දෛවය පරදා ඔටුන්න දිනූ ලාදුරු රජු

හිතන්න වයස අවුරුදු නවයක පොඩි ළමයෙක්ට එයාගේම ඇඟෙන් මරණ වරෙන්තුවක් ලැබුණොත් මොන වගේ වෙයිද?

ඒ කියන්නේ කිසිම වැරදක් නොකර, සතුරු හමුදාවකින්වත්, හැංගිලා හිටපු ඝාතකයෙක්ගෙන්වත් නෙවෙයි ඒ මරණ වරෙන්තුව ලැබුණේ. තමන්ගේම ශරීරයෙන්.

12 වැනි සියවසේදී ලාදුරු කියන්නේ මුළු ලෝකයම හීනෙන්වත් දකින්න බය වුණු දරුණුම ලෙඩක්. ඒ කාලේ මේ ලෙඩේ හැදුණු අයට වුණේ සමාජයෙන් කොන් වෙලා, තනි වෙලා, මුළු ඇඟම දියවෙලා යනකන් අසරණව බලාගෙන ඉන්න. ඉතින් මේ වගේ දරුණු ලෙඩක් හැදුණු පොඩි ළමයෙක් වැඩි කල් ජීවත් වෙයි කියලා කවුරුත් හිතුවේ නැහැ. 

එහෙමෙකේ රටක් පාලනය කරයි කියලා හිතන්නවත් පුළුවන්ද?

හැබැයි එක කොල්ලෙක් ඒ හැම අභියෝගයක්ම කණපිට හැරෙව්වා. එයා නිකම්ම ජීවත් වුණා විතරක් නෙවෙයි

එයා රජෙක් වුණා!

ඒකත් නිකම්ම නිකම් රජෙක් නෙවෙයි. මධ්‍යකාලීන ඉතිහාසයේ බිහිවුණු සුපිරිම පාලකයෙක් විදියට. තමන්ගේ අසිපතවත් හරියට අල්ලන්න බැරි තරමට ඇඟ පණ නැති වෙද්දීත්, එයා හමුදාව ඉස්සරහින්ම මෙහෙයවලා, දිනන්න බැහැයි කියපු යුද්ධ දිනුවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒ කාලේ මුළු ලෝකයම හොල්ලගෙන හිටපු දක්ෂතම හමුදා නායකයෙක් වුණු සලාඩින් ට කෙලින්ම මුහුණ දෙන්න තරම් එයා නිර්භීත වුණා.

ඒ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, ජෙරුසලමේ ලාදුරු රජු විදිහට අදටත් ඉතිහාසයේ රන් අකුරින් ලියවිලා තියෙන හතරවැනි බෝල්ඩ්වින් (Baldwin IV) රජතුමා.

දෛවයෙන් ලියවුණු ළමා කාලය

බෝල්ඩ්වින් උපන්නේ 1161 දී. එයාගේ තාත්තා ජෙරුසලමේ පළමුවැනි අමල්රික් රජතුමා. ක්‍රිස්තියානි ලෝකයේ තිබුණු වටිනාම වගේම වැදගත්ම රාජධානියක උරුමක්කාරයා වුණු නිසා, එයාගේ අනාගතය සර්වප්‍රකාරයෙන්ම සාර්ථක වෙයි කියලා තමයි හැමෝම හිතුවේ.

හැබැයි, එයාට වයස අවුරුදු නවය වෙද්දී කවුරුත් බලාපොරොත්තු නොවුණු අමුතු දෙයක් වුණා.

දවසක් බෝල්ඩ්වින් යාළුවෝ එක්ක සෙල්ලම් කර කර ඉද්දී, යාළුවෝ එයාගේ අත හීරුවා, හැපුවා. හැබැයි පුදුමේ කියන්නේ බෝල්ඩ්වින්ට කිසිම රිදීමක් දැනුණේ නැහැ. එයාගේ ගුරුවරයා වුණු විලියම් ඔෆ් ටයර් (William of Tyre) ට තේරුණා මොකක් හරි ලොකු අවුලක් තියෙනවා කියලා. ඇත්තටම ඒ අත හිරිවැටීම තමයි ලාදුරු රෝගයේ මුල්ම ලක්ෂණය වුණේ.

