චායා රෝහල් ගත කල බව චරක දෙමාපියන්ට කීවේ පසුදින උදෑසනය. අම්මා කලබලවි වහා චායා දකින්නට යන්නට සූදානම් වුවද, චරක ඕ නැවැත්වුයේය. සිදුවන්නේ කුමක්දැයි කියා...
" මං අදීරා අක්කලෑ ගෙදට්ට යද්දිත් අක්කා ගෙදර ඇවිත් හිටියේ නෑ. හෝටලේට වෙලා එන්න බැරුව ඇති කියලා හිතපු නිසා මං කොච්චර අමාරු උනත් හෝටලේ...
මන්දස්මිතාගෙ ඇස් අස්සෙ මං හෙව්වෙ මං ගැන තරහක් උනත් එයාගෙ ඒ ලාවට මේකප් තවරපු ලස්සන මූණ අස්සෙ කිසිම ඉමෝශන් එකක් හොයාගන්න මට පුලුවන්කමක් තිබ්බෙ...
චායා සිදුවූයේ කුමක්දැයි විහඟිට පැවසීමටවත් උත්සුක නොවූ නිසා සියල්ල පවසන්නට සිදුවූයේ චරකටය. සස්මිත එවැන්නෙකු බව අදහා ගන්නට නොහැකිව මෙන්, විහඟි දෑස් අයාගෙන බලා උන්නාය....
එකම දුවගේ මරණේ දරාගන්න බැරි උනු අදීරාගේ තාත්තත් සුයිසයිඩ් කරන් තිබ්බා. ඉඳිඔයෙන් ඇවිල්ලා දවස් හතරක් පහක් යද්දි මං හිතුවේ පොඩි එකාට ආයේ රිකවරි වෙන්න...
“නෑ මම පාස්වර්ඩ් දෙන්නෙ ඔයා මට ඇත්ත කිව්වොතින් විතරයි”“මොකද්ද මතින්ද්ර ඔයා මේ මට කියන්න කියලා කියන ඇත්ත?” කියලා මම ඇහුවෙ කීවෙනි වතාවටද කියල ඇත්තටම...
චරක චායා දෙස බලා උන්නා පමණි. ඕ උමතුවෙන් මෙන් කියවමින් හිස දෙපසට වනමින්, හිස කේ ඇදගනිමින් හඬා වැටෙද්දී පවා චරක බලා උන්නේය.
" අයියේ .....
වේගයෙන් පැමිණි පොලිස් ජීප් රථයක් නිවසක් ඉදිරිපිට නතර කළේය. වහ වහා ඉන් පිටතට බැස ගත් ඉහල නිලධාරියෙකු ඉක්මන් අඩි තබමින් නිවස තුළට දිව ගියේය....
“මං එක දෙයක් කියන්නද මේඝා?” රුවිනි හෙමින් ඇහුවා.
එහෙම කියද්දි එයාගේ මූණේ හිනාවක් තියා හිනාවක සේයාවක්වත් තිබුණේ නැහැ. එයා හිටියේ ගොඩක් සීරියස් මූඩ් එකක. මං...
සස්මිත එවර චායා දෙස බලාගෙනම කිවේය. චායාගේ දෑස් විසල්ව ගොස් තිබුණි. මුව අයාගෙන ඕ බලා උන්නේ මහා භීතියක් දෑස් අභිමුව ඇති ලෙසය.
" බොරූ .."
ඕ...
