ජීවිතේ කියන්නේ හැම තිස්සෙම දුවන්න ඕන, ලොකු ලොකු ඉලක්ක පස්සේ පන්නන්න ඕන මහා සටන් බිමක් කියලා කවුරු හරි ඔයාගේ ඔළුවට දාලා තියෙනවද?
හැමදාම උදේට ඇහැරෙන්නේ මොකක් හරි නොනිමෙන තරඟෙකට ලෑස්ති වෙනවා වගේ ලොකු බරකින්ද?
“මට තවම මේ දේ නෑනේ, මම තවම අතනට ගියේ නෑනේ” කියලා හිත හිතා, ඔයා ඔයාටම නොදැනී හෙම්බත් වෙනවා ඇති. හැබැයි මට ඔයාට කියන්න ඕන, ජීවිතේ ඇත්තම ලස්සන, ඇත්තම සැනසීම හැංගිලා තියෙන්නේ ඔය අපි හඹායන ලොකු ලොකු මාලිගාවල නෙවෙයි, අපි නොහිතන, අපි මඟහරින හරිම පුංචි දේවල් අස්සේ.
අපි හිතන්නේ සතුටු වෙන්න නම් ලොකු සල්ලියක්, මහ ඉහළ රස්සාවක්, නැත්නම් ලෝකෙම වර්ණනා කරන පර්ෆෙක්ට් ජීවිතයක් තියෙන්න ඕන කියලා. හැබැයි ඒ ලොකු හීන පස්සේ දුවන අතරේ, මේ මොහොතේ ඔයාට විඳින්න තියෙන පුංචි සතුටු ඔයා කී පාරක් නම් මඟඇරලා ඇද්ද?
පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්න… මහන්සි වුණු දවසක අන්තිමට, හිත නිවෙන ලස්සන සිංදුවක් අහන ගමන් බොන උණුසුම් කෝපි කෝප්පයක සුවඳ අස්සේ කොච්චර සැනසීමක් තියෙනවද?
වත්තෙ හරි බැල්කනියෙ එක කෙළවරක වවපු පුංචි පැළයකින් අලුතෙන්ම දාපු කොළ පාට දල්ලක් දකිද්දී හිතට දැනෙන ඒ සතුට කොච්චර ලොකුද?
නැත්නම් හැමදේම එපා වෙලා ඉන්න වෙලාවක, ඔයාගේ හිතේ තියෙන හැම හැඟීමක්ම කිසිම විනිශ්චයකින් තොරව අහගෙන ඉන්න ආදරණීය මනුස්සයෙක් ළඟින් ඉන්න එක කොච්චර ලොකු හයියක්ද?
මේ වෙලාවටත් අපේ මොළයයි හිතයි හැසිරෙන්නේ මාරම මුරණ්ඩු විදියට.
“ඕවා මොන සතුටක්ද? මිනිස්සු කොහොමද දියුණු වෙන්නේ? තව මහන්සි වෙලා වැඩ කරපන්, ලොකු තැන්වලට පලයන්!” කියලා මොළේ මේ වෙලාවට කියනවා. හැබැයි හිත නම් කියන්නෙ වෙනස්ම කතාවක්. එයා කියනවා මෙන්න මෙහෙම, “ඒ වුණාට මට මේ නිහඬ, නිස්කලංක බව, මේ පුංචි වෙලාව මාරම සුවපහසුවක්. මට මේ මොහොතේ හුස්ම ගන්න දෙන්න” කියලා.
අපි ලෝකෙට පේන්න හැමදාම “ශක්තිමත් කෙනෙක්” වෙන්න උත්සාහ කරනවා.
ඒ වෙස්මුහුණ ඇතුළේ ඉඳන් අපි හැම තිස්සෙම කරන්නේ දේවල් එකතු කරන එක. හැබැයි ජීවිතේ ලස්සන වෙන්නේ දේවල් එකතු කර කර බදාගන්න කොට නෙවෙයි, තියෙන දේ හරිම සරලව විඳින්න පුරුදු වුණාමයි.
හවස් වරුවක ගෙවත්තට වැටෙන හෙවනැලි දිහා බලාගෙන ඉන්න එක, ජනේලෙන් එන පිරිසිදු හුළඟට මූණ අල්ලන් ඉන්න එක, නැත්නම් හිතට හරිම ළඟ පොතක පිටු පෙරලන එක, මේ හැම පුංචි දෙයක්ම ඔයාගේ මනස සුවපත් කරන දිව්යඖෂධ වගේ.
ලස්සන ජීවිතයක් කියන්නේ ප්රශ්න නැති ජීවිතයක් නෙවෙයි. ප්රශ්න මැද වුණත්, තමන් වෙනුවෙන් පුංචි අවකාශයක් වෙන් කරගන්න දන්න, ඒ සරල බව අස්සේ සැනසීම දකින ජීවිතයක්.
ඔයාට වගේම මටත්, අපිට වගේම අනිත් අයටත් මේ ලෝකේ දුවලා දුවලා මහන්සියි.
ඒ නිසා අදම, මේ මොහොතේම ඔයාගේ ඒ හෙම්බත් වුණු හිතට හීනියට තට්ටු කරලා කියන්න
“ජීවිතේ ලස්සන වෙන්න මහ ලොකු දේවල් ඕන නෑ, මට මේ පුංචි මොහොත ඇති” කියලා.
එතකොට ඔයාට දැනේවි, හිත ඇතුළේ තිබුණු මහා බරක් නිදහස් වෙලා, හරියට නිකන් මල් සුවඳක් පිරුණු ලස්සන සුළඟක් හිත පුරාම හැමුවා වගේ පුදුමාකාර සැහැල්ලුවක්.
