නිහඬ ජයග්‍රහණය

මීදුමෙන් බර වූ උස් කඳු වැටියකට මායිම් වූ “හිරු මඬල” ගම්මානයේ ඒ දිනවල පැවැතුණේ මහත් නොසන්සුන්කාරී බවකි. ඊට හේතුව වසර කිහිපයකට වරක් පැවැත්වෙන, සමස්ත පළාතේම අවධානය දිනාගන්නා මහා දර කපන්නන්ගේ තරගයයි. අවට ගම්වල සිටි ශූරයන්, ශක්තිවන්තයන් සහ ප්‍රකට කුලීකරුවන් සියල්ලෝම එකම පිටියකට රැස්ව සිටියහ.

තරගයේ අවසන් වටයට තේරී පත් වූයේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් චරිත දෙකකි.

පළමුවැන්නා විකුම්ය. ඔහු යකඩ වැනි මස්පිඬු සහිත, උරහිස් පළල්, තරුණ ජවයෙන් පිරිපුන් තරුණයෙකි. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ කෙසේ හෝ ජයග්‍රහණය අත්පත් කරගැනීමේ නොපසුබස්නා උද්‍යෝගයයි.

දෙවැන්නා මාකන්ද සීයා යි. සුදු පැහැති හිසකෙස් සහ රැළි වැටුණු සමක් හිමි ඔහු, වසර ගණනාවක් වනාන්තරය ඇසුරේ ජීවත් වූ නිහඬ, අත්දැකීම් බහුල මහල්ලෙකි. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ කිසිදු කලබලයක් නැති, මහා ජලාශයක් මෙන් සංසුන් බවකි.

තරගයේ නීතිය සරල විය. කඳු පාමුල වූ ඝන වනාන්තරයෙන් වෙන් කළ සමාන ප්‍රදේශ දෙකක සිට දවස පුරා වැඩිම ගස් ප්‍රමාණයක් කපා හෙළන තැනැත්තා ශූරයා වේ.

තරගය ආරම්භ වන සංඥාව නිකුත් වූ සැණින් විකුම් විදුලියක් මෙන් තමන්ගේ සීමාවට දිව ගියේය. ඔහු එක මොහොතක්වත් නාස්ති නොකර, තමන්ගේ මුළු ශක්තියම යොදා පොරව පහරවල් එල්ල කරන්නට විය. ඔහුගේ ශක්තිමත් බාහුවලින් එල්ල වූ පහරවල් හඬ නංවමින් වනාන්තරය පුරා දෝංකාර දුන්නේය. පැය කිහිපයක් යනවිට ඔහු ගස් ගණනාවක් බිම හෙළා තිබිණි.

අනෙක් පසින් මාකන්ද සීයා තමන්ගේ කාර්යය ඇරඹුවේ බොහොම සෙමින්, ස්ථාවර රිද්මයකටය. ඔහුගේ සෑම පහරක්ම ගසේ නිවැරදිම ස්ථානයට එල්ල විය.

ටික වේලාවකට පසු, විකුම්ට අමුතු දෙයක් තේරුම් ගියේය. වනාන්තරයේ අනෙක් පසින් ඇසුණු මාකන්ද සීයාගේ පොරෝ හඬ පැයකට වරක් සම්පූර්ණයෙන්ම නතර විය.
“නාකි සිරුරට මහන්සි දරාගන්න බැරුව ඇති. සීයා විවේක ගන්නවා ඇති,” විකුම් තමන්ටම කියාගනිමින් සිනාසුණේය. තමන්ගේ ජයග්‍රහණය ස්ථිර බව සිතූ විකුම්, විවේකයක් ගැන නොසිතා තව තවත් වේගයෙන් වැඩ කලා.

දහඩිය වගුරුවමින්, වෙහෙස නොබලා කටයුතු කළ විකුම්ගේ සිරුර ක්‍රමයෙන් තෙහෙට්ටු විය. ඔහුගේ අත් හිරිවැටෙන්නට වූ අතර, පොරවෙන් ගසට සිදුවන හානියද ක්‍රමයෙන් අඩු විය. එහෙත් ඔහු පසුබට නොවී, මොට වෙමින් පැවැති පොරවෙන්ම තව තවත් තදින් පහර දුන්නේය.

සවස තරගය අවසන් විය.

විකුම් දැඩි තෙහෙට්ටුවෙන් පෙළුණද, තමන් කපා හෙළූ විශාල ගස් ගොඩ දෙස බලා ආඩම්බරයෙන් සිනාසුණේය. නමුත් අවසන් ප්‍රතිඵලය ප්‍රකාශයට පත් කළ විට මුළු පිටියම නිහඬ විය.

