“නෑ මම පාස්වර්ඩ් දෙන්නෙ ඔයා මට ඇත්ත කිව්වොතින් විතරයි”
“මොකද්ද මතින්ද්ර ඔයා මේ මට කියන්න කියලා කියන ඇත්ත?” කියලා මම ඇහුවෙ කීවෙනි වතාවටද කියල ඇත්තටම මටවත් මතකයක් තිබ්බෙ නෑ. මං උන්නෙ අඬන ගමන්. ඔෆිස් එකේ බාතෘම් එක ඇතුළට ගිහිල්ලා දොර ලොක් කරගෙන, අත් දෙක වොශ් බේසින් එකට තියාගෙන, මිරර් එක දිහා බලන් මං හිටියෙ හරියට මට මාවම අඳුනගන්න බැරි වෙලා වගේ.
“මං වැඳලා කියන්නම් මතින්ද්ර ප්ලීස් මට ඒ අකවුන්ට්ස් වල ලොගින්ස් දෙන්න. හරි ඔයා ඒවයි ලොගින්ස් තියාගෙනම මටත් ඒවා ශෙයා කරන්නකො ඉවරනෙ. මොන පිස්සුවක්ද මේ? මට මේක තවදුරටත් හැන්ඩ්ල් කරන්න බෑ. ඔයා එදා ඇවිල්ලා නටපු පිස්සුව හන්දා ඔෆිස් එකෙත් මට ඕල්රෙඩි ප්රශ්න ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ
ඔයයි මතින්ද්ර මාව දාලා ගියේ. එහෙම ඔයාමයි ආයෙම ආවෙ. ඇයි දැන් මේ මගේ ජිවීතේ ආයෙවතාවක් විනාස කරන්න හදන්නෙ? ඔයා හිතන්නෙ මං හරි ලේසියෙන් මේ ජිවිතේ ආයෙ වතාවක් ගොඩගත්තා කියලද?” මං ඇහුවෙ අඬන ගමන්. හිත උණුවෙන මිනිහෙක්නම් හිත උණුවෙන්න තිබ්බා එක පාරට දහ පාරක්. ඒත් මතින්ද්ර කියන්නෙ එහෙම හිත උණුවෙන මනුස්සයෙක් තියා මේ වෙලාවෙ මතින්ද්ර ඉන්නෙ එහෙම වෙන්න හරි සෙන්ස් එකකවත් නෙවෙයි කියන එක දැනගෙන උන්න හන්දම මම ඒක ගැන හිතන්නවත් ගියේ නෑ.
එයා කලේ මං එහෙම කිව්වම හිනාවෙච්ච එක. ඒකත් හරිම හෙමින්.
“ඔයාට දැන් අමාරුයි නේද?”
ඒ වචන ටික, ඒ ටෝන් එක, මගේ පපුව ඇතුළේ මොනවහරි බිඳිලා යනවා වගේ මට දැනුණා.
“ඔයාට හිතෙනවද මේ මට හරි ලේසි කියලා මේ වෙන දේවල්?” එයා දිගටම කියනවා. “ඔයා මාව මග අරින්න පටන් ගත්ත දවසින් පස්සෙ මට ජීවිතේ ලේසි වුණා කියලා ඔයා හිතනවද?”
“මං ඔයාව මග අරින්නෙ නෑ” මං කෙඳිරිගාන ගමන් ඇත්තටම කෑගැහුවා. මට එවෙලෙ කල්පනා උනේ නෑ මං ඉන්නෙ මේ ඔෆිස් එකේ බාතෘම් එකේ කියලවත්. මට ඒව හිතන්නවත් උවමනා උනේ නෑ. මට ඕන උනේ මෙවෙලෙ මගෙ ඔලුවෙ තිබ්බෙ ප්රශ්නෙන් ගැලවෙන්න විතරයි. අවුරුද්දකට විතර කලින් බොහොම අමාරුවෙන් ජීවිතෙන් පිටමං කරගත්තා කියලා මං හිතාගෙන උන්න ඩිප්රෙශන් කියන පිළිලෙ ආයෙ වතාවක් මාව හෙමින් සැරේ හොයාගෙන එන්න පටන් අරන් තියෙනවා කියල මට ඒ වෙලාවෙ තේරෙන ගමන් තිබ්බෙ.
