙනවා. ඒකෙන් අපිට මතක් කරලා දෙනවා අපේ අනන්‍යතාවය, අපේ චරිතය කියන්නේ එක තැන හිරවුණු දෙයක් නෙවෙයි කියලා. එක රිලේෂන්ෂිප් එකකින්, එක වැරද්දකින්, එක ජොබ් එකකින්, නැත්නම් අපේ ජීවිතේ එක පරිච්ඡේදයකින් විතරක් අපි කවුද කියලා තීරණය වෙන්නේ නැහැ. ඕනෑම අලුත් තත්වයකට හුරු වෙන්න, වෙනස් වෙන්න මනුස්සයින්ට තියෙන්නේ මාරම හැකියාවක්. කාලෙ ගෙවෙද්දි අපි අලුත් පුරුදු හදාගන්නවා, අලුත් මතකයන් එකතු කරගන්නවා, ඒ වගේම අපිට තිබුණා කියලාවත් අපි නොදන්න මාරම ශක්තියක් අපේ ඇතුළෙන්ම හොයාගන්නවා.
හැමදේම අලුතෙන් පටන් ගන්න මනුස්සයා, ඒ ගමන ඉවර කරද්දී ඉන්නේ මුලින් හිටපු කෙනාම නෙවෙයි.
- එයාලා සමහර පැතිවලින් හරිම සංවේදී, මෘදු වෙනවා.
- තවත් පැතිවලින් මාරම ශක්තිමත් වෙනවා.
- තමන්ගේ ජීවිතේට එකතු කරගන්නේ මොන වගේ දේවල්ද කියන එක ගැන මීට වඩා හුඟක් පරිස්සම් වෙනවා.
- ලොකු ලොකු එක්සයිට්මන්ට් වලට වඩා, හිතේ තියෙන සැනසීමට, සාමයට ආදරේ කරන්න පටන් ගන්නවා.
සමහර විට, හැමදේම අලුතෙන්ම පටන් ගන්න එකෙන් ලැබෙන ලොකුම තෑග්ග අන්න ඒක වෙන්න පුළුවන්.
ඒකෙන් වෙනස් වෙන්නේ ඔයා ඉන්න තත්වය විතරක් නෙවෙයි. ඒකෙන් වෙනස් වෙන්නේ ඔයාවමයි!
අනිවාර්යයෙන්ම, ගන්න තීරණය ගැන ඔයාටම සැක හිතෙන දවස් එන්න පුළුවන්. “වෙනස් නොවී අල්ලගෙන හිටියා නම් මීට වඩා ලේසි නේද” කියලා හිතෙන්න පුළුවන්. පුරුදු මූණු, පුරුදු තැන්, ඒ විතරක් නෙවෙයි, පුරුදු වෙච්ච වේදනාව පවා ඔයාට මතක් වෙන්න පුළුවන්. මොකද නොදන්නා අනාගතය ඉස්සරහදි, අතීතයේ තිබුණු අවුල් පවා ඇත්තටම තිබුණට වඩා ලස්සනට පෙන්නන්න අපේ හිත කුමන්ත්‍රණය කරනවා.
අන්න ඒ වෙලාවට, ඔයා ඒකෙන් අයින් වුණේ ඇයි කියන කාරණය ආයෙමත් මතක් කරගන්න.
පුරුදු බව කියන්නේ සතුටට නෙවෙයි.
ඒ දෙක දෙකක්.
එක දවසක්, ඔයාටත් නොදැනීම එක කාලෙක ඔයාට පාලුයි, අමුතුයි කියලා දැනුණු ඒ අලුත් ජීවිතය ඔයාගේ සාමාන්‍ය ජීවිතය බවට පත් වේවි. අලුත් පාරවල්, අලුත් තැන් ආයේ අමුතුයි කියලා දැනෙන එකක් නැහැ. ඒ නිහඬ බව ඇතුළේ ලොකු හිස්කමක් දැනෙන එකක් නැහැ. එක දවසක්වත් පසුතැවීමෙන් පටන් ගන්න එකක් නැහැ. ඔයා හිත සැහැල්ලුවෙන් හිනාවෙයි, අතීතෙ ගැන වද නොවී ලස්සනට අනාගතය ප්ලෑන් කරයි. අන්තිමේදී, එක කාලෙක සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවරයි කියලා හිතුණු දේ, ඇත්තටම ඊට වඩා මාරම ලස්සන දේක ආරම්භය වුණා නේද කියලා ඔයාටම තේරෙන්න ගනීවි.
සමහර වෙලාවට මනුස්සයෙක්ට කරන්න පුළුවන් ශක්තිමත් ම දේ, අල්ලගෙන ඉන්න එක නෙවෙයි.
තමන් ගැන විශ්වාසය තියලා, අතහැරලා දාන එකයි!
