ඒ වෙලාවේ මුළු කාමරේ තිබ්බ සයිලන්ස් එක කෙල්ලගේ හිතට මාරම නොසන්සුන්කමක් ගෙනාවා කිව්වොත් හරියට හරි. ජනේලෙන් ගලාගෙන ආපු ඉර එළිය කෙළින්ම වැටුණේ අර පරණ...
තාත්තාව බදාගෙන විනාඩි කිහිපයක්ම එකදිගට හිතේ හැටියට අඬපු ආකර්ෂා, හෙමින් නැගිටලා ඇස් දෙක පිහදාගත්තේ තමන්ගේ කඳුළු දැකලා තාත්තා තවත් අසරණ වෙයි කියලා හිතුණු හන්දා.
කොළඹ...
“මං ගෙදර ගිහින් එන්න කියලා හිතුවෙ” කියලා ආකර්ෂා කවීන්ට කිව්වෙ ඔන්න ඔහොම දෙන්නා තුරුල් වෙලා කතා කර කර උන්න දවසක හවස් වරුවෙ.
“ඇයි එකපාර?”
“එකපාර නෙවි...
ආකර්ෂා වික්රමසිංහ මහත්තයව බලාගන්න වැඩේ පටන් ගත්තෙ ආන්න ඒ විදියට. මෙච්චර දවසක් උදේ දවල් රෑ වෙනසක නැතුව කාමරෙ අස්සටම වෙලා හිරවෙලා උන්න වික්රමසිංහව ගෙදර...
“අපේ තාත්තා කියන්නෙ මාර ස්ට්රෝන්ග් මනුස්සයෙක් ආකර්ෂා. මේ දැන් ඉන්න විදියයි තාත්තා ඉස්සර උන්න විදියයි දෙකම මම දැකලා තියෙන හන්දා වෙලාවකට මටම හිතාගන්න බෑ...
මෙච්චර දවසක් අතනින් මෙතනින් එළියට පැන පැන, බඩු අවුස්ස අවුස්ස පිස්සු නට නට උන්න කවීන්ලගෙ පිස්සු හැදිච්ච තාත්තා මෙදා පොටේ අල්ලලා තියෙන්නෙ එසේ මෙසේ...
කවීන් තත්පර ගාණක් ආකර්ෂා දිහා බලන් උන්නෙ හරියට කියන්න කිසිම දෙයක් නෑ වගේ. ආකර්ෂා බලන් උන්නෙ ඒ තත්පර ගාණ කල්ප ගාණක් දිගයි වගේ. හැබැයි...
“ඒ ඉන්නේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි ආකර්ෂා. ඒ මගේ තාත්තා.”
කවීන්ගේ කටින් ඒ වචන ටික පිටවුණේ මහා බර හුස්මකුත් එක්ක.
ඒ එක්කම මිනිහා ඇඳ විට්ටමට ඔලුව තියාගෙන...
“ස්ස්ස්ස්...ස්ස්ස්ස්” ගගා කවුරුහරි බිම දිගේ මහා බර දෙයක් ඇදගෙන යනවා වගේ අද්භූත සද්දෙකුයි, ඒ එක්කම කාගේදෝ හීන් බය හිතෙන කෙඳිරිලි හඬකුයි මුළු වලව්ව පුරාම...
“අනේ මන්දා ආච්චි අම්මා මං නම් කියන්නේ වලව්වකට ලේලි කෙනෙක් වෙලා එන්න ලස්සන තිබ්බට විතරක් මදි. මේ වගේ ෆැමිලි එකකට මැච් වෙන කාස්ට් එකක්...