“මං බිසී, මං ස්ට්රෙස් වෙලා ඉන්නෙ මට පිස්සු වගේ… අනික…අනික මට දැන දැන වරදක් කරන්න උවමනාවක් තිබ්බෙ නැ මතින්ද්ර. ඔයාට අමතක උනාට ඔයා කසාද බැන්ද මිනිහෙක්. මට ඕන නෑ ඔයාගෙ ඒ කසාදෙ කඩල දාන ගෑනි මම වෙන්න. මම කියන්නෙ එහෙම මනුස්සයෙක් නෙවෙයි. ඔයා කොච්චර බැන්නත් මම හොඳ මනුස්සයෙක්. ඇත්ත මගෙ අතෙන් වරදක් උනා. ඒත් අඩුම පොඩ්ඩක් හිතන්න මං ඒ වරද තේරුං අරගෙන ඔයාට ඔයාගෙ ස්පේස් එක දීලා එතනින් අයින් වුනා නේද කියලවත්. ඒකට රෙස්පෙක්ට් කරලවත් ඇයි ඔයාට බැරි මට මගේ ජීවිතේ නිදහසේ ගෙවන්න ඉඩ දෙන්න? ”
“නිදහසේ කියන්නෙ එක එක උන් එක්ක බුදියගෙන වෙන්න ඇති නේද?”
එයා එකපාරටම මං කියාගෙන ආව කතාව කපලා දැම්මා.
“ඔයාට තේරෙන්නේ නෑ මේඝා. ඔයාට තේරුංගන්න ඕනත් නෑ. ඔයාට ඕන එක දෙයයි. ඒ තමයි මගෙන් ගැලවෙන්න.”
මං ඇත්තටම උන්නෙ කරකියාගන්න දෙයක් නැතුව.
“ඔයා හිතනවා නේ මං මේක අත ඇරලා දායි කියලා? ඔයාට එහෙම මගෙන් ලේසියෙන් ගැලවිලා යන්න මම ඉඩ දෙයි කියලා?”
එයා හෙමින් හිනාවුණා.
“නෑ මේ පාර මං එහෙම කරන්නෙ නෑ. මේ පාර මම කීයටවත් ඔයාව මිස් කරගන්නෙ නෑ මේඝා.”
මගේ ඇඟ සීතල වෙලා ගියේ ඒ වචන වලට නෙවෙයි ඒ වචන අස්සෙ හැංගිලා තිබිච්ච තර්ජනේට.
“ඔයාට මගෙන් හැංගෙන්න බෑ මේඝා. ඔයා කා එක්ක කතා කරත් මට පේනවා. ඔයා ඩිලීට් කරත් මට හොයාගන්න පුළුවන්. ඔයාගෙ හැම දෙයක්ම දැන් තියෙන්නෙ මගේ කන්ට්රෝල් එකේ.”
මගේ අත සින්ක් එක අල්ලගෙන තද වුණා.
“මතින්ද්ර මේක වැරදි ප්ලීස් ඔයා මේක නවත්තන්න”
“එහෙනම් ඇත්ත කියනවා.”
“මං ඕල් රෙඩි කිව්වා මනුස්සයෝ. මොන ඇත්තක් ගැනද ඔයා මේ කියන්නෙ?”
“නෑ.ඔයා තාම මට කියලා නෑ. ඔයා කා එක්කද හිටියේ. ඔයා මට වඩා කාටද ඉම්පෝටන්ස් දෙන්නේ. ඔයා මට බොරු කියනවද කියලා.”
“මං එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි” එහෙම කියද්දි අසරණකමටම මට ඇත්තටම ඇඬුනා. “මං ඔයාට බොරු කියලා නෑ”
“ඔප්පු කරන්න.”
“කොහොමද?”
“මගෙන් දේවල් හංගන එක නවත්තලා.”
“මං ඔයාගෙන් මොනවත් හංගලා නෑ”
“එහෙනම්”එයා තත්පරයක් නතර වුණා.
“ඔයාට ප්රශ්නයක් තියෙන්න විදියක් නෑනෙ මේ සෝශල් මීඩියා නැතිව ඉන්න.”
මං ඇත්තටම උන්නෙ දරාගන්න බැරි මානසික පීඩනේක. මං හිතුවෙ මගෙ ඔලුව මේ දැන් දැන් පුපුරාවි කියලා.