ඒ කාලේ මේ ලෙඩේට කිසිම බෙහෙතක් තිබුණේ නැහැ.

සාමාන්‍ය කෙනෙක්ට මේ ලෙඩේ හැදුණා නම් සිද්ධ වෙන්නේ නින්දා අපහාස විඳගෙන, සමාජයෙන් කොන් වෙලා මැරිලා යන්න. හැබැයි බෝල්ඩ්වින් කුමාරයෙක් වුණු නිසා එයාට ඒ වගේ ඉරණමකට මුහුණ දෙන්න වුණේ නැහැ. රාජකීයයන් එයාව හැංගුවේ නැහැ. ඒ වෙනුවට, එයා වැඩි කල් ජීවත් වෙන එකක් නැහැ කියලා හැමෝම සැක කරද්දීත්, එයා දිගටම තමන්ගේ ඉගෙනීම් කටයුතුයි, රජෙක් වෙන්න ඕන කරන යුද පුහුණුවීම් කටයුතුයි කරගෙන ගියා.

අවුරුදු දහතුනෙන් ඔටුන්න හිසට

1174 දී කිසිම කෙනෙක් බලාපොරොත්තු නොවුණු විදිහට බෝල්ඩ්වින්ගේ තාත්තා මියගියා.

එතකොට බෝල්ඩ්වින්ට වයස අවුරුදු දහතුනයි. හිතන්න, ලාදුරු ලෙඩෙන් පීඩා විඳින අවුරුදු 13ක පොඩි කොල්ලෙක් එකපාරටම ජෙරුසලමේ රජතුමා බවට පත්වුණා කිව්වම.

ඒ වෙද්දී එයාගේ රාජධානිය වටකරලයි තිබුණේ සතුරු කණ්ඩායම් කීපයක්ම. ඒ අතරින් ප්‍රධානම තර්ජනය වුණේ සුල්තාන් සලාඩින් . සලාඩින් කියන්නේ මුළු කලාපයම එකතු කරලා ජෙරුසලම ආපහු තමන්ගේ යටතට ගන්න දිවුරාගෙන හිටපු, අති දක්ෂ මුස්ලිම් නායකයෙක්.

ගොඩක් අය හිතුවේ මේ අසනීප වුණු පොඩි රජ්ජුරුවන්ට සලාඩින් ඉස්සරහා හිටගන්නවත් බැරිවෙයි කියලා. හැබැයි හැමෝගෙම අනාවැකි වැරදුණා.

සටන් බිමේ වීරයා

මධ්‍යකාලීන යුගයේ හැටියට රජෙක් වුණාම හමුදාව ඉස්සරහින්ම ඉන්න ඕනේ. සෙබළුන් එක්කම එකට සටන් බිමට ගිහින් ඒ හැම අවදානමකටම මුහුණ දෙන්න ඕනේ.

ලාදුරු ලෙඩේ දවසින් දවස දරුණු වෙද්දීත් බෝල්ඩ්වින් මාළිගාවට වෙලා හැංගිලා ඉන්න ලෑස්ති වුණේ නැහැ.

ඇඟ පුරාම ලෙඩේ පැතිරිලා ශරීරය දුර්වල වෙද්දීත්, එයා අති දක්ෂ අශ්වයෙක් පදවන්නෙක් වගේම නොසැලෙන හමුදා අණදෙන නිලධාරියෙක් විදිහට නමක් දිනාගත්තා. එක අතකින් විතරක් අශ්වයාගේ කටකලියාව පාලනය කරමින්, එයා තමන්ගේ හමුදාව මෙහෙයවන්න පෙරමුණටම ගියා.

එයාගේ ජීවිතයේ වටිනාම වගේම ඓතිහාසිකම ජයග්‍රහණය වාර්තා වුණේ 1177 දී. ඒ මොන්ට්ගිසාර්ඩ් සටනේදී (Battle of Montgisard).

සලාඩින්ගේ දැවැන්ත හමුදාවට එරෙහිව බෝල්ඩ්වින් රජතුමා ඉතාම සුළු පිරිසකුත් එක්ක නොබියව, හිතාගන්න බැරි තරම් දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කළා. කවුරුත් හිතපු නැති විදිහට, කුරුස යුද්ධ හමුදාව සලාඩින්ගේ සේනාව සුනුවිසුනු කරලා, සලාඩින්ට සටන් බිමෙන් පලායන්නම සැලැස්සුවා.

