"ඔයා මොකටද ඒ මනුස්සයව හම්බෙන්න ගියේ? බක පණ්ඩිත වැඩනෙ කරන්නෙ!" සෙනෙවිරත්න මහත්තයා ඇඳ විට්ටමට බර වෙන ගමන් ආපහු සැරයක් කෑගැහුවා. ඒ මනුස්සයගේ හුස්ම වැටෙන...
"පුළුවන් දෙයක් කරනවා?"
කවීන් තමන්ගේ ටයි පටිය බුරුල් කරන ගමන්, හති දාලා, මූණටම නැවීගෙන දුන්න ඒ ටෝක් එකට කෙල්ල නෙවෙයි පොඩ්ඩක්වත් ගැස්සුණේ. අනික ඉතින් එහෙම...
“බොරු කියලා මිනිස්සුන්ගෙ නම සවුත්තු කරන්න ලැජ්ජ නැද්ද ඕයි?” කියාගෙන කවීන් වික්රමසිංහ ඇඟට කඩං පනිද්දි තමයි ආකර්ශා හරියටම දැක්කෙ සත්ත්වයා කවුද කියලා. අඩි හයක්...
"කවීන්... තමුන්ට මං සෙල්ලම් කරන්න දීපු කාලේ ඉවරයි කිව්වා මතකයිනේ? මං උදේ වට්සැප් එකට දාපු මනමාලියන්ගේ ෆොටෝ ටික බැලුවද? කියනවා බලන්න ඕකෙන් මොන කෙල්ලටද...
"තමුසෙට මං කී පාරක් කියන්න ඕනෙද ශෙහාරා, මගේ රූම් එක ඇතුළට කිසිම දෙයක් අන් ඕර්ගනයිස්ඩ් විදිහට එන්න බැහැ කියලා? මේකද තමුසෙගේ අවුරුදු දෙකක සෙක්රටරි...
ජීවිතේ කියන්නේ එක එක පාටවල් තියෙන කැන්වස් එකක් වුණාට, සමහර වෙලාවට අපේ ජීවිතේට පාට වැටෙන්නේ බලාපොරොත්තු වෙන විදිහට නෙවෙයි, හරියට හොද්දට ලුණු දාන්න ගියාම...
"මිස් ආකර්ෂා... පොඩ්ඩක් ධෛර්යවන්ත වෙන්න ඕන මේ වෙලාවෙ. තාත්තාගේ තත්ත්වය දැනට ෂේප්. හැබැයි තාත්තට මේක වෙලා තියෙන්නේ එකපාරටම දරාගන්න බැරි වුණු ලොකු මානසික කම්පනයක්...