“ඇයි මතින්ද්ර මගෙන් මෙහෙම පලිගන්නෙ? මං මොන වරදක් කරාටද?” මං හෙමින් ඇහුවා. ඇත්තටම මං ඒ ප්රශ්නෙ ඇහුවෙ මාර අසරණ විදියට. බාතෘම් එකේ බිත්තියට පිට දීලා බිම වාඩිවෙලා අඬන්නවත් පණ නැතුව ඔබේ පණ නැතුව හුලං ගිය බැලුමක් වගේ.
“නෑ…”එයා හෙමින්ම කියනවා,
“මං මේ ඔයාගෙන් පලිගන්නෙ නෑ. මං මේ ඔයාට පාඩමක් උගන්නන්නෙ ඔයා මට රිද්දුව එකට.”
“ප්ලීස් මතින්ද්. අනේ මතින්ද්ර ඔයා එක පාරක් මාව දාල ගිය වෙලාවෙ මං මැරෙන්න පවා ගියා මතින්ද්ර. මට ඕන උනේ මැරෙන්න මතින්ද්ර. මං හිතුවා මැරුන නම් මේ හැම දුකක්ම ඉවරනෙ කියලා. මට එවෙලෙ මැරෙන්න බැරි උනා මතින්ද්ර. මං හරිම අමාරුවෙන් මතින්ද්ර ආයෙ වතාවක් මේ ජිවීතේ ගොඩගත්තෙ? ඇයි ඔයා ආයෙ වතාවක් මාව මෙහෙම අගාධෙකට තල්ලු කරලා දැම්මෙ? ඇයි මට මෙහෙම මානසික පීඩනයක් දෙන්නෙ? මං මොකද්ද මතින්ද්ර ඔයාට කරපු වරද? මං ඔයාට කරපු එකම වරද ඔයාට ආදරේ කරපු එක විතරයි මතින්ද? එදත් අදත් මං ඔයාට කරපු එකම වරද ඔයාට ආදරේ කරපු එක මතින්ද්ර. ඒ හන්දද ඔයා මට මෙහෙම වද දෙන්නෙ? මාව මරලා දැම්මා නම් මීට වඩා හොඳ නැද්ද?” මං ඒ වචන පේළියම කියලා දැම්මෙ එක කඳුලු බිංදුවක්වත් ඇහෙන් වට්ටන්නෙ නැතුව ඔහේ නිකන් කියන්නං වාලෙ. මට දැනුනා ඩිප්රෙශන් ආයෙ වතාවක් මාව හෙමින් සැරේ තුරුලු කරගෙන කියන එක.
“ඉගෙන ගන්න.” එහෙම කියලා මතින්ද්ර කෝල් එක කට් කරා. මං ෆෝන් එක අතේ තියාගෙනම බාත්රූම් එකේ බිත්තියට හේත්තු වෙලා හිටියා. මට ඕන උනේ ඔලුව අස්සෙ තියෙන වේදනාව, බර එලියට දාගන්න හයියෙන් අඬන්න. ඒත් කඳුලු ඇස්වලට ආවෙ නෑ. අඬන්න මට කඳුළු තිබ්බෙ නෑ. හරියට මාව කවුරුහරි හෙමින් කන්ට්රෝල් කරනවා වගේ.
මං හිතුවෙ මේක නිකන්ම නිකන් සම්බන්ධයක් කියලා.
හැබැයි දැන් මේක ගේම් එකක්. මං හිරවෙච්ච ගේම් එකක් බව මටම තේරෙනවා.
මං කොච්චර වෙලා එහෙම හිටියද කියලා මට මතක නෑ. බාතෘම් එකේ දොරට කවුරුහරි තට්ටු කරද්දි තමයි මං ඒ කලන්තෙ ගතියෙන් එලියට ආවෙ.
“මේඝා… ඔයා ඉන්නව ද?” ඒ රුවිනිගේ හඬ.
මං කඳුළු පිහිදගන්න ට්රයි කරා.
“කියන්න”
“සෙකියුරිටි එකෙන් කෝල් එකක් ආවා කවුරුහරි ඔයාව හම්බෙන්න ඇවිත් කියලා.”
මගෙ හාට් බීට් එක නතර වුනා.
“කවුද කියලා කිව්වද?”
