be_silent_noovel
" ගුඩ් මෝනින් සර්..!"
සචින්ද්ර එසේ පවසා මඳ සිනහවක් මුවට නඟා ගත්තේය.
" මොකෝ උඹ හිනාවෙන්නේ ?"
" නෑ.. නෑ.. නිකන්.."
" කියහන් මගෙන් ගුටි කන්නැතුව "
" නෑ...
" මනූ... , පරක්කු වෙන්නැද්ද ? ඔය ඇඳුමත් පොඩි වෙනවා . "
නෙත්යා බොහෝ අපහසුවෙන් ඔහුගෙන් මිදුණාය.
" එළවන්නමයි හදන්නේ "
එවර ඈ චිරිස් ගා සිනහ සුණාය.
"...
" අනේ.. අම්මේහ්.. මේකිගේ මූණ තියන හිනාව බලපන්කෝ ජාන්වී.. කටින් විතරක් නෙමෙයි මුළු මූණෙන්ම හිනා වෙනවා.. "
වීඩියෝ ඇමතුමේ සිටිනා තරුණිය එසේ පවසා සිනාසුණු අතර...
" ඒ දවස්වල මෙහෙ හිටපු මිනිස්සු කිසි කෙනෙක් දැන් නෑ විජේවර්ධන මහත්තයා. විජේවර්ධන මහත්තයා උනත් මේ දැක්කේ කොයි කාලෙකින්ද ?"
වයසක මිනිසා එසේ පවසා ලෙංගතු...
" බෝලේ...!"
" මං එළියේ මනූ..."
" මොකද කරන්නේ ?"
" අනේ.. පේර ගෙඩියක් තියනවා කඩලා දෙන්නකෝ.."
මනුහස් මුව සිනහවකින් සරසා ගෙනම ගෙමිදුලට බැස්සේය. ඉන් පසුව අත මායිමේ...
නෙත්යා ආපසු හැරී කරාමය හැර දෑත සෝදන්නට වූවාය. මඳ වේලාවක් ඈ දෙස බලා සිටි මනුහස් නිහඬවම යළි හැරී යන්නට ගියේය. ඔහුගේ අමුත්තක් වැටහුණු නෙත්යා...
" හැබැයි කාලෙත් එක්ක මයන් ඒ දේවල් අමතක කරාට අනිත් උන්ට එහෙම බැරි උනා. ඒත් ඒ හැම එකාවම මයන් උගෙ සල්ලි වලින් සයිලන්ස් කළා....
" මං පිච්ච මල අතේ තියාගෙන වඩිවේල් දිහා බලන් හිටියම එච්චර වෙලා මං කරන්නේ බොරු වැඩක් කියලා කියව කියව හිටිය වඩිවේලුත් ගොළු වෙලා වගේ...
" වඩිවේල්ගේ පවුලේ තව කවුද හිටියේ ?"
" වඩිවේලුයි , දුවයි , වඩිවේල්ගේ අම්මයි විතරයි. වඩිවේල්ගේ නෝනා දුව පොඩි කාලෙම නැති වෙලා තිබුණා. නිතර නිතර...
" මනූ මේ.. !"
ජංගම දුරකතනයේ තිබූ ජායාරූප කිහිපයක් එහා මෙහා කරවමින් නෙත්යා මනුහස් හට අලංකාර පරිසරයන් සහිත ජායාරූප පෙළක් පෙන්වූවාය.
" කොහෙද ස්විස්ටර්ලන්ඩ් ද ?"
"...