මේ ජයග්‍රහණයෙන් මුළු ලෝකයම හොල්මන් වුණා.

ඇඳෙන් නැගිටගන්නත් අමාරු, අසනීප වුණු තරුණ රජෙක් ලෝකයේ හිටපු බලවත්ම වගේම දක්ෂතම හමුදා නායකයෙක්ව පරද්දලා තිබුණා. ජෙරුසලමේ වැසියන්ට බෝල්ඩ්වින් කියන්නේ නිකම්ම පාලකයෙක් නෙවෙයි, එයා නිර්භීතකමේ ජීවමාන සංකේතයක් වුණා.

තමන්ගේම ඇඟත් එක්ක කරපු යුද්ධය

පිටතින් ආපු සතුරන්ව සටන් බිමේදී පරද්දන්න බෝල්ඩ්වින්ට පුළුවන් වුණත්, එයාගේ ඇඟ ඇතුළෙන් කෙරෙන තවත් දරුණු යුද්ධයකින් එයා හෙමින් හෙමින් පරදින්න පටන් ගත්තෙ ඔය කාලෙදිමයි.

ලාදුරු ලෙඩේ එයාගේ මුළු ඇඟම දවසින් දවස විනාස කරලා දැම්මා.

කාලයත් එක්කම ඇඟ පුරාම තුවාල මතු වෙන්න ගත්තා. පෙනීම ටිකෙන් ටික අඩු වෙලා ගිහින් අන්තිමේදී එයා සම්පූර්ණයෙන්ම අන්ධ වුණා. ඇවිදින එකත් ලොකු අභියෝගයක් වුණු අතරේ, නිතර නිතර හැදෙන උණ නිසා එයා අන්තෙටම දුර්වල වුණා.

හැබැයි ඒ මොනවා වුණත් එයාගේ හිතේ තිබුණු හයිය, නොසැලෙන අධිෂ්ඨානය චුට්ටක්වත් අඩු වුණේ නැහැ.

ඉතිහාස පොත්වල සඳහන් වෙන්නේ බෝල්ඩ්වින් කවදාවත් තමන්ගේ ලෙඩේ ඉස්සරහට දාලා අසරණ වෙන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ කියලා. අද කාලේ චිත්‍රපටවල, කතාවල පෙන්වනවා වගේ එයා නිතරම වෙස්මුහුණක් පිටුපස හැංගිලා හිටියා කියන්න පැහැදිලි සාක්ෂි නැහැ. ඒ වෙනුවට එයා තමන්ගේ රෝගී තත්ත්වය කොච්චර දරුණු වුණත්, තමන්ගේ ජනතාව ඉස්සරහට ගියා, රට පාලනය කරන්න පුළුවන් උපරිමයෙන්ම කටයුතු කළා.

ලෙඩේ දරුණු වෙන්න වෙන්න, ජෙරුසලමේ මිනිස්සු එයාට තවත් ආදරය කරන්න, ගරු කරන්න පටන් ගත්තා.

මොකද එයා විඳින දරුණු වේදනාව හැමෝම ඇස් දෙකෙන්ම දැක්කා. ඉතින් ඒ වගේ තත්ත්වයක ඉඳලා එයා ලබපු හැම පුංචි ජයග්‍රහණයක්ම මිනිස්සුන්ට දැනුණේ ලොකු ආශ්චර්යයක් වගෙයි.

ජනතාවගේ ආදරය දිනාගත් රජු

බෝල්ඩ්වින්ගේ අසනීප තත්ත්වය දරුණු අතට හැරෙද්දී, එයාට තේරුණා තවදුරටත් ශාරීරිකව රටක් පාලනය කරන්න තමන්ට ශක්තියක් නැහැ කියලා. ඉතින් එයා ඉතාම නිහතමානීව තමන්ගේ රජකමෙන් අයින් වෙන්න කැමැත්ත ප්‍රකාශ කළා.

