“අපේ තාත්තා කියන්නෙ මාර ස්ට්රෝන්ග් මනුස්සයෙක් ආකර්ෂා. මේ දැන් ඉන්න විදියයි තාත්තා ඉස්සර උන්න විදියයි දෙකම මම දැකලා තියෙන හන්දා වෙලාවකට මටම හිතාගන්න බෑ...
නුලාරා තම සැමියා සමග වෛද්යවරයා හමුවට ගියත් ඔහුගේ වදන් සියයකට ඇය ලබා දුන්නේ එක පිළිතුරකි. වෛද්ය සොහාන් එදිනක් පැවසූයේ ඇයත් දරුවාත් හොඳ සෞඛ්ය තත්වයක...
" ස්.. ස.. සයුල් තමුන්ට පිස්සු. හොඳටම පිස්සු. "
වෙව්ලන දෙතොලින් කණගාටුව සේම කෝපය පිරී ඉතිරී ගිය හඬක් නැඟෙන්නට විය. වේගයෙන් සුසුම් ළමින් සඳැස්වි දෙස...
මෙච්චර දවසක් අතනින් මෙතනින් එළියට පැන පැන, බඩු අවුස්ස අවුස්ස පිස්සු නට නට උන්න කවීන්ලගෙ පිස්සු හැදිච්ච තාත්තා මෙදා පොටේ අල්ලලා තියෙන්නෙ එසේ මෙසේ...
“මම නුලාරාගෙන් ඒ වගේ දෙයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ.”
අවසන චාරුක පැවසූයේ මද හඬකින්ය.
“නුලාරා ගැන වැරදියට හිතන්න එපා චාරුක. කවද හරි දවසක එයාට ඔයා නැති වෙයි...
" සඳා..!"
විමර්ෂාගේ හඬින් තිගැස්සුණු සඳැස්වි වහා කොපුල් දිගේ රූරා වැටුණු කඳුළු බිඳු කිහිපය පිසදා දැමුවාය .
" උඹ අඬනවද බං ?"
ඈ අසලින්ම ගල් බංකුවේ පසෙකින්...
කවීන් තත්පර ගාණක් ආකර්ෂා දිහා බලන් උන්නෙ හරියට කියන්න කිසිම දෙයක් නෑ වගේ. ආකර්ෂා බලන් උන්නෙ ඒ තත්පර ගාණ කල්ප ගාණක් දිගයි වගේ. හැබැයි...
ජීවිතයට මේ පැමිණ ඇත්තේ අනපේක්ෂිත කුණාටු සමයක් යැයි චාරුකට සිතුණේ පසුදා උදෑසනත් නුලාරා හරි හැටි මුහුණ නොදී සිටියදීය. ඔහු උදෑසන කෑම මේසයට වාඩිවූයේ තනිවමය.
“අද...
" ශාක්යා..! ශාක්යා..! "
මුළුතැන්ගෙහි සිටි ශාක්යා ඉදිරිපස ගෙමිදුලේ නතර කළ මෝටර් රථයේ හඬද , ආලින්දයෙන් ඇසුණු කටහඬද හඳුනාගත්තද වෙනදාට ඉදිරියට දිව යන කෙළිලොල් තරුණියව...
“ඒ ඉන්නේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි ආකර්ෂා. ඒ මගේ තාත්තා.”
කවීන්ගේ කටින් ඒ වචන ටික පිටවුණේ මහා බර හුස්මකුත් එක්ක.
ඒ එක්කම මිනිහා ඇඳ විට්ටමට ඔලුව තියාගෙන...