ජයග්‍රාහකයා වූයේ මාකන්ද සීයා ය! ඔහු විකුම්ට වඩා සැලකිය යුතු ගස් ප්‍රමාණයක් කපා හෙළා තිබිණි.

අදහාගත නොහැකි වූ විකුම්, ප්‍රබෝධමත්ව සිටි මාකන්ද සීයා වෙත ගොස් මෙසේ ඇසීය.

“ඒක වෙන්නේ කොහොමද සීයේ? මම මුළු දවසම එක දිගට, විවේකයක් නැතුව, මගේ මුළු ශක්තියම දාලා වැඩ කළා. ඔබ හැම පැයකටම වරක් වැඩ නතර කළා. මට වඩා අඩුවෙන් වැඩ කරලා ඔබ දිනුවේ කොහොමද?”

මාකන්ද සීයා මෘදු ලෙස සිනාසී විකුම්ගේ කරට අතක් තැබීය.

“පුතේ, මගේ පොරෝ හඬ නතර වුණු හැම පාරම මම කළේ නිකම්ම නිකම් විවේක ගැනීම නෙවෙයි. මම තේ එකක් බොන ගමන්, මගේ පොරව ආයේ මුවහත් කළා.

ඔබ මොට වුණු පොරවකින් මහා ශක්තියක් යොදලා ගහට ගහද්දී, මම මුවහත් කරගත් පොරවෙන් හරිම ලේසියෙන්, අඩු ශක්තියකින් ගස කැපුවා. මගේ සිරුරට විවේකය ලැබුණා වගේම, මගේ මෙවලමත් වඩාත් කාර්යක්ෂම වුණා.”

විකුම් තමන්ගේ අතේ තිබූ මොට වූ පොරව දෙසත්, තමන්ගේ තුවාල වූ අත්ල දෙසත් බැලුවේය. ඔහුට තමන් කළ වරද වැටහිණි.

තරුණ දර කපන්නා ගෞරවයෙන් හිස නැමුවා. එදා ඔහු කිසි දවසක අමතක නොවෙන පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා.

ඔබ අද කොයිතරම් තරුණද, ශක්තිමත්ද, එහෙමත් නැත්නම් ජවසම්පන්න වුණත් ඒ ශක්තිය විතරක් ප්‍රමාණවත් වෙන්නේ නැහැ. ඔබේ දැනුම මොට වෙලා නම්, ඔබගේ උත්සාහය අඩු ප්‍රතිඵලදායක එකක් වෙනවා. ඔබ වෙහෙස මහන්සි වෙලා වැඩ කළත් අසාර්ථක වෙන්න පුළුවන්.

බොහෝ අය දිවා රෑ නැතුව වැඩ කරනවා. නමුත් ඔවුන් තමන්ගේ දැනුම, තමන්ගේ හැකියාව, තමන්ගේ දක්ෂතාවය මුවහත් කරගන්න ඔවුන් අමතක කරනවා. ඔවුන් තමන්ගේ සෞඛ්‍යය ගැන හිතන්නේ නැහැ. ඔවුන් තමන්ගේ ඉගෙනීම මග නතර කරනවා, තමන්ගේ කුසලතා වර්ධනය කරගන්න එක අතහැරලා දානවා. අන්න ඒ නිසා ඔවුන් වෙහෙසට පත්වෙනවා, ආතතියට, කලකිරීමට නිරන්තරයෙන්ම පත්වෙනවා.

හොඳට මතක තියාගන්න, සාර්ථකත්වය එන්නේ වෙහෙස මහන්සි වෙලා වැඩ කිරීමෙන් විතරක්ම නෙමෙයි. සාර්ථකත්වය ලැබෙන්න බුද්ධිමත්ව සහ ඥානාන්විතව වැඩ කරන්න ඕනේ.

විවේකය කියන්නේ කාලය නාස්ති කිරීමක් නෙමෙයි. සමහරක් වෙලාවට විවේකය ඔබට වඩා හොඳින් වැඩ කරන්න ශක්තිය ලබා දෙනවා. ඉගෙනීමට කාලය යෙදවීම කියලා කියන්නේ අපරාධයක් නෙමෙයි, ඒක විශාල සාර්ථකත්වයට ඔබව සූදානම් කරනවා. ඔබේ කුසලතා වැඩිදියුණු කිරීම අමතර කාර්යයක් කරන්න එපා, ඒක ඔබේ උත්සාහය වඩාත් බලවත් කරන යතුරක්.

ඔබට සුබ දවසක්!