හැබැයි පුදුමෙකට වගේ, ජෙරුසලමේ වැසියන් ඒකට එකඟ වුණේම නැහැ

මොකද මිනිස්සු එයාට ඒ තරමටම විශ්වාස කළා. එයාට ගරු කළා. එයා කොච්චර දුර්වල වෙලා හිටියත්, ජෙරුසලමට ලැබෙන්න ඉන්න හොඳම නායකයා එයාම විතරයි කියලා මිනිස්සු මුළු හදවතින්ම විශ්වාස කළා. සාමාන්‍යයෙන් රජෙක්ගේ බලය සහ වටිනාකම එයාගේ ශාරීරික ශක්තියෙන් මනින මධ්‍යකාලීන යුගයේ, මේ වගේ ආදරයක්, ගරුත්වයක් ලැබෙනවා කියන්නේ හිතාගන්නවත් බැරි පුදුම සහගත දෙයක්.

ඒ වෙනකොට බෝල්ඩ්වින්ගේ ලොකුම ආයුධය වුණේ එයාගේ අතේ තිබුණු කඩුව නෙවෙයි, මිනිස්සුන්ගේ හදවත් තුළ එයා ගැන තිබුණු ඒ භක්තිය සහ ආදරය.

සුවිශේෂී පාලනයක අවසානය

1185 දී, වයස අවුරුදු විසිහතරක් වගේ ඉතාම තරුණ වයසකදී හතරවැනි බෝල්ඩ්වින් රජතුමා මෙලොවින් සමුගත්තා.

ඒ කාලේ හැටියට හැමෝම හිතාගෙන හිටපු විදිහට නම්, එයාට කවදාවත් ඔටුන්නක් හිමිවෙන්න විදිහක් තිබුණේ නැහැ. හමුදාවන් මෙහෙයවන්න ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ. කුරුස යුද්ධ ඉතිහාසයේ බිහිවුණු ගෞරවනීයම පාලකයෙක් වෙන්න ඉඩක් තිබුණේම නැහැ.

හැබැයි, එයා ඒ හැම දෙයක්ම සාර්ථකව කරලා පෙන්වුවා.

එයා රජකම් කළේ අවුරුදු එකොළහක්  වගේ කෙටි කාලයක් විතරයි. හැබැයි එයාගේ ඒ වීර කතාව සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ මුළු ලෝකයේම දෝංකාර දුන්නා.

ගොඩක් රජවරුන්ව මිනිස්සු මතක තියාගන්නේ ඔවුන් අල්ලගත්ත රටවල්, දිනපු යුද්ධ නිසයි.

හැබැයි හතරවැනි බෝල්ඩ්වින්ව මිනිස්සු අදටත් මතක තියාගන්නේ, සාමාන්‍ය ඕනෑම කෙනෙක්ව මානසිකව වට්ටලා විනාශ කරලා දාන දරුණුතම දෛවයකට එයා දණනමන්න ලෑස්ති වුණේ නැති නිසයි.

තමන්ගේ ශරීරය තමන්ට ද්‍රෝහි වෙද්දීත් එයා රට පාලනය කළා. හැමෝම එයා ගැන සැක කරද්දීත් එයා නොසැලී සටන් කළා. මිනිස්සුන්ව බය කරලා නෙවෙයි, තමන්ගේ ඇදහිය නොහැකි ජීවන ශක්තියෙන් එයා මිනිස්සුන්ගේ පක්ෂපාතීත්වය දිනාගත්තා.

අවුරුදු අටසියයකටත් වඩා කාලයක් ගතවෙලත්, තමන්ගේ අසනීපයත්, දෛවයත් එක්ක තනිවම සටන් කරපු මේ තරුණ රජුගේ රූපය අදටත් ඉතිහාසඥයන්ව, සිනමාකරුවන්ව වගේම ලෝක වටේ ඉන්න මිලියන ගණනක් මිනිස්සුන්ව මවිතයට පත්කරනවා.

මොකද, බෝල්ඩ්වින් රජතුමාගේ කතාව ඇත්තටම ලාදුරු ලෙඩක් ගැන කතාවක් නෙවෙයි.

ඒක, තමන්ගේ ජීවිතයට එන බාධක සහ සීමාවලට තමන්ගේ අනාගතය තීරණය කරන්න ඉඩ නොදී, මිනිසෙකුට කරන්න පුළුවන් උපරිම දේ මොකක්ද කියලා ලෝකයටම ඔප්පු කරපු අසිරිමත් මිනිසෙකුගේ වීර කතාවක් නිසා